هیچ دستی به اندازهٔ آن نیمکتها لحظههای خداحافظیِ واقعی را به چشم ندیده است. آن چوبهای سرد و صندل…
انتشار: 2026/07/10 10:31 UTC
هیچ دستی به اندازهٔ آن نیمکتها لحظههای خداحافظیِ واقعی را به چشم ندیده است. آن چوبهای سرد و صندلیهای خالی، خاموشترین شاهدانِ پایانِ بیسروصدا هستند؛ جایی که لبخندها میشکنند، نگاهها میلرزند و کلمات پیش از آنکه بر زبان جاری شوند، در گلو میمانند. هر خطی بر پشتشان، ردپای ساعتهای انتظار است و هر سایهای که بر پهنای آنها میافتد، قصهٔ رفتنهایی را روایت میکند که هرگز کامل نشدند. نیمکتها نه فقط جایگاهِ نشستن، که آینهٔ سکوتِ وداعاند؛ جایی که زمان کندتر میگذرد و دلها سنگینتر. شاید اگر آن چوبها سخن بگویند، از هزاران «خداحافظ»ِ ناتمام خواهند گفت؛ از دستهایی که در هوا معلق ماندند، از چهرههایی که به راه رفتند و از قلبهایی که در آنجا رها شدند. هر خالی که پس از بلند شدن میماند، گواهی است بر حضورِ ناگسستنیِ خاطرهها .. #الهام_پورعبدالله
پستهای تلگرام — لحظه عشق
DjVonka – Fly Pod Episode 4عجیب است این عشق،دوستداشتنِ تو میان تار و پود استخوانهایم خانه کرده است .. #الهام_پورعبدالله
شاید دوستداشتنت تو دلت فراختر از من باشد، اما من تو را بهگونهای شناختم که هیچکس نکرده است. بخشی از وجودم، پناهی در جسم تو گرفته و با تو نفس میکشد. چرا که اگر هنر دوستداشتن را نیاموزیم، عمرِ گرمابخش مان، میان ضربانهای تپنده قلبمان، بیسروصدا فرو میریزد .. #الهام_پورعبدالله @Lahzelove
عزیز من،هر آدمی دفترچهی خاطراتِ دیگری است؛ هرچند برخی خاطرهها تنها یک صاحب دارند. دیگر نمیتوانی، بازگشتی وجود ندارد همان آدم را، دوباره همان آدمی ببینی که تو را بخنداند و پا به پای تو همواره تمام مسافت طولانی را با توطی کند. حتی اگر هر دو نفر بازگردید، باز هم چیزی تغییر کرده است؛ و آن صمیمیتِ شیرینِ پسِ آشنایی، دیگر به دست نخواهد آمد. انگار چیزی میانِ احساسات فلج شده است؛ گرفتارِ جنگِ "بودن" و "نبودن" در میانِ بیتفاوتها، اما تسلیم نشده است.گاهی "نبودن"، به بلندترین کوهِ "حضور"ِ میراثِ جهان بدل میشود .. #الهام_پورعبدالله
عاشق آدماییم که با خانوادشون خوب رفتار میکنن، آدمی که با خانوادش خوب نباشه هیچوقت نمیتونه تو طولانی مدت با تو هم خوب باشه ..
«پِیکر دوم»نسخهی همنوازی با ساز پیانو توسط «سپند یکرنگ»این ترَک منو با اون پِیکری که که از جنس گوشت و استخون نیست پیوند میده!همون پیکری که درد فیزیکی رو حس نمیکنه، درد رو درونِ خودش حل میکنه.درست جایی که وسط کِیهان معلق و بی مقصد در حال تاب خوردنی و هیچ کنترلی روی درست رفتنِ مسیر نداری یهو یه دست نجات تورو میگیره و ثابتت میکنه!هم جسمتو و هم خودتو تو روی خودت به اثبات میرسونه!که وجود داره، مقصد وجود داره، مسیر وجود داره فقط گاهی باید پرده رو بزنی کنار و بذاری جریانِ درست تو رو به سمت آرامش ببره .. @Lahzelove
حرف حق:)
