کنسرتو آرانخوئز یکی از آن قطعاتی است که چند ثانیه بعد از شروعش، آدم احساس میکند وارد یک خاطرهی قدیمی شده؛ حتی اگر برای اولین بار آن را بشنود. این اثر را خواکین رودریگو آهنگساز اسپانیایی، در سال ۱۹۳۹ برای گیتار کلاسیک و ارکستر نوشت. این مشهورترین اثر رودریگو و یکی از شناختهشدهترین آثار قرن بیستم برای گیتار است.این ملودی حالتی عجیبی دارد، نه کاملاً غمگین است، نه کاملاً آرام؛ بیشتر شبیه دلتنگیای است که هنوز امید در آن زنده است. به نظرم راز ماندگاری آرانخوئز همین تضاد است گیتاری کوچک و انسانی در برابر یک ارکستر بزرگ؛ اما هیچوقت گیتار در ارکستر گم نمیشود و موومان دوم انگار یک گفتوگوی بیکلام است بین انسان، خاطره و چیزی که دیگر نمیتواند به گذشته برگردد✾࿐༅🍃🌸🍃༅࿐✾ 🧿💓@Kapfko💓🧿