به ساعات سخت نزدیک می‌شویم...رفیقانم رفتند، با وضو و دعا،سپردند دل خویش را به خدای بقا.نه از آتشِ د…

به ساعات سخت نزدیک می‌شویم...رفیقانم رفتند، با وضو و دعا،سپردند دل خویش را به خدای بقا.نه از آتشِ دنیا هراسی به دل،که ایمان، چراغ است در هر محل.اگر شب رسد، نور قرآن بس است،پناه دل خسته، نام خدا بس است.به یاد حسین، اشک بر گونه‌ها،به یاد علی، استوار است پا.دعای سحر، قوت جان ماست،امید به لطفِ کریمانهٔ خداست.رفیقانم رفتند، دعا کردند،دل از غیرِ معبود، رها کردند.خدایا، اگر فتنه‌ای در جهان شد،پناه همه، رحمت بی‌کران شد.«حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ» ورد لب،که او بهترین یاور است در هر تعب.و آخر اگر بازگشتی نبود،لقای تو، شیرین‌ترین مقصود