💢وقتی فاصله، درد را نامرئی می‌کندآدم‌ها گاهی به چیزهایی عادت می‌کنند که نباید عادی شوند. انسان توان…

💢وقتی فاصله، درد را نامرئی می‌کندآدم‌ها گاهی به چیزهایی عادت می‌کنند که نباید عادی شوند. انسان توان عجیبی برای ادامه دادن دارد؛ حتی در سخت‌ترین روزها. اما همین توان ادامه دادن، گاهی باعث می‌شود دیگران تصور کنند همه‌چیز آرام شده است.در روزهای جنگ چهل‌روزه، هر بار که از تهران و البرز به شهرهای دیگر می‌رفتم، حس می‌کردم انگار دو روایت متفاوت از یک کشور وجود دارد. در یک‌سو، شب‌ها با صدای انفجار، نگرانی و اضطراب می‌گذشت و در سوی دیگر، زندگی کم‌کم به روال معمول خود بازمی‌گشت.نه از سر بی‌تفاوتی؛ بلکه چون تا درد را از نزدیک لمس نکنی، درک عمق آن آسان نیست. همان‌جا بود که فهمیدم فاصله، گاهی درد را نامرئی می‌کند.امروز که بیشتر درگیری‌ها در جنوب کشور جریان دارد، شاید برای بسیاری از ما که دورتر هستیم، زندگی دوباره رنگ عادی گرفته باشد. اما عادی شدن زندگی ما، به معنای تمام شدن اضطراب دیگران نیست.کسی که هر شب گوشی‌اش را کنار بالش می‌گذارد تا از حال عزیزانش باخبر شود، آرام نیست. مادری که با هر صدای بلند از جا می‌پرد، ترس را پشت سر نگذاشته است. کودکی که با صدای انفجار از خواب بیدار می‌شود، هنوز با واقعیت جنگ زندگی می‌کند.انسان فقط یاد می‌گیرد با اضطراب ادامه دهد؛ درست مثل زخمی که دیگر خونریزی نمی‌کند، اما هنوز درد دارد.شاید ما کم‌کم اخبار را کمتر دنبال کنیم و به برنامه‌های روزمره‌مان برگردیم، اما نباید فراموش کنیم که برای عده‌ای، هنوز هیچ‌چیز عادی نشده است.اگر صدای انفجار به گوش ما نمی‌رسد، دلیل نمی‌شود آن‌سوی این فاصله، کسی با آرامش سر بر بالش گذاشته باشد.همدلی یعنی دیدن دردهایی که شاید سهم زندگی ما نیستند، اما سهم انسان‌های دیگری هستند. در روزهایی مانند این، اگر کاری از دستمان برنمی‌آید، دست‌کم یکدیگر را فراموش نکنیم.فاطمه محمدبیکی مدیر مسئول پایگاه خبری کرج رسا@karajrasaa