(حکمت ۶۸) نهج البلاغهاون چیزی که میمونه، عدد حساب بانکی نیست…وقاره.وَ قَالَ عَلَيهِ السِّلَامُالْع…
انتشار: 2026/07/15 00:27 UTC
(حکمت ۶۸) نهج البلاغهاون چیزی که میمونه، عدد حساب بانکی نیست…وقاره.وَ قَالَ عَلَيهِ السِّلَامُالْعَفَافُ زِينَةُ الْفَقْرِ، وَ الشُّکْرُ زِينَةُ الْغِنَى.توضیح ساده:الْعَفَافُ: پاکدامنی، خویشتنداری، پرهیز از حرام، نگهداشتن خود از خواستن و طمع نکردنزِينَةُالْفَقْرِ: زیور فقره، زینت تنگدستیه، زیبایی نداریه، جلوه و آراستگی بیمالیه.وَ: و، همچنین الشُّکْرُ: سپاسگزاری، قدردانی، دیدن نعمت و اعتراف به لطف خدا زِينَةُالْغِنَى: زیور بینیازیه، زینت ثروته، آراستگی داراییه، جلوه توانمندیه.تو نگاه امام انگار دارایی یا نداری، مثل یه بوم نقاشی خام هستن؛ و این «رفتارِ توئه» که به این بوم رنگ میده و قشنگش میکنه. اگه نداری، یه جور میتونی پادشاهی کنی، اگه داری هم یه جور دیگه.خیلیها رو دیدیم که وقتی وضع مالیشون بد میشه، مدام ناله میکنن، پیش همه گله میکنن یا حتی برای یه قرون پول، جلوی هر کسی کوچیک میشن. فکر کن دستت خالیه، ولی وقتی توی جمعی میشینی، جوری با عزتنفس و مناعتطبع رفتار میکنی که هیچکس نمیفهمه توی دلت چه خبره. نه حسادت میکنی، نه چشمت دنبالِ داشتههای بقیهست. این «خویشتنداری» یعنی تو پادشاهِ روحِ خودتی. امام میگه این مدل ایستادگی، فقر رو جوری «تزیین» میکنه که از صد تا ثروتِ پر زرقوبرق، تماشاییتر و باارزشتره. آدمها به جای دلسوزی، بهت احترام میذارن.از اون طرف ثروت به تنهایی میتونه آدم رو مغرور، خودخواه یا حتی کور کنه. ثروتی که توش «منم منم» باشه، خیلی زشته. فرض کن بیزنست گرفته و حسابی پولدار شدی. اینجا «شکر» فقط گفتنِ الهی شکر نیست؛ شکر یعنی اینکه یادت نره کی بودی، دستِ چهار نفر دیگه رو بگیری و با مهربونی با زیردستات حرف بزنی. شکر یعنی این دارایی رو از فضل خدا ببینی، نه فقط زرنگیِ خودت. این روحیه، ثروتت رو «زینت» میده. ثروتمندی که شاکره و گرهگشاست، محبوبیتی داره که با هیچ پولی نمیشه خریدش.حالا چرا میگه «زینت»؟چون: فقر بدونِ عفاف، میشه «ذلت». ثروت بدونِ شکر، میشه «طغیان و بیریشگی».حضرت میخواد بگه اگه این دو تا صفت رو داشته باشی، در هر حالتی بُرد کردی. چه وقتی که نون و پنیر میخوری، چه وقتی که سرِ سفرهی رنگین نشستی، اون چیزی که به تو قیمت میده،«شخصیت و نگاهِ توئه».رفیق، دنیا بالا و پایین داره. یه روز سوارهای، یه روز پیاده.هنر اینه که وقتی پیادهای، «گردنکج» نباشی و وقتی سوارهای، «گردن کشی نکنی».عفاف یعنی اجازه ندی نداری، تو رو بشکنه؛و شکر یعنی اجازه ندی دارایی، تو رو از آدمها جدا کنه.اینطوری در هر شرایطی که باشی، اطرافیانت با دیدنت آرامش میگیرن و میگن: «دمش گرم، چقدر این آدم باکلاسه!» منظورم کلاسِ روحه، نه مارکِ لباس!🏴🏴🏴🏴🏴.۰،کانال مکتب زینب (س)@maktabezeynab🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀