▫️برشی از کتاب کوری ▫️صفحات ۱۲۸ و ۱۲۹ ▫️ترجمه اسدالله امرایی دقایقی سپری می‌شد، تعدادی از کورها درا…

▫️برشی از کتاب کوری ▫️صفحات ۱۲۸ و ۱۲۹ ▫️ترجمه اسدالله امرایی دقایقی سپری می‌شد، تعدادی از کورها دراز کشیدند، تعدادی هم به خواب رفته بودند. خوب دوست من، معنی خوردن و خوابیدن همین است. حساب همه چیز را کرده بودند وضع بدتر هم می‌شود. تا وقتی غذا می‌دهند، اینجا مثل هتل است. آخر بدون خوردن که زنده نمی‌مانیم. در مقایسه با این جا، بیرون برای یک کور چه جهنمی بود.توی خیابان که افتان و خیزان می‌رفت، هر کس او را می‌دید می‌گریخت، خانواده وحشت‌زده‌اش از نزدیک شدن به او می‌ترسیدند، عشق مادری، عشق فرزندی افسانه است. آنها هم بهتر از این با من رفتار نمی‌کردند و خیلی که بخت یار بودم، مرا می‌انداختند توی اتاقی و بشقاب غذا را می‌گذاشتند پشت در. حالا که بدون پیش‌داوری به ماجرا نگاه می‌کردند و در قضاوت خود بغض را دخالت نمی‌دادند که بر منطق سایه می‌انداخت، قبول می‌کردند که مقامات دولتی تصمیم عاقلانه‌ای گرفته‌اند که کورها با هم باشند، مبتلاها هم با هم. قانون عاقلانه‌ای بود که آنها را درست مثل جذامی‌ها با هم یک‌جا جمع کنند، بدون تردید حرفهای دکتر ردخور نداشت که ته بخش می‌گفت باید خودمان را سازمان بدهیم، سازماندهی در وهله اول برای غذا بود به علاوه سازمان و غذا هر دو برای زنده ماندن لازم است. باید تعدادی زن و مرد را انتخاب کنیم، تا توی این بخش راحت زندگی کنیم و مقرراتی هم باید داشته باشیم، جایی برای گله و شکایت نیست، آنها صابون و شوینده هم داده‌اند، باید حواسمان را جمع کنیم، تخت‌ها مرتب باشد، مهم‌تر از همه نباید احترام خودمان را از دست بدهیم، باید از هر درگیری با سربازها خودداری کنیم، وظیفه‌شان حفاظت از ماست، نباید تلفات بیشتری بدهیم، پرس و جویی کرد تا یکی را پیدا کند که شبها برایشان قصه و لطیفه بگوید، فکرش را بکنید چه‌ قدر خوب می‌شد یکی انجیل را از حفظ بود و برایمان می‌خواند و ما هم تکرار می‌کردیم، همه چیز را از خلقت جهان مرور می کردیم، باید به همدیگر گوش کنیم، حیف که رادیو نداریم، موسیقی اینجور وقتها به درد می‌خورد. می‌توانستیم اخبار را دنبال کنیم مثلا اگر بفهمیم که درمان تازه‌ای برای بیماری ما پیدا شده چه قدر شاد می‌شویم.✍ #ژوزه_ساراماگو [ 📓 کوری ]@ketabkhaneadabi1398