در صدر مجالس و تباکی مدینهاز داغ عزیزان و پدر ، سوخت سکینهدر پنجم این ماه به مقصود رسیده است نه فوت…

بینِ حجره پسرِ فاطمه تنها شده بودسامرا بود و در آن شهر چه غوغا شده بودمادرِ صاحبِ ما ضجّه زنان می لرزیدچون که رعشه به تنِ یوسف زهرا شده بوخواست تا آب بنوشد نتوانست نشدعطش انگار نصیبِ گلِ طاها شده بودمنتظر بود بیاید پسرش منجی دهروَ در این فاصله لبریز چو دریا شده بودوَ طلوع کرد پسر تا غمِ بابا ببردپدری که نَفَسش غرق به غم ها شده بودآب نوشید به دستانِ پسر آخر کاردل پی روضه ارباب در اینجا شده بودبینِ گودالِ بلا تشنه لبی خورد زمینبر سرِ کشتنِ او وای چه دعوا شده بودنه پسر داشت که آبی برساند به لبشروضه سربسته بگویم که چه بلوا شده بوددهنش پُر شده بود از شنِ داغ و ز غباربیقرارِ پسرش حضرت زهرا شده بودآنقدر سنگ زدند نیزه زدند اهلِ جفاکه پُر غصّه دلِ زینبِ کُبرا شده بود

قلم بر صفحه می چرخد به نامت،ساقی کوثرنخوردم غبطه هرگز جز به حال نوکرت،قنبرکه وقف تو نموده خویش را یک عمر سر تا سرچه بختی و چه اقبالی…غلام حضرت حیدر…نوشتم کور بادا چشم هر کس با تو بد باشدکه اسم رمز اولادت فقط حیدر مدد باشدبه پایان آمد این شعر و حکایت همچنان باقیدلم مست است از وصفت…الا یا ایها الساقینمانده هیچکس بی روزی از تو..بسکه رزاقیکریمی و کرم داری..در این ره صدر آفاقیبده خرجیِ مارا..ما به دستان تو دل بستیمعلی جان رد مکن ما را…گدای خانه ات هستیم..

دومی هم جان تو هم جان مادر را گرفت منکر این واقعه بر آدمیت خائن است

هر آنچه هست مرا از شه نجف دارم سگ علیَم و بر عالمی شرف دارم...

غربت همین بس است که به شیعه مواکدأگویم تو عسگری نخوان که به مولای ما جفاستباید که عسکری تو بنامی همیشگی با نام حضرت و مولا چو خواندیَش وفاست

لعنت به آنکه تاج گذاری نهاده نامروز عزای پدرت یا سید الانام 😭بدعت همین بود که شهادت شود وفاتحتماً بُدند ز نطفه ی نامردمان شام