بینِ حجره پسرِ فاطمه تنها شده بودسامرا بود و در آن شهر چه غوغا شده بودمادرِ صاحبِ ما ضجّه زنان می ل…

قلم بر صفحه می چرخد به نامت،ساقی کوثرنخوردم غبطه هرگز جز به حال نوکرت،قنبرکه وقف تو نموده خویش را یک عمر سر تا سرچه بختی و چه اقبالی…غلام حضرت حیدر…نوشتم کور بادا چشم هر کس با تو بد باشدکه اسم رمز اولادت فقط حیدر مدد باشدبه پایان آمد این شعر و حکایت همچنان باقیدلم مست است از وصفت…الا یا ایها الساقینمانده هیچکس بی روزی از تو..بسکه رزاقیکریمی و کرم داری..در این ره صدر آفاقیبده خرجیِ مارا..ما به دستان تو دل بستیمعلی جان رد مکن ما را…گدای خانه ات هستیم..

دومی هم جان تو هم جان مادر را گرفت منکر این واقعه بر آدمیت خائن است

هر آنچه هست مرا از شه نجف دارم سگ علیَم و بر عالمی شرف دارم...

در صدر مجالس و تباکی مدینهاز داغ عزیزان و پدر ، سوخت سکینهدر پنجم این ماه به مقصود رسیده است نه فوت ، نه رحلت که شهیده است سکینه

غربت همین بس است که به شیعه مواکدأگویم تو عسگری نخوان که به مولای ما جفاستباید که عسکری تو بنامی همیشگی با نام حضرت و مولا چو خواندیَش وفاست

لعنت به آنکه تاج گذاری نهاده نامروز عزای پدرت یا سید الانام 😭بدعت همین بود که شهادت شود وفاتحتماً بُدند ز نطفه ی نامردمان شام