مرا از غم جدایم کنکه چسبیدم به غم شایدبه من گه گاه مدارا کننرنجیدن ز تو بایدچه می کردم مگر باید؟نبو…

آه عزیزم، هوا گرم است و خورشید در تلاطم ؛ اکنون در پرتو گرفتاری خود پیچیده ام و هرچه تلاش کردم، امروز، چهره ات را به یاد نیاوردم.آه عزیزم، من، غمگینم.

دیگر مرا حتیمادر نمی شناسدبابا مرا حتیدیگر نمی خواهدخواهر ولی گاهینامه دهد ، گاهیمن چون سردردمدر جان، در دردم

وقتی که دنیا رارنگ تو میبینمهر غصه را از خوددور از تو میبینمولله قسم نیرنگاسباب دنیا بودپس من دروغ گفتمغصه ز تو بینمرو از جهان حتیدیدی غروبم را؟افسوس ندیدی توهرگز طلوعم رامن هر مسافر رادر شهر میبینمیاد تو میافتمدر درد میمیرم

در تندبادِ لحظهمن بی هوا، بی هم زبانکردم گناهِ صد زناتا وا شوم در کینه هادر کین و نفرت هم زمانصد قلب شاد ست در اماندر هر تپش، این لحظه رابا من بمان ای بی امانمن صد مصیبت در خفاتاریکیِ این لحظه هاتو چون طلوع بندگیصبح در نماز، بی خستگیکردی توکل تا مراکردی سفید مو تا مراهرگز نبینم باغ خودگشته مثمر، یا مراخسته کند از بندگیاز این همه آوارگینه کرده ام دزدی ولیدیرینه ام در بندگی

در درد بودنبهتر است از هیچ بودن

کسی که می ترسد نه شادمان شود و نه سوگوار شودهزاران لایه ی سربیرسوب کرد بر پناه منفشار آورد به گردن تانبینم رویه ای بی غمتو پرسیدی سوالت راندادم من جوابت راسکوتی بود میان مانفهمیدم جهانت راکه ترسیدن، نپرسیدنهزاران لایه ی سربی ستکه بسته چشم و دستم راندارم حال بودن راندارم حال بودن رابگیر از من، جهانم راچطور بود قصه ی قمری؟ -بگیر از من، دو بالم را