اربابِ خود بودن از این تشخیص میآید که: من مطلقاً مسئول هرآنچه که برایم رخ میدهد هستم. هر اتفاقی ک…
انتشار: 2026/08/22 18:33 UTCدریافت: 2026/08/24 01:05 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/24 01:05 UTC
اربابِ خود بودن از این تشخیص میآید که: من مطلقاً مسئول هرآنچه که برایم رخ میدهد هستم. هر اتفاقی که بیفتد، بیقیدوشرط، من مسئول هستم.در ابتدا این شما را بسیار اندوهگین و افسرده میکند، زیرا اگر بتوانی مسئولیت را بر دیگری بیندازی، احساس خوبی داری از اینکه در اشتباه نیستی!وقتی که زنت اینقدر نحس رفتار میکند، تو چه میتوانی بکنی؟ باید عصبانی شوی! ولی خوب به یاد داشته باش، آن زن به سبب عملکردهای درونی خودش، رفتارش نحس است. او با تو بدرفتاری نمیکند. اگر تو آنجا نبودی او با فرزندش بدرفتاری میکرد. اگر آن کودک آنجا نبود، او با بشقابها بدرفتاری میکرد: آنها را روی زمین میریخت؛ رادیو را میشکست! باید کاری بکند؛ آن نحسی بالا میزند. این فقط تصادفی بود که تو مشغول خواندن روزنامه بودی و او با تو بدرفتاری کرد. فقط یک تصادف بوده که تو در آن لحظه در دسترس بودی!تو به این سبب عصبانی نیستی که آن زن بدرفتاری کرده. شاید او موقعیت را آماده کرده باشد؛ فقط همین! شاید او به تو امکانی برای عصبانی بودن داده باشد، بهانهای برای خشمگین شدن، ولی آن خشم در درونت جوش میزده. اگر آن زن وجود نداشت تو بازهم خشمگین میبودی ــ با چیزی دیگر، با فکری دیگر، ولی خشم میباید آنجا بوده باشد. این چیزی است که از ناخودآگاه خودت میآید.اگر به انداختن مسئوليت روی ديگران ادامه بدهی، به ياد بسپار كه هميشه يک برده باقی خواهی ماند، زيرا هيچكس نمیتواند ديگری را عوض كند. چگونه میتوانی ديگری را تغيير بدهی؟ آيا هيچكس هرگز كسی را عوض كرده است؟تغييردادن ديگران يكی از برآورده نشدنیترين آرزوها در دنيا است. هيچكس چنين نكرده است. اين ناممكن است، زيرا ديگری در جای خودش درست است ــ نمیتوانی او را تغيير بدهی. تو به انداختن مسئوليت روی ديگری ادامه میدهی، ولی نمیتوانی ديگری را تغيير دهی. و چون مسئوليت را روی ديگری میاندازی، هرگز نخواهی ديد كه مسئوليت اساسی مال خودت است. آن تغيير اساسی در درون تو مورد نياز است.♾♾♾♾♾♾♾@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
پستهای تلگرام — مهدی شفیعی
ای زِ تو صد کامْ دِلَم یافتهمیطلبد دلْ زِ تو کامی دگر#مولانا♾️♾️♾️♾️♾️♾️♾️@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
حضـور، حالتی از گستردگی درون است. هنگامی که حضور دارید، میپرسید: «چگونه میتوانم در این لحظه به نیاز این وضعیت، پاسخ بگویم؟»در واقع شما حتی نیاز به پرسیدن این سؤال ندارید. شما همچـون سكون هستید؛ هوشیار و گشاده در برابر هر آنچه که هست. شما بعد جدیدی به این وضعیت میآورید: بعد فضا. نگاه میکنید و میشنوید. از این رو شما با وضعیت یکی میشوید.زمانی که به جای واکنش در برابر یک وضعیت، با آن یکی میشوید، راه چاره از دل همان وضعیت بر شما پدیدار میگردد. در حقیقت این شما نیستید، یعنی کسی که نگاه میکند و گوش میدهد، بلکه خودِ سكونِ هوشیار هستید. آنگاه چنان چه عمل، لازم یا ممکن باشد، شما دست به کار میشوید یا دقیقتر بگوییم، عمل درست از طریق شما روی میدهـد.عمل درست، کاری است که برای کل مناسب است. زمانی که عملی به پایان میرسد هوشیاری و سکونی گشاده باقی میماند. آنگاه هیچ کسی نیست که دستانش را به نشانه پیروزی بالا ببرد و فریادکنان با غرور بگوید: «آری! ببین، توانستم».♾♾♾♾♾♾♾@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
این تصویر یک خطای دید است.آدمکها در واقع ثابتاند، اما مغز ما حرکت را میبیند.شاید همین تصویر ساده، نکته مهمتری را به ما یادآوری کند؛ اینکه همیشه آنچه میبینیم، لزوماً همان چیزی نیست که واقعاً وجود دارد.مغز فقط واقعیت را دریافت نمیکند، بلکه آن را تفسیر میکند.ما دنیا را از پشت فیلترهای ذهن خودمان میبینیم؛ فیلترهایی که از باورها، تجربهها، ترسها، انتظارها و چیزهایی که ذهنمان روی آنها متمرکز شده ساخته شدهاند.برای همین ممکن است دو نفر در یک موقعیت یکسان قرار بگیرند، اما دو واقعیت کاملاً متفاوت را تجربه کنند.وقتی به چیزی باور عمیقی داریم، ذهن ما شروع میکند به پیدا کردن شواهدی که آن باور را تأیید کنند. وقتی روی چیزی متمرکز میشویم، چیزهایی را میبینیم که شاید قبل از آن اصلاً متوجهشان نمیشدیم.پس شاید باورها مستقیماً جهان بیرون را تغییر ندهند، اما میتوانند نگاه ما، انتخابهای ما و در نهایت رفتار ما را تغییر دهند.و رفتارهای ما هستند که کمکم مسیر زندگیمان را میسازند.شاید سؤال این نباشد که «واقعیت چیست؟»شاید سؤال عمیقتر این باشدآنچه من واقعیت میبینم، چقدر خودِ واقعیت است و چقدر تصویری است که ذهن من از آن ساخته است؟🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️
یارب تو مرا به نفس طناز مدهبا هر چه بجز توست مرا ساز مدهمن در تو گریزان شدم از فتنهٔ خویشمن آن توام مرا به من باز مده#مولانا♾️♾️♾️♾️♾️♾️♾️@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
زیرکی بِفروش و حیرانی بِخَر زیرکی ظَنّ است و حیرانی نَظَر#مولانا♾️♾️♾️♾️♾️♾️♾️@Mahdishafiei86 ®️✅ اینستاگرام➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
حقیقت چیزی نیست که بتوان آن را تنها با ابزار ذهن و استدلال پیدا کرد؛ زیرا حقیقت، پیش از هر اندیشهای وجود دارد. ذهن میتواند درباره واقعیت فکر کند، آن را تحلیل کند و درباره آن نظریه بسازد، اما خودِ حقیقت فراتر از تصویرها و مفاهیمی است که ذهن ایجاد میکند.برای لمس حقیقت، بیش از آنکه به انباشت فکر نیاز داشته باشیم، به فضایی از سکون و حضور نیازمندیم. زمانی که هیاهوی ذهن آرام میشود و انسان از تفسیرهای بیپایان فاصله میگیرد، امکان دیدن آنچه واقعاً هست فراهم میشود.ذهن آرام، مانند آینهای شفاف است؛ آینهای که بدون تغییر دادن واقعیت، آن را بازتاب میدهد. اما هنگامی که سطح ذهن پر از ترس، قضاوت، خاطره و خواستههای پیدرپی باشد، تصویر حقیقت نیز در آن تحریف میشود.حقیقت چیزی نیست که در نقطهای دوردست پنهان شده باشد و انسان مجبور باشد تمام عمر در جستوجوی آن سرگردان بماند. آنچه هست، همین اکنون حضور دارد؛ در هر لحظه، در هر تجربه و در ذات هستی. مشکل اصلی، نبودن حقیقت نیست؛ بلکه ناتوانی ما در دیدن آن به دلیل آشفتگی درونی است.گاهی انسان برای یافتن آرامش، به دنبال پاسخهای بیشتر، تجربههای تازه و جستوجوهای بیرونی میرود، در حالی که شاید گام نخست، متوقف کردن همین جستوجوی بیپایان و آموختن هنر سکوت باشد.در سکوت عمیق است که درک حقیقی شکل میگیرد. نه زمانی که ذهن درگیر جمعآوری اطلاعات و ساختن مفاهیم است، بلکه زمانی که انسان اجازه میدهد آگاهی، بدون واسطه افکار، با واقعیت روبهرو شود.حقیقت را نمیتوان صرفاً دانست؛ باید آن را تجربه کرد. و تجربه حقیقت، از جایی آغاز میشود که ذهن آرام میگیرد و انسان در حضور نابِ هستی قرار میگیرد.🧬 بیداری نزدیک است...📌 دیگر فضاهای آگاهی:مکتب یونگ | کارل گوستاو یونگ | سمبلها و اسطورهها | گروه مشاوره📲 اینستاگرام 🔗 @Mahdishafiei86 ®️