کانون هستی

ناگهان، چه زود دیر می‌شودما گمان می‌کنیم هنوز وقت هست؛برای گفتنِ آنچه نگفتیم، برای ماندنِ آنچه نماندیم، برای دوست‌داشتنی که به فردا حواله‌اش کردیم.و شاید بزرگ‌ترین فریبِ زمان همین باشد:آن‌قدر آرام می‌گذرد که خیال می‌کنیم ایستاده است، و آن‌گاه که به پشت سر می‌نگریم، می‌بینیم آنچه ایستاده بود، زمان نبود؛ ما بودیم.زندگی هیچ‌گاه اعلام نمی‌کند که این، آخرین دیدار است.آخرین خنده، لباسِ آخرین خنده را نمی‌پوشد؛آخرین آغوش، هنگام رفتن نمی‌گوید که دیگر تکرار نخواهد شد.پایان‌ها اغلب چنان عادی از کنار ما عبور می‌کنند که تنها پس از رفتنشان درمی‌یابیم چیزی تمام شده است.و این شاید لطیف‌ترین بی‌رحمیِ زندگی باشد:لحظه، هنگامی که هست، معمولی‌ست؛و هنگامی که دیگر نیست، مقدس می‌شود.ما ارزشِ اکنون را با فقدانش می‌سنجیم؛گویی باید چیزی از دست برود تا دریابیم در دستمان بوده است.اما شاید حسرت از کوتاهیِ فرصت نمی‌آید؛از این می‌آید که ما زندگی را به کاری برای «تمام‌کردن» بدل کرده‌ایم.می‌خواهیم حرفی را به پایان برسانیم، رابطه‌ای را به سرانجام برسانیم، خود را کامل کنیم، به جایی برسیم که دیگر چیزی ناتمام نمانده باشد.حال آنکه زندگی درست از همان‌جایی زنده است که ناتمام است.آهنگی که آخرین نتش نواخته شده، دیگر موسیقی نیست؛ سکوت است.رودی که به مقصد رسیده، دیگر رود نیست؛ دریاست.و انسانی که دیگر هیچ پرسشی، هیچ شگفتی و هیچ ناتمامی در او نمانده باشد، شاید به کمال رسیده باشد؛اما دیگر در حالِ شدن نیست.پس شاید هنرِ زیستن، تمام‌کردنِ زندگی نیست؛زیبا ناتمام ماندن در آن است.چنان سخن بگویی که اگر جمله نیمه‌کاره ماند، مهرش گفته شده باشد؛چنان دوست بداری که اگر فردایی نبود، امروز بدهکار نمانده باشد؛و چنان در لحظه حاضر باشی که رفتن، چیزی را از تو نرباید جز امکانِ ادامه‌دادن.عجیب است؛هرچه بیشتر می‌کوشیم چیزی را نگه داریم، بیشتر از اکنون غایب می‌شویم؛و هرگاه می‌پذیریم که هیچ چیز برای ماندن نیامده است، برای نخستین بار حقیقتاً با آن می‌مانیم.شاید رهایی همین باشد:نه آنکه از رفتن نترسی،بلکه آن‌قدر با آمدن حاضر باشی که رفتن، حسرتی برایت باقی نگذارد.زیرا زندگی قرار نبود داستانی باشد که روزی آن را ببریم و ببندیم و با رضایت بگوییم: «تمام شد.»زندگی تا آن هنگام که زنده است، راهی‌ست که از دلِ هر پایان، امکان دیگری می‌گشاید؛و ما نه برای رسیدن به آخرین صفحه، که برای ادامه‌دادنِ شگفتی در آن حضور داریم.پس شاید اندوهِ حقیقی این نیست که روزی وقتِ رفتن می‌رسد.اندوه آنجاست که وقتِ رفتن برسدو تازه بفهمیمتمام مدتی که زندگی جریان داشت،ما منتظرِ زندگی‌کردن بوده‌ایم.و آن‌گاه است که رازِ تلخ زمان آشکار می‌شود:هیچ‌گاه زود دیر نمی‌شود؛این ماییم که دیر، متوجهِ زود می‌شویم.T.me/KanoonTaiChi

گلی در عمق جنگل می شکفد، بدون آن که کسی قدرش را بداند یا رایحه اش را ببوید، بدون آن که کسی بگوید زیبا است، اما گل به شکوفایی ادامه می دهد و رایحه اش را تقدیم هستی می کند... T.me/KanoonTaiChi

در نظر من درختان، خاموش‌ترین پیام‌آوران شعور جهان‌اند. موجوداتی که در ژرفای خاک، رویایِ خواستن را می‌پرورند و در روشنایی، آن را به صورت قامت سبز آشکار می‌کنند. هر درخت خالقِ زیبایی‌ست. نه به‌سبب برگ و سایه‌اش، بلکه از آن‌رو که در سکوت خویش، آغاز هر کلام را می‌نویسد. آغاز هر خواستن را، هر میل پنهانی را که در رگ‌های طبیعت می‌جوشد. گیاهان، در میانِ خاموشیِ جهان، [ ادراکی ] دیرینه دارند. ادراکی که نه در زبان، بلکه در رستن و ایستادن تجلی می‌یابد. خاکشان یکی‌‌ست، اما خواستن‌‌شان متفاوت؛ و عظمت طبیعت در همین تفاوت نهفته است. در این‌ که هر درخت با همان خاک مشترک، راهی یگانه برای زیستن می‌گشاید. گویی هر تنه، سرگذشت جداگانه‌‌ای از میلِ بودن است. پس درخت تنها درخت نیست؛ آغازی‌‌ست برای فهمیدنِ جهان. آغازی‌‌ست برای خواستن. آغازی‌‌ست برای آن لحظه‌ای که طبیعت، بی‌صدا حقیقت خویش را در قامت یک موجودِ ایستاده آشکار می‌کند. #آرسینT.me/KanoonTaiChi

شکل پیام‌هایی که از کائنات به انسان می‌رسد، یکسان نیستند. گاهی صدای گنجشکی در خیابان، گاهی آمدن یک باران بی‌هنگام، گاهی کلماتی که از مکالمۀ تلفنی یک رهگذر در خیابان به گوش می‌رسد، گاهی بیتی شعر روی شیشه یک مغازه، گاهی یک جمله از ترانه‌ای. گاهی و گاهی و گاهی...پیام‌ها می‌رسند؛ اگر دریافت نمی‌کنیم، باید هوشیارتر باشیم و حواسمان را با آهنگ هستی کوک کنیم.T.me/KanoonTaiChi

‏آرام بودن و مشاهده‌ گر بودن را بياموزيم. هرچيزى به واكنش ما نياز ندارد.T.me/KanoonTaiChi

گاهی با خود خلوت کن.نگذار بودنت  عادت شود.T.me/KanoonTaiChi