میدانستم آن اتاق، تنها پناهگاهِ خلوتش بود؛ جایی که در آن، کوچکترین تکیهاش به نورِ شکنندهی چراغ…
انتشار: 2026/06/28 20:50 UTC
میدانستم آن اتاق، تنها پناهگاهِ خلوتش بود؛ جایی که در آن، کوچکترین تکیهاش به نورِ شکنندهی چراغ خواب، شاید پنجرهای به سمت آرامشِ گمشدهی دلش میگشود. در میان ویرانههای پریشانِ ذهنش، هنوز آن معنای خاموش و ناگفتهای باقی مانده بود؛ معنایی که عقلِ سرد و منطقیاش هرگز نمیخواست بپذیرد، اما دلِ سرکشش، برخلافِ آن، در مسیرِ آن غبارِ ناشناخته، بیوقفه و بیپاسخ، سیر میکرد و رها نمیشد ..#الهام_پورعبدالله


