خاطرات کودکی دهه شصتی ها هم پیر شدند مثل خودشون😔

🌷🌺🌷متولدین این سال‌ها،کاملا واقعی هستند:ونسل تکرار نشدنی تاریخ ایرانند۱۳۳۰_ ۱۳۳۱_ ۱۳۳۲_ ۱۳۳۳_ ۱۳۳۴۱۳۳۵_۱۳۳۶_۱۳۳۷_۱۳۳۸ _ ۱۳۳۹۱۳۴۰ _ ۱۳۴۱ _ ۱۳۴۲ _ ۱۳۴۳ _ ۱۳۴۴  ۱۳۴۵ _ ۱۳۴۶ _ ۱۳۴۷ _ ۱۳۴۸ _ ۱۳۴۹  ۱۳۵۰ _ ۱۳۵۱ _ ۱۳۵۲ _ ۱۳۵۳ _ ۱۳۵۴  ۱۳۵۵ _ ۱۳۵۶ _ ۱۳۵۷ _ ۱۳۵۸_۱۳۵۹مسن‌ترین شما ۷۵ سال و کوچکترین شما ۴۶ سال دارد .می‌دونید ما کی هستیم ..؟ما نسلی هستیم که«درست» بزرگ و تربیت شدیم که پدر بعد از ناهار ، ساعتی برای چرت زدن دارد ...در نتیجه هیچکدام از ما جرأت نمی‌کردیم در خانه با صدای بلند صحبت کنیم .ما نسلی هستیم که..به خاطر چوب معلم از نظر روانی فرو نمی‌ریختیم ، از نظر وضعیت خانوادگی دچار بحران نمی‌شدیم، ما در وقت مسافرت‌ها با پرستار بچه تربیت نشدیم و دلمان جز به مادرانمان به کسی دیگری دلبسته نبود ..ما نسلی هستیم که..با موبایل وارد مدارس‌مان نشدیم و از حجم برنامه‌های درسی مدرسه ، حجم کیف مدرسه و فراوانی تکالیف گلایه نداشتیمما نسلی هستیم که..پدر و مادرمان به ما درس یاد نمی‌دادند و تکالیف‌مان را برایمان نمی‌نوشتند ،بدون کلاس خصوصی برای همه دروس یا کلاس تقویتی قبول می‌شدیم ،درس ها فقط برای ۳ ماده درسی عربی ،انگلیسی و ریاضی بود .بدون قول‌ و قرار و جوایز خانواده برای قبولی و آوردن رتبه، درس می‌خواندیم‌ .ما نسلی هستیم که..برای حل جدول کلمات متقاطع ، شناخت صاحب تصویر و بیرون آمدن درست از مسیر مارپیچ ، سخت تلاش می‌کرد .ما نسلی هستیم که..با خوشحالی برای هواپیما دست تکان می‌دادیم ..برای سالم به خانه رسیدن در کوچه های قدیمی ،همدیگر را بدرقه می‌کردیم‌ .نه از اتفاقات غافلگیرانه کوچه ترسی داشتیم ،نه دزد و جانی و خائن به وطن، سد راهمان می‌شد .ما نسلی هستیم که..زندگی روزمره‌مان خیلی اتوماتیک‌وار رخ می داد .با نظم و ترتیب در صف صبحگاهی می‌ایستادیم و با تمام انرژی سرود ملی را می‌خواندیم ..سرِ شب روی پشت بام‌ها می‌خوابیدیم ..زیاد حرف می‌زدیم..زیاد قصه می‌گفتیم ..خیلی می‌خندیدیم ..با شادی به آسمان نگاه می‌کردیم ..ما با هم صحبت می‌کردیم ولی در مورد هم صحبت نمی‌کردیم .ما نسلی هستیم که..در درون خود هیبت و وقاری برای پدر و مادرمان احساس می‌کردیممعلم و خانواده هیبتی داشتند و حتی به هفت همسایه آنطرف‌تر احترام می‌گذاشتیم .پول توجیبی؛ رازها و لقمه‌ی غذای‌مان را با دوست خود تقسیم می‌کردیم .تقدیم به کسانی که آن لحظات زیبا را زندگی کردند ..نسلی که با فرهنگ، اخلاق و ادب، رشد و زندگی کرده بود .یاد آن روزهای پاک و ناب بخیر .👌👍👌👍

🔴 پیرترین داوطلب کنکور ۱۴۰۵، ۸۵ ساله است؛ جوان‌ترین‌ها ۱۲ سال دارند🔶رئیس سازمان سنجش آموزش کشور با اشاره به حضور داوطلبان با سنین مختلف در کنکور سراسری ۱۴۰۵ گفت: پیرترین داوطلب این آزمون ۸۵ ساله و از استان کرمانشاه است و جوان‌ترین داوطلبان، یک دختر و یک پسر متولد سال ۱۳۹۳ و ۱۲ ساله هستند.

🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🔴 داستانی واقعی و تکان‌دهنده از کشور یمن 👞زمانی که معلمی به شاگردانش قول داد به هر کسی که نمره کامل بگیرد، یک جفت کفش نو جایزه بدهد، همه با نمرات عالی موفق شدند. اما تکه کاغذ کوچکی درون جعبه، رازی را فاش کرد که باعث شد آن معلم تمام شب را در برابر همسرش گریه کند.استاد «نوال» در یک مدرسه ابتدایی کوچک در روستایی فقیر تدریس می‌کرد. شاگردانش هر صبح با لباس‌هایی ساده، دفترهایی قدیمی و رؤیایی بزرگ‌تر از خانه‌هایشان به مدرسه می‌آمدند. او آن‌ها را مانند فرزندان خودش دوست داشت و از چهره هر کودک می‌فهمید که آیا شب سیر خوابیده است یا گرسنگی‌اش را از خانواده‌اش پنهان کرده است.روزی خواست تا روحیه آن‌ها را بالا ببرد، پس با لبخندی به آن‌ها گفت: «هر کس در امتحان نمره کامل بگیرد، به او یک هدیه کوچک می‌دهم.»یکی از کودکان با هیجان پرسید: «خانم، هدیه چیست؟»معلم پاسخ داد: «یک جفت کفش نو.»کفش برای آن‌ها یک شیء معمولی نبود، بلکه رؤیای کوچکی بود که روی دو پا راه می‌رفت. کودکان بسیار خوشحال شدند و با جدیت شروع به درس خواندن کردند و هر کدام آرزو داشتند که این هدیه نصیب او شود. در میان آن‌ها دختری به نام «وفاء عبدالکریم» بود که انتهای کلاس می‌نشست؛ او بسیار آرام بود و همیشه پاهایش را زیر نیمکت پنهان می‌کرد.وفاء کفشی قدیمی و پاره داشت که نوک آن باز شده بود و بندش چندین بار گره خورده بود، اما هرگز شکایتی نمی‌کرد. روز امتحان فرا رسید و کودکان با پشتکاری عجیب نوشتند؛ تا جایی که معلم احساس کرد تمام این قلب‌های کوچک می‌خواهند پیروز شوند.بعد از تصحیح اوراق، غافلگیری این بود که تمام دانش‌آموزان نمره کامل گرفته بودند!استاد نوال خوشحال شد اما درماند ماند؛ کفش را به چه کسی بدهد در حالی که همه شایستگی آن را داشتند؟ او به آن‌ها گفت: «شما همه عالی هستید، اما هدیه فقط یکی است؛ راه حلی پیشنهاد بدهید که همه راضی باشند.»کودکان کمی با هم مشورت کردند و سپس گفتند: «نام‌هایمان را روی کاغذهای کوچک بنویسیم و در جعبه بیندازیم و شما یک ورق را به طور تصادفی بیرون بکشید.»معلم پذیرفت و هر کودک نامش را روی کاغذ نوشت، تا کرد و در جعبه انداخت.استاد نوال در مقابل دیدگان آن‌ها یک کاغذ بیرون کشید، آن را به آرامی باز کرد و خواند: «وفاء عبدالکریم».وفاء با قدم‌هایی لرزان و در حالی که اشک‌هایش از شادی جاری بود، جلو آمد و در حالی که بقیه دانش‌آموزان صادقانه برایش دست می‌زدند، کفش نو را گرفت. او کفش را طوری در آغوش گرفت که انگار گنجینه‌ای به دست آورده است و دست معلمش را بوسید و گفت: «به خدا قسم خانم، من واقعاً به آن نیاز داشتم.»نوال نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد، اما لبخند زد تا شادی آن دخترک خراب نشود. شب هنگام، در حالی که جعبه کوچک کاغذها را با خود داشت، به خانه برگشت.همسرش پرسید: «چرا در حالی که داستانی زیبا تعریف می‌کنی، گریه می‌کنی؟»او در حالی که جعبه را باز می‌کرد گفت: «من به خاطر اینکه وفاء برنده شد گریه نمی‌کنم.»همسرش تعجب کرد و پرسید: «پس چرا؟»او کاغذها را یکی پس از دیگری بیرون آورد و در مقابل همسرش باز کرد. روی تمام کاغذها، فقط یک نام نوشته شده بود: «وفاء عبدالکریم».همسرش خشکش زد، اما نوال بیشتر گریه کرد و گفت: «تمام بچه‌ها نام او را نوشتند و هیچ‌کدام نام خودشان را ننوشتند!»او در حالی که می‌لرزید ادامه داد: «همه آن‌ها کفش می‌خواستند، اما دیدند که نیاز او بیشتر از نیاز آن‌هاست.»روز بعد، نوال به مدرسه رفت در حالی که به تعداد تمام شاگردان کلاس، کفش‌های نو به همراه داشت؛ چرا که همسرش تنها ساعتی را که داشت فروخت تا این کفش‌ها را بخرد.وقتی وارد کلاس شد به کودکان گفت: «دیروز شما درسی به من دادید که در هیچ کتابی نیست.»وفاء گریه کرد، کودکان گریه کردند و آن روز در مدرسه به نام «روز قلب‌های سفید» شناخته شد.اما زیباترین اتفاق زمانی رخ داد که پیامی از یک خیرخواه رسید که داستان را شنیده بود و متعهد شد لباس و کفش تمام دانش‌آموزان مدرسه را تا پایان سال تهیه کند.در پایان پیام نوشته بود: « کودکی که شادی خود را به خاطر دیگری کنار می‌گذارد، سزاوار است که دنیا تمام درهایش را به رویش باز کند...»👈پیام داستان:اطرافیان خود را نادیده نگیرید و به احساسات دیگران توجه کنید. هر کس که نعمت و برکتی دارد، باید آن را با کسانی که ندارند تقسیم کند.🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣🫣

تو این شرایط فعلی، دیدن همچین ویدیوهایی حال ادمو خوب میکنهتربیت درست، وسعت قلب@Khashendaragh کانال خشندرق

مقصد؟؟همش مسیره زندگی نکنی باختی…..ول کن این همه عجله داشتن برای رسیدن به مقصد و هدف رومگه حاصلی جز نگرانی و ترس و ناامیدی داره؟همش به این فکر میکنی که کِی میشه؟ چرا نمیشه پس؟ اگه نشه چی؟ اگه از این عجله دست بکشی، صبر رو درک کنی و صبور باشی و کار خودتو درست انجام بدی و ایمان داشته باشی به چیزی که میخوای میرسی قطعا به اون چیزی که میخوای میرسی .اونوقته که از مسیر لذت میبری و احساست خوب و بهتر میشه و باز لذت میبری و باز احساست بهتر میشه!یادت باشه همه‌اش مسیره، اگه لذت نبری باختی!📍گیلان شفت@Khashendaragh کانال خشندرق

چراغی که خاموش شد… و گواهی فوتروزی روزگاری، رئیس بازنشستهٔ پلیسی بود که سال‌ها در خانه‌ای سازمانی و مجلل زندگی می‌کرد. پس از بازنشستگی به خانهٔ شخصی خود در یکی از محله‌های مسکونی نقل مکان کرد، اما همچنان به مقام و جایگاه گذشته‌اش می‌بالید.هر عصر به پارک محله می‌رفت، اما با کسی هم‌صحبت نمی‌شد؛ زیرا احساس می‌کرد اطرافیانش هم‌سطح او نیستند.روزی پیرمردی کنارش نشست و با مهربانی سر صحبت را باز کرد، اما رئیس بازنشسته توجهی نکرد و پیوسته از خودش، مقام گذشته، ابهت و احترام مردم نسبت به خود سخن گفت و با افتخار افزود:«من اینجا زندگی می‌کنم، چون این خانه، ملک شخصی من است.»این ماجرا چند روز ادامه داشت تا اینکه پیرمرد روزی به او گفت:«جناب رئیس… چراغ را می‌شناسید؟ تا وقتی روشن است، ارزش و اهمیت دارد؛ اما وقتی بسوزد و خاموش شود، دیگر فرقی نمی‌کند ۱۰ وات باشد یا ۱۰۰ وات؛ هر دو بی‌نور و بی‌استفاده‌اند.»سپس ادامه داد:«من پنج سال است که اینجا زندگی می‌کنم، اما هرگز به کسی نگفته‌ام که دو دوره نمایندهٔ مجلس بوده‌ام.»رنگ از چهرهٔ رئیس پلیس پرید.پیرمرد گفت:«آقایی که سمت راست شما نشسته، مدیرکل سابق راه‌آهن بوده است.آن یکی که روبه‌رویتان نشسته، یک ژنرال ارتش بوده است.و آن مردی که در گوشه نشسته، رئیس هیئت‌مدیرهٔ یک شرکت بزرگ بوده است.با این حال، هیچ‌کدام هرگز از مقام‌های گذشتهٔ خود سخن نگفته‌اند.»سپس افزود:«ما همه، از جمله من و شما، چراغ‌های خاموش‌شده‌ایم. وقتی برق قطع شود، دیگر فرقی میان رئیس پلیس و یک پلیس عادی نیست.»خورشید هنگام طلوع زیباست و هنگام غروب نیز زیباست؛اما مردم طلوعش را تحسین می‌کنند و غروبش را از یاد می‌برند.این حقیقت زندگی است.مقام، قدرت، شهرت و عنوان، همگی موقتی‌اند و هویت واقعی انسان نیستند.اگر آن‌ها را اساس ارزش خود قرار دهیم، باید به یاد داشته باشیم که روزی همه پایان خواهند یافت.زندگی نیز مانند بازی شطرنج است؛شاه، وزیر، فیل، اسب و سرباز، هرکدام در جریان بازی ارزش و جایگاه خود را دارند.اما وقتی بازی تمام می‌شود، همه دوباره در یک جعبه قرار می‌گیرند.و در پایان…هر اندازه که در زندگی مدرک، نشان افتخار یا جایزه به دست آورده باشیم،آخرین سند رسمی که همگی دریافت خواهیم کرد، گواهی فوت است.آن هم شاید تنها مدتی نزد فرزندان یا نوه‌هایمان برای انجام امور اداری باقی بماند…اما آنچه حقیقتاً از ما ماندگار خواهد بود، اعمال نیک، اخلاق نیکو و اثر زیبایی است که در دل مردم بر جای گذاشته‌ایم.شاد و موفق باشیددر تمام زندگی🌹🍃🍃🍃🌹