👈🏿 پرحرفی؛ آلودگی صوتیِ پنهان کوهستانبرخی کوهنوردان هیچ زباله ای در کوه بر جای نمی گذارند، اما سکوت…
انتشار: 2026/06/21 05:02 UTC
👈🏿 پرحرفی؛ آلودگی صوتیِ پنهان کوهستانبرخی کوهنوردان هیچ زباله ای در کوه بر جای نمی گذارند، اما سکوت کوهستان را با انبوهی از واژه های بی مقصد آلوده می کنند. گویی برای دیگران مهم است که در ذهن آن ها چه می گذرد یا دانستن اینکه در مراسم عروسی دخترعمه یکی از آشنایان شان چند نوع غذا سرو شده، بخشی ضروری از تجربه حضور آن ها در طبیعت است.حضور افراد پرحرف در یک گروه کوهنوردی نه تنها بر جذابیت برنامه نمی افزاید، بلکه گاه آرامش جمع را از بین می برد. درست در جایی که باید به نجواهای باد در میان صخره ها، صدای گام ها و موسیقی پنهان طبیعت گوش سپرد، هیاهوی بی وقفه فرصت شنیدن را از ما می گیرد.کوهستان تنها مکانی برای سخن گفتن نیست؛ جایی برای شنیدن است. شنیدن طبیعت، شنیدن نفس ها و گاهی شنیدن آن صدایی که سال ها در ازدحام زندگی شهری مجال ظهور نداشته است.شاید یکی از نشانه های پختگی یک کوهنورد آن باشد که بداند هر مسیری زمانی برای گفت و گو دارد و زمانی برای سکوت.اما تلخ تر از خودِ پرحرفی، واکنش کسانی است که هنگام تذکر، آن را تعرض به آزادی شخصی خود می دانند و می گویند: «کوه است دیگر، هر طور بخواهیم حرف می زنیم و فریاد می زنیم.»حال آن که کوهستان، هرچند دیوار و سقفی ندارد، یک فضای عمومی و مشترک است. همان گونه که زباله ریختن، آلودگی طبیعت محسوب می شود، تحمیل صدای ناخواسته به دیگران نیز نوعی نادیده گرفتن حقوق همنوردان و حق آنان برای تجربه آرامش طبیعت است.✍ امیر ملیحیهمطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram



