آب پاکی روی دست مردمسوم مردادماه، بعد از ماهها تبلیغات و وعده در مورد افزایش مبلغ کالابرگ، سخنگوی…
انتشار: 2026/07/30 17:04 UTCدریافت: 2026/08/13 01:27 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 01:27 UTC
آب پاکی روی دست مردمسوم مردادماه، بعد از ماهها تبلیغات و وعده در مورد افزایش مبلغ کالابرگ، سخنگوی دولت، آب پاکی را روی دست فرودستان ریخت و با این بهانه که دولت «رویافروشی» نمیکند، افزایش اعتبار کالابرگ را منتفی دانست؛ مهاجرانی رو به دوربینها گفت: اگر قرار باشد منابعی افزایش پیدا کند، دولت علاقهمند است که این منابع از محلهای پایدار تأمین شود. دولت به هیچ عنوان «رویافروشی» نمیکند و آنچه را که مبتنی بر واقعیت باشد، صادقانه با مردم در میان خواهد گذاشت». اما سخنگوی دولت خبر بدتر دیگری هم برای مردم داشت: «برای بنزین برنامههایی در راه است و اینکه اصلاحات احتمالی از طریق سهمیهبندی یا قیمتگذاری انجام شود، در صورت نهایی شدن، با دقت، شفافیت و صداقت همانند دفعات گذشته به مردم اعلام خواهد شد.». البته در عمل فرق چندانی بین اصلاحات احتمالی دولت نیست، چه قیمت هر لیتر بنزین گران شود و چه سهمیه بنزین دولتی کاهش یابد، نتیجه یک چیز است: اعمال فشار تورمی مجدد به زندگی مردم و سرایت گرانی به تمام حوزهها، از نان گرفته تا حمل و نقل و اجاره خانه.وقتی این دو خبر را کنار هم میگذاریم، معادله واضحتر میشود؛ کالابرگ یک میلیون تومانی که دیگر پول دو کیلو برنج ایرانی نیست و با آن میشود یک لیتر روغن مایع، یک کیلو شکر ونهایتاً چند دانه تخم مرغ خرید، ارزشی در زندگی فرودستان ندارد. اسفبار اینکه، بعد از حداقل ده بار وعده و خبررسانی در مورد دو برابر شدن مبلغ یک میلیون تومانیِ کالابرگ، فعلاً خبری از این افزایش نیست. از آن سو، موج جدید تورم در راه است؛ فضاسازی رسانهای برای افزایش قیمت بنزین در سطح گسترده صورت گرفته و الگوی مصرف مردم در رسانههای دست راستی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است.در آرزوی یک زندگی معمولیدر این بین، امیدِ «یک زندگی معمولی» برای فرودستانی مثل محمدرضا قربانی که از ترس بدتر شدن شرایط زندگی و به خاطر نگرانی بابت آینده، در گرمای شدید تابستان، کف خیابان تجمع میکنند، یک امید بیسرانجام است.چراغ کمسوی امید در حال خاموش شدن است؛ مدتهاست که انتظار مزدبگیران و دهکهای فرودست، نه یک زندگی شایسته و مرفه، بلکه یک زندگی بسیار معمولیست؛ قربانی میگوید «زندگی معمولی پیشکش، روزی سه وعده غذای ساده هم از طبقات فقیر دریغ شده است، سفرههای مردم خالیست اما ثروت ملی در دست یک درصدیهاست و حتی ده درصد آن برای «معیشت» هزینه نمیشود…».گزارش: نسرین هزاره مقدمکانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایرانt.me/sfelezkar