ادامه ی صفحه اولسالهاست که این خاطره، عذابآور در ذهنم مانده؛ چرا محکمتر اعتراض نکردم؟ از سوی دیگ…
انتشار: 2026/07/11 09:52 UTC
ادامه ی صفحه اولسالهاست که این خاطره، عذابآور در ذهنم مانده؛ چرا محکمتر اعتراض نکردم؟ از سوی دیگر، چگونه میتوان آن سربازِ کمسواد را مقصر اصلی دانست؟ مقصر، یا خانوادهای است که با سمپاشی علیه کردها و اهل سنت، این رفتار را طبیعی جلوه داده؛ یا فرماندهانی که با سکوت یا تأیید خود، چنین برخوردهای غیرانسانی را مجاز شمردهاند.آری، کشتن آن نوجوان معصوم نیز در راستای همین زنجیرهی توجیهپذیری خشونت است؛ هم آن نوجوان، قربانی تبعیض و بیعدالتی است و هم آن سرباز، قربانی ناآگاهی از ارزشهای اخلاقی و کرامت انسانی.۴. فروخوردن عقدهها و جاماندن از عدالت .جامعهی ما، افسوس، گرفتار فروخوردن عقدهها، کمبینیها و پایمالشدنِ ارزشهای والای انسانی شده است. هر کس مانند مهندس مهدی بازرگان یا مرحوم کاک احمد به دنبال زندگی مسالمتآمیز، صلح، عدالت و حاکمیت ارزشهای قرآنی باشد، از گردونهی قدرت کنار گذاشته میشود. هر کس منادی مبارزه با خشونت، جنگستیزی، طرفدار صلح، رفاه و روابط حسنه با ملتها باشد، با شعارهای تند و نفرتانگیز مواجه میشود.اما باور دارم که مرگ را نباید برای هیچکس آرزو کرد؛ مگر برای آنان که مرگطلباند و با اعمال خویش، خاکستر بر سر جامعه میپاشند. باشد که روزی برسد که قانون، جایگزین زور؛ عدالت، جایگزین تبعیض و انسانیت، جایگزین خشونت شود.جلال جلالیزاده@drjalalizadeh60

