🔺شریعتی بهانه است، اسلام سیاسی نشانه است!خشونت کلامی بیسابقهای که در پی اظهارات موسی غنینژاد بر…
انتشار: 2026/08/12 15:13 UTCدریافت: 2026/08/14 10:59 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 10:59 UTC
🔺شریعتی بهانه است، اسلام سیاسی نشانه است!خشونت کلامی بیسابقهای که در پی اظهارات موسی غنینژاد بر سر میراث علی شریعتی و در مقیاسی بزرگتر پروژه انقلاب ۱۳۵۷ درگرفت، چیزی فراتر از منازعه میان چند روشنفکر بود. شدت و حدت این جدال و آمیخته شدن آن با خشونت کلامی حاکی از اتفاقی بزرگتر است: نشانهای از پایان یک لحظه تاریخی و ورود به لحظهای دیگر.از ابتدا روشن بود که شریعتی صرفاً یک بهانه است؛ بهانهای برای تسویهحسابی فکری و سیاسی با مجموعهای از نشانهها و نمادهای یک دوران.در این تسویه حساب گسترده و البته بیرحمانه هر چیزی میتواند آماج حمله قرار گیرد. از کتاب ایران بین دو انقلاب آبراهامیان به عنوان کتاب " توضیحالمسائل انقلابی " ایران معاصر تا پروژهی اسلامی شریعتی و الهیات رهایبخش حزب توده.شریعتی زبان گویای لحظهای بود که اسلام میتوانست در ایران زبان اصلی اعتراض، عدالتخواهی و سیاست رهاییبخش باشد؛ میشد با قرار دادن اسلام در مرکز یک دستگاه فکری مدرن، از بیعدالتی، استثمار، امپریالیسم و توسعهنیافتگی سخن گفت.انقلاب ۱۳۵۷ این پروژه را از عرصه روشنفکری به عرصه قدرت منتقل کرد و صدالبته، تناقضهایش را نیز آشکار ساخت.پس از انقلاب، عبدالکریم سروش و روشنفکران دینی کوشیدند با نجات دین از زندان ایدئولوژی و قدرت سیاسی، میان اسلام و مفاهیمی چون فردیت، حقوق بشر، آزادی و دموکراسی نسبتی تازه برقرار کنند.اما اینجا یک پارادوکس تاریخی و البته آشنا شکل گرفت: پروژهای که برای نجات یک سنت فکری از بحران آغاز شده بود، ممکن است ناخواسته به فرسایش همان سنت کمک کرده باشد.این تجربه، بیشباهت به سرنوشت اوروکمونیسم و دیگر جریانهای تجدیدنظرطلب چپ اروپا نیست. کوشش برای نجات کمونیسم از جزمیت شوروی و سازگار کردن آن با دموکراسی و تکثر سیاسی، در نهایت نتوانست مانع فرسایش کمونیسم اروپایی شود و خود نیز به بخشی از روند گذار از آن تبدیل شد.آیا روشنفکری دینی نیز چنین نقشی در افول اسلام سیاسی نداشته است؟ به عبارت دیگر، آیا روشنفکری دینی، فارغ از نیت حاملانش، به مرحلهای انتقالی و منزلگاهی موقت در مسیر افول پروژه دینی کردن امر سیاسی و اجتماعی در ایران معاصر تبدیل نشده است؟ صد البته زیگزاگهای فکری و رجعتهای بعضا بنیادگرانهی سروش دهه نود نیز نتوانست از آهنگ این فرسایش بکاهد.به نظر میرسد بخشی از تندی کلام و عصبانیت قلم دکتر سروش به خاطر این موضوع است.با این اوصاف، پرسش کانونی امروز و در واقع محل تقریر نزاع روشنفکران این است:پس از اسلام سیاسی، چه چیزی باید در مرکز روایت ایران قرار بگیرد؟صفبندیهای پیرامون مناظره این پرسش را بیش از گذشته نمایان و برجسته کردهاند. طیفی از روشنفکران دینی، ملیگرایان و مصدقیها و اصلاحطلبان، با وجود اختلافات فکری جدی، از سروش دفاع کردند؛ در سوی دیگر، ایرانگرایان، بخشی از سلطنتطلبان و ملیگرایان مخالف وضع موجود، عمدتاً در کنار غنینژاد قرار گرفتند.بنابراین دعوا دیگر صرفاً بر سر شریعتی نیست؛ بر سر این است که ایران را چگونه باید روایت کرد و چه کسی حق دارد روایت مسلط ایران را بسازد.در این میان، تجربه اروپا و دلواپسیهای اصلاحطلبان کمونیست و لنینیستهای مؤمن تا آخرین لحظه برای حفظ آن نظام فکری، درس مهمی برای ما دارد؛ اما این تجربه همزمان حاوی هشداری جدی نیز هست.پایان لحظه کمونیسم در واپسین دهههای سده بیستم و عبور از بسیاری از آنچه میراث چپ نامیده میشد، در نهایت به معنای پایان همه مسائل و ارزشهایی نبود که چپ به آنها پاسخ میداد. اروپا، بهویژه از دهه ۱۹۸۰ به بعد، تا حدی از یک راستکیشی به دام راستکیشی دیگری، یعنی نئولیبرالیسم، افتاد. تضعیف دولت رفاه و سوسیالدموکراسی، افزایش نابرابری و فرسایش برخی پیوندهای اجتماعی، در کنار عوامل دیگر، زمینه رشد ناسیونالیسم راستگرای پوپولیستی و اقتدارگرا را فراهم کرد؛ جریانی که گاه شبحی از اروپای دهه ۱۹۳۰ را تداعی میکند.این تجربهها برای ایران هم آموزندهاند و هم رهزن. ایران اگر از اسلام سیاسی عبور میکند، نباید صرفاً یک ایدئولوژی تازه را جایگزین ایدئولوژی قدیم کند.عبور از یک ارتدوکسی نباید ما را تسلیم ارتدوکسی دیگری کند.اگر «ایران» به مرکز روایت بازمیگردد، این نباید به معنای تن دادن به جزمیت ناسیونالیسم افراطی باشد؛ همانگونه که عبور از اسلام سیاسی به معنای کنار گذاشتن عدالت، اخلاق، همبستگی اجتماعی و دغدغه فرودستان نیست.شاید مسئله اصلی امروز ایران، نه انتخاب میان اسلام و ایران، بلکه ساختن روایتی باشد که ایران را مستقل از اسلام سیاسی، مدرن بدون بریدن از تاریخ، و ملی بدون افتادن در دام ناسیونالیسم افراطی روایت کند.و شاید به همین دلیل است که منازعه بر سر شریعتی، در ظاهر دعوایی درباره گذشته، اما در عمق خود نزاعی بر سر آینده ایران است.#صلاح_الدین_خدیو @sharname1
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — زەوی سهخت و ئاسمان دوور
جنگ همیشه با انفجار شروع نمیشود؛ اغلب با سکوتی آغاز میشود که در آن، آدمها یاد میگیرند ترس را قورت بدهند و به راه رفتن ادامه دهند. شبهایی هست که گلولهای شلیک نمیشود، اما خواب هم نمیآید. بدنها سالماند، اما ذهنها از جا کنده شدهاند. در چنین شبهایی، شجاعت یعنی بیدار ماندن و فرو نریختن؛ یعنی صبحی را دیدن که هیچ تضمینی برایش وجود ندارد.در جنگ، قهرمان کسی نیست که جلوتر میدود؛ کسی است که میماند کنار زخمیها، کنار ترسها، کنار خاطراتی که قرار است تا آخر عمر سنگینی کنند. آدمها یاد میگیرند اسمها را آهسته صدا بزنند، چون هر نام ممکن است فردا پاسخ ندهد. و یاد میگیرند زندگی را در جزئیات کوچکی پنهان کنند: جرعهای آب، تکهای نان، لبخندی که از روی عادت برمیگردد.وقتی آتش خاموش میشود، جنگ تمام نشده است. جنگ به خانهها برمیگردد، به خوابها، به سکوتِ ناگهانیِ وسطِ جملهها. بعضیها زنده میمانند، اما هیچکس همان آدمِ قبل نیست. با این حال، درست همینجا، انسان چیزی را کشف میکند که دیکتاتورها و جنگسالاران هرگز نمیفهمند: اینکه بقا فقط ادامهی حیات نیست؛ اصرار بر انسانماندن است، حتی وقتی جهان اصرار دارد تو را به عددی در آمار تبدیل کند.@kiwmars🌲
کودتای سوم ترکیه در 1980 با سرکوب گسترده و خشن علیه کوردها، کشتن و زندانی کردن هزاران فعال کورد، ممنوعیت هویت کوردی و فضای امنیتی سنگین بر کوردستان همراە بود. گروه عبدالله اوجالان که اوایل 1970 با هدف فعالیتهای مسالمتآمیز و فرهنگی شکل گرفته بود و بعدها در قالب پکک گسترش یافت، ناچار از ترکیه خارج و با حمایت سوریه و حزبالله لبنان برای آموزشهای سیاسی و نظامی به دره بقاع رفت. نیم قرن از سرکوبهای بزرگ زیلان، کوچگیری، آرارات و درسیم گذشته بود و کسی تصور نمیکرد هویت کوردی قد علم کند اما 15 اوت 1984 با سازماندهی اوجالان از دمشق، گروهی از چریکهای پکک به فرماندهی معصوم کورکماز(عگید= قهرمان) همراه با مصطفی یُندَم و محمد سوگات دو پاسگاه مرزی در اِروه و شمدینلی را هدف قرار دادند.این حمله نخستین اقدام مسلحانه پس از دههها خاموشی بود و دیوار سترگ ترس و خفقان را شکست. از آن روز بە بعد قیام و مقاومت 29م کورد آغاز شد؛ مقاومتی که با وجود 50 هزار کشته، هزاران روستای ویران و میلیونها آواره، نتوانست مانع شکلگیری هویتخواهی گسترده شود.عگید بعنوان پیشاهنگ، جایگاهی ماندگار در این روایت دارد.✍پولیتیکس:@politics_4321
پەنجاکانی هەتاوی، سنە، جەوراوا، زەماوەنی ناسر ڕەزازی و خوالێخۆشبوو خاتوو مەرزییەی فەریقی@kiwmars
وێنەیەکی کەمبینراوی مامۆستا هێمن و م.حسێن عارف.t.me/kiwmars
🎧گۆرانی: #فاتمە🎙گۆرانیبێژان: #موحەمەد_ماملێ و #عەزیز_شارۆخ👤شاعر: #ئەحمەد_هەردی#Mamlê#Ezîz_Şarox#Ehmed_Herdî☕️ | @KBC_LM@kiwmars
سلام @artnazanin_2 من کلاس های آنلاین آموزش طراحی چهره رو شروع کردم دارم برگزار می کنم خوشحال میشم عضو کانالم بشی و همراهم باشی❤️❤️ هزینه کل دورم ( ۶ ترم ) که بچه ها می تونن ۰ تا ۱۰۰ طراحی چهره رو یاد بگیرن برای ۱۰۰ تا ثبت نام اول فقط ۲۹۰ هزار تومانه😭😍❤️…پست موقتیt.me/artnazanin_2