بالاخره بغض عادل فردوسی‌پور شکست و جلوی دوربین گریه کرد. اما واضحه که باید تاکید کنم اشک عادل به هی…

بالاخره بغض عادل فردوسی‌پور شکست و جلوی دوربین گریه کرد. اما واضحه که باید تاکید کنم اشک عادل به هیچ کجای زندگی ما نیست. و هزاران بار فاقد اهمیته. چون ما درگیر اشک‌های خیلی خیلی مهم‌تری هستیم همچنان. اشک‌های مادران و پدران و فرزندان ایران که ظاهراً هیچ اهمیتی برای عادل نداشتن. پس چرا حالا باید اشک عادل و دعوای داخلیش با دوستان دیروز و امروزش برای ما مهم باشه؟عادل چهره‌ای مظلوم به خودش گرفت و گفت آخه چرا نمی‌ذارن من کار کنم؟ سوال خوبیه عادل‌جان. چون هزاران نفر هر روز همین سوال رو با صدای آهسته یا بلند می‌پرسن و پاسخی براش نیست. خیلی کارها رو می‌تونستیم بکنیم و نذاشتن و تن به خیلی کارها ندادیم چون لازمه‌ش هم‌سفره شدن با بی‌شرف‌های حرام‌لقمه بود.و سوال مهم‌تر ما اینه که چرا نمی‌ذارن زندگی کنیم؟ چرا می‌کشند؟ می‌برند. اعدام می‌کنند. به خارج از کشور فراری می‌دهند. چرا نمی‌گذارند در سرزمین خودمون طعم زندگی رو بچشیم؟بله عادل‌جان خیلی چیزهای مهم‌تری از بسته شدن موقت پلتفرم شما برای ما هست.من کاری ندارم که اطرافیان و دوستانت با بذل و بخشش واژه مهم شرافت رو در موردت بکار می‌برن. اما شرمنده که ما این کلمه رو نمی‌تونیم برای هر بی‌وجدان در خدمت شری به کار ببریم. ما با دقت و وسواس، شرافت رو در قلب‌مون حفظ می‌کنیم. چون این کلمه مهم رو برای روزها و لحظات بسیار سخت‌تری‌ احتیاج داریم.