عکس پربیننده ای از مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب

💢 ده مهارت عمل‌گراییآدم‌های عمل‌گرا، الزاما انگیزه بیشتری ندارند؛ آن‌ها اصطکاک بین "تصمیم" و "شروع عمل" را کمتر کرده‌اند.علوم رفتاری در دو دهه گذشته نشان داده که مشکل بیشتر افراد، کمبود اراده نیست؛ بلکه تبدیل نیت به رفتار است. بنابراین اگر بخواهید عمل‌گرا شوید، این‌ها از مؤثرترین مهارت‌های علمی و عملی هستند:📌مهارت شروع‌کردن را تمرین کنید، نه تمام‌کردن.افراد عمل‌گرا یک سؤال از خود می‌پرسند:کوچک‌ترین کاری که الان می‌توانم انجام دهم چیست؟ نه این‌که چطور این کار را تمام کنم؟مغز در برابر پروژه‌های بزرگ مقاومت می‌کند، اما در برابر یک اقدام دو دقیقه‌ای مقاومت بسیار کمتری دارد.مثلاً به‌جای: نوشتن مقالهبگویید: فقط فایل را باز می‌کنم، فقط عنوان را می‌نویسم.شروع کردن، احتمال ادامه‌دادن را چند برابر می‌کند.📌از فرمول "اگر … آنگاه …" استفاده کنید.این شاید قوی‌ترین یافته روان‌شناسی خودتنظیمی باشد. به‌جای این‌که بگویید: فردا ورزش می‌کنم.بگویید: ساعت ۷ صبح که شد، کفش‌هایم را می‌پوشم و ۵ دقیقه بیرون راه می‌روم.تحلیل‌های فراگیر نشان داده‌اند این نوع برنامه‌ریزی اثری متوسط تا زیاد بر تبدیل نیت به عمل دارد و در صدها مطالعه تکرار شده است. 📌تصمیم‌ها را از قبل بگیرید.افراد غیرعمل‌گرا بارها تصمیم می‌گیرند. افراد عملگرا فقط اجرا می‌کنند.مثلا نگویید: امروز کی مطالعه کنم؟هر روز ساعت ۸ شب، پشت میز باشید.هر تصمیمی که حذف می‌شود، انرژی ذهنی بیشتری حفظ می‌شود.📌محیط را طوری بچینید که انجام کار راحت‌تر از انجام ندادن آن باشد.دانش علوم رفتاری نشان می‌دهد محیط اغلب از انگیزه مهم‌تر است.به‌عنوان نمونه‌ کتاب روی میز باشد، موبایل در اتاق دیگر، لباس ورزش از شب قبل آماده باشد، فایل پروژه هنگام روشن شدن کامپیوتر خودکار باز شود.عمل‌گرایی بیشتر محصول طراحی محیط است تا قدرت اراده.📌موفقیت را با "تعداد شروع‌ها" اندازه بگیرید.اکثر مردم می‌گویند: امروز دو ساعت کار کردم یا نه؟ درحالی‌که بهتر است بپرسید: امروز چند بار شروع کردم؟اگر هر روز بتوانید پنج بار "یک کار" را شروع کنید، معمولا حجم زیادی از کار خودبه‌خود انجام می‌شود.📌اصطکاک را حذف کنید.برای هر کاری از خودتان بپرسید: چه چیزی شروع این کار را سخت کرده؟مثلا میز شلوغ، فایل‌های پراکنده، ندانستن اولین قدم؟ بعد فقط همان مانع را حذف کنید.گاهی حذف یک مانع، از افزایش انگیزه مؤثرتر است.📌روی هویت کار کنید، نه فقط هدف.به‌جای این‌که بگویید: می‌خواهم کتاب بنویسم، بگویید: من کسی هستم که هر روز می‌نویسد.تحقیقات نشان می‌دهد وقتی رفتار با هویت فرد هماهنگ شود، پایداری آن بیشتر می‌شود.📌خط قرمز "هیچ روز صفر نباشد."اگر حال ندارید یک پاراگراف بخوانید، یک درازنشست بروید، یک جمله بنویسید.هدف، حفظ زنجیره رفتار است، نه رکورد زدن.📌لحظه‌ی توقف را بشناسید.بعد از هر شکست، فقط این سؤال را بپرسید که دقیقا در چه لحظه‌ای متوقف شدم؟ نه این‌که بگویید چرا تنبلی کردم؟📌هر روز فقط یک "پیروزی قطعی" داشته باشید.افراد عمل‌گرا معمولا فهرست‌های بیست‌تایی ندارند. آن‌ها "یک‌کار" غیرقابل مذاکره دارند که هیچ چیزی مانع توقف آن نخواهد بود.مثلا بلااستثناء سی‌دقیقه مطالعه، پانصد کلمه نوشتن، بیست‌دقیقه ورزش. اگر همین برنامه انجام شد، روز موفق محسوب می‌شود. این کار احساس پیشرفت را حفظ می‌کند و احتمال ادامه رفتار را افزایش می‌دهد.🔻به‌طور خلاصه: - کار را آن‌قدر کوچک کنید که نتوانید بهانه بیاورید.- زمان، مکان و شرط شروع را از قبل مشخص کنید.- محیط را طوری طراحی کنید که شروع کردن آسان و عقب‌انداختن سخت باشد.این سه اصل بیشترین پشتوانه تجربی را در پژوهش‌های علوم رفتاری برای تبدیل نیت به عمل دارند. ➕منابع:1. Gollwitzer, P. M. (2024). The When and How of Planning: Meta-analysis of the Scope and Components of Implementation Intentions.2. Alfonso, Z. (2024). Changes in Procrastinating Behaviour Through Intervention in University Students.

❇️🍃

💢 در باره خبرگزاری فاکس نیوز ✔️نویسندگی و گردآوری اطلاعات: محمد رنجی

⭕️ و دریغا که آخرین مرد بازگشته از جنگ، همسر او نیست!↙️ بازنشر به مناسبت 26 مرداد، سالروز بازگشت آزاده گان به کشور✍️قاسم خرمي💎 این عکس، زن جوانی را نشان می دهد که در هنگام بازگشت اسرای جنگ عراق، آخرین امیدهای او در حال از دست رفتن است. فکر می کرد آخرین اسیری که بر می گردد لابد همسر اوست اما غمگین است بسان همان مادری که آخرین سرباز بازگشته از جنگ، فرزند او نیست💎من در زندگی با اشک و آه بیگانه نبوده ام اما برای این عکس بارها گریسته ام. به چشم هایش نگاه کنید و التماس پنهانی که در نگاه اوست. عکس کوچکی از شوهرش را به تک تک بازماندگان از اردوگاههای عراق نشان می دهد تا شاید، ردی و اثری از او داشته باشند. احتمالا همسر او هم یکی از هزاران رزمنده و سربازی است که از آنها اثری و خبری نمانده و نيامده است .💎 اين روزها برای جامعه آزرده و مجروح و انقلابی نماهای جنگ ندیده ای که به همین جامعه تحکم می کنند، سخن گفتن در باره آن حماسه ها و اشك ها و ناله ها، كار راحتي نيست، اما بد نیست بدانیم که اكنون نزدیک به چهار دهه از پايان جنگ ايران و عراق مي گذرد. پدران و مادران بسياري از شهدا، ديگر در قيد حيات نيستند و يا يكي يكي در گوشه اي از كشور بدرود حيات مي گويند و به ديدار فرزندانشان مي روند. خواهران و براردان و فرزندان شهدا نيز با زخمي عميق بر روح و جان، به هر حال درگير زندگي خودشان هستند و در اين ميان مي ماند همسران شهدايي كه سالهاست تنها زيسته و در خفا گريسته اند.💎 آنها هم روزي مثل همه دختران رویایی داشتند و می خواستندخوشبخت شوند. اما با تيري، تركشي و آتشي كه ديگران برافروختند در يك لحظه تمام آن آرزوها دود مي شود و به هوا می رود و اين زندگي، دیگر براي آنها ، زندگي نمي شود.💎 در این میانه، آنها مانده اند و جامعه گرفتاري كه هر كس درگير خودش است و گاه  كه فرصت مي يابند به جاي پرسش از صاحبان قدرت و مسئولیت، از همسر و فرزند و پدر و مادر شهيد مي خواهند كه پاسخگوي شرايط سياسي و اقتصادي امروز كشور باشند! اين هم غمي افزون بر آن غمهاست💎 اين روزها هم كه تقريبا اغلب فرزندان شهدا ازدواج كرده اند و پي زندگي خودشان رفته اند، براي همسر شهيد، تازه مي شود آغاز تنهايي دوباره. تنهايي با موههايي كه سفيد شده است، چشماني كم سو، دستان لرزان و استخوان هايي كه تير مي كشد. او مي ماند و عينك تار و قوطي هاي قرص و خاطرات روزهايي كه گذشت و حسرتي كه بر دل نشست و يك عمر دلدادگي و سرگرداني…چه می کردیم با این زندگانی اگر عاشق نمی بودیم صائب خلاصه، هيچ كس از هيچ جنگي، سالم بيرون نمي آيد! يكي يكبار به زمين مي افتاد، يك خانواده روزي صدبار مي ميرند و زنده مي شوند!🔻 متن کامل را اینجا بخوانید

❇️🍃