در خلوتمان با خدا، تضرعاتمان، توبهمان، نمازهایمان، عباداتمان، مخصوصاً دعای شریف «عظم البلاء و برح الخفاء» را بخوانیم؛ از خدا بخواهیم برساند صاحب کار را، با او باشیم. حالا اگر رساند که رساند، اگر نرساند، دور نرویم از کنار او، از رضای او دور نرویم. او میبیند، او میداند حرفهایی که ما به همدیگر میزنیم. او «عیناللهالناظرة و اذنه الواعیة» [است] و جلوتر از ماها میشنود حرف ما را. بلکه خودمان که حرف میزنیم این صدا از لب میآید به [طرف] گوش، فاصلهای دارد، او جلوتر از این فاصله، حرف خودمان را میشنود، از خودمان، کلامِ خودمان را؛ آن وقت [آیا] ما میتوانیم کاری بکنیم که او نفهمد؟ میتوانیم کاری بکنیم که او نداند؟- العبد، محمدتقی بهجتکتاب بهسوی محبوب، ص۱۰۹@maae_maein