⚽️ خلاصه ای از مقاله اتلتیک برای لیونل مسی :“او راه می‌رود. تو را زیر نظر دارد. حرفی نمی‌زند. همیشه…

⚽️ خلاصه ای از مقاله اتلتیک برای لیونل مسی :“او راه می‌رود. تو را زیر نظر دارد. حرفی نمی‌زند. همیشه دو ثانیه از همه جلوتر است. هر حرکتش، وحشت ایجاد می‌کند. او بهترین بازیکن تاریخ فوتبال است.”📌 این، حسی است که بازی کردن مقابل لیونل مسی دارد.تقریبا تمام بازیکنانی که مقابل لیونل مسی بازی کرده‌اند، یک احساس مشترک را توصیف می‌کنند؛ درماندگی.آن‌ها می‌گویند حتی وقتی به نظر می‌رسید مسی راه می‌رود، در واقع در حال آماده کردن بهترین موقعیت برای ضربه زدن بود. او همیشه یک قدم جلوتر از مدافعان فکر می‌کرد و کوچک‌ترین اشتباه را مجازات می‌کرد.ویلیام گالاس می‌گوید نزدیک شدن به مسی هم یک تله بود؛ چون اگر برای مهارش جلو می‌رفتی، فضای پشت سرت باز می‌شد؛ دقیقا همان چیزی که او می‌خواست. همین ویژگی بعدها به یکی از شاهکارهای تاکتیکی گواردیولا در نقش «مهاجم کاذب» تبدیل شد.اشلی کول، مدافع سابق چلسی و آرسنال، مسی را بهترین بازیکن نسل خود می‌داند و می‌گوید مهار او به‌صورت انفرادی غیرممکن بود و تنها راه، دفاع تیمی و محدود کردن او در اطراف محوطه جریمه بود.اما مسی فقط یک دریبل‌زن نبود. او به مرور به یکی از بهترین بازی‌سازهای جهان هم تبدیل شد. پاس‌های عمقی‌اش دفاع‌ها را از هم می‌شکافت؛ پاس‌هایی که به گفته داوید زوروتوسا، فقط خود مسی آن‌ها را می‌دید. او معتقد است تفاوت اصلی مسی با دیگر ستاره‌ها، هوش فوتبالی خارق‌العاده‌اش بود؛ چیزی که از تلویزیون هرگز قابل درک نیست.رافائل واران نیز می‌گوید حضور مسی باعث می‌شد مدافعان ناخودآگاه به سمت او کشیده شوند و همین فضا را برای سایر بازیکنان بارسلونا باز می‌کرد. خطر واقعی فقط خود مسی نبود، بلکه تصمیم‌هایی بود که حضور او به مدافعان تحمیل می‌کرد.برندان راجرز هم خاطره جالبی از مدافع تیمش، یوزو سیمونوویچ، تعریف می‌کند. پس از بازی با بارسلونا از او پرسید بازی مقابل مسی چه حسی داشت و پاسخ شنید:«هر بار برمی‌گشتم، می‌دیدم مسی دارد مستقیم به من نگاه می‌کند… همین کافی بود تا کاملا مضطرب شوم.»شاید همین جمله، بهتر از هر توصیف دیگری نشان دهد که بازی مقابل لیونل مسی، فقط یک نبرد فوتبالی نبود؛ بلکه یک نبرد ذهنی هم بود.➣ @Leo_Lovers