نه دلی مانده که بعد از تو به یاری بدهمنه سَری مانده که بعد از تو بکوبم به دریشیرین خسروی @kootah_be…
انتشار: 2026/07/18 18:18 UTC
نه دلی مانده که بعد از تو به یاری بدهمنه سَری مانده که بعد از تو بکوبم به دریشیرین خسروی @kootah_beshnavim
پستهای تلگرام — لیلا طوفانی | Kootah_beshnavim
🎁 مجموعه ویژه کانال های منتخب؛🇬🇧 انگلیسی | 🧠 روانشناسی | 🔬 علمی💻 فناوری | 🎨 هنری | 📚 کتاب و PDF شرکت در تبادل؛ @Ads_adminIR
هر شب از 'سقف خیالم"رویا می بافمتا واژه های بلا تکلیف،در دستان ستاره هابی بهانه برقصندو من خوشه خوشهبغض بچینم،از چشمان ماه...شبتان خوش
در قصهنویسی چه چیزهایی برای شما مهم است؟بهرام صادقی:شروع و پایان داستان. شروع باید طوری باشد که خوانندۀ فرضی را یکدفعه تکان بدهد، و او را وادارد که قصه را رها نکند. یعنی احساس کند که این قصه حامل پیامیست، و میخواهد چیزی را برای او بگوید که نمیتوان از آن گذشت، و نباید هم بگذرد...از کتاب: «بهرام صادقی، بازماندههای غریبی آشنا»
محبوبِ من!شما نباشید ، همهی بغضهای جهاندر گلوی من است...محمدصالح علاء@kootah_beshnavim
یه روز یه نفرحدود ۱۸ سال در فرودگاه زندگی کرد .«مهران کریمی ناصری» یک پناهنده ایرانی بود که بین سال های ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۶، در یک فرودگاه در کشور فرانسه زندگی می کرد. مهران در سال ۱۹۷۷ از ایران تبعید شد و سپس، مدتی به عنوان پناهنده در بلژیک مقیم گشت.چند صباح بعد، مهران تصمیم گرفت از مسیر فرانسه عازم لندن شود اما در بین راه، پاسپورت و مدارک خود را گم کرد. هواپیمای او در لندن به زمین نشست ولی بلافاصله، پس از آگاهی مسئولین از فقدان مدارک، وی به فرانسه دیپورت شد.از آنجایی که مهران هیچ وطنی برای مراجعه نداشت و از مدارک لازم برای سفر یا خروج از فرودگاه نیز برخوردار نبود، مجبور شد در ترمینالِ ۱ فرودگاه «شارل دو گل» مقیم گردد. مهران ۱۸سال تمام در فرودگاه زندگی کرد تا این که بالاخره به خاطر ابتلا به بیماری، اجازه خروج وی از فرودگاه و انتقال به بیمارستان صادر شد.لیلا طوفانی#یه_روز_یه_نفر @kootah_beshnavim
