دیدِ گلخانهایاولینبار اصطلاح “گلخانه” را در گزارشی دربارهی یک جشنوارهی سینمایی به کار بردم.منظو…
انتشار: 2026/08/07 05:07 UTCدریافت: 2026/08/07 22:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 22:20 UTC
دیدِ گلخانهایاولینبار اصطلاح “گلخانه” را در گزارشی دربارهی یک جشنوارهی سینمایی به کار بردم.منظورم از گلخانه، جایی است که همهچیز در آن خوب رشد میکند؛ اما فقط تا وقتی که شرایط همانطور که هست باقی بماند.گلخانه، جای امنی است. هوا اندازه است، دما کنترل شده، آفتی وارد نمیشود. اما مشکلش این است که گیاهِگلخانه، کمتر با جهان بیرون مواجه میشود. کمتر باد دیده، کمتر طوفان دیده، کمتر مجبور شده ریشههایش را محکمتر کند.بعضی فضاهای فکری هم به مرور و با فاصله از جامعه شبیه گلخانه میشوند.در این فضا، همه شبیه هم حرف میزنند، شبیه هم فکر میکنند، از یک چیزها خوششان میآید و از یک چیزها بدشان میآید. نه فقط سازندگان، بلکه مخاطبان هم در همان فضای آشنا حرکت میکنند.البته مسئله این نیست که آدمها باور مشترک داشته یا نداشته باشند؛ مسئله از جایی شروع میشود که دیگری را نبینند.وقتی فقط خودت را در میان کسانی قرار میدهی که همان چیزهایی را قبول دارند که تو قبول داری، آرامآرام خیال میکنی باورهایت محکم شدهاند؛ در حالی که شاید فقط هیچوقت در معرض آزمون قرار نگرفتهاند.آدمی که هیچوقت با پرسش جدی روبهرو نشده، لزوماً صاحب یقین نیست؛ فقط صاحب عادت است.برای همین است که فکر میکنم باید گاهی خودمان را عمداً در معرض چیزی قرار بدهیم که دوستش نداریم؛ کتابی که با آن مخالفیم، سخنی که ناراحتمان میکند، آدمی که جهان را طور دیگری میبیند.نه برای اینکه حتماً تغییر کنیم.برای اینکه بدانیم چرا همان چیزی را که باور داریم، باور داریم.باور، زمانی ارزش پیدا میکند که از میان شک، پرسش و انتخاب دوباره عبور کرده باشد.دینی که فقط به ارث رسیده، اندیشهای که فقط تکرار شده، و بیدینیای که فقط ژست روشنفکری است؛ هیچکدام انتخاب واقعی نیستند.آدم باید آنقدر با خودش و جهان بیرون گفتوگو کند تا اگر روزی از او پرسیدند “چرا این را باور داری؟”، جوابی بیشتر از “چون همیشه همین بوده” داشته باشد.
پستهای تلگرام — من°
السَّلامُ عَلى عِصمَةِ المُؤمِنِينَ
رسول ختمی(ص)فرمودند که هنگام یاد کردن صالحین، رحمت نازل میشود...
أَلسَّلٰامُ عَلَیکَ یٰا عَلی اِبنِ موسَی أَلرّضٰآ أَلمُرتَضٰیأَلسَّلٰامُ عَلَیکَ یٰا عَلی اِبنِ موسَی أَلرّضٰآ أَلمُرتَضٰی
نظم در چارچوب اوقات باید یک نظم و ساماندهی مرتبی باشد. این قدم اول رشد است. «و نظم أمرکم» که آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) در لحظات آخر فرمودند، خیلی با ما کار دارد و ما خیلی با آن کار داریم و رشد ما معلول این نظم است.خیلی از خلاءها، کاستیها، بیماریها و مشکلات شخصیتی و روانی در کارهای ما است که تا وقتی روی کاغذ نیاوریم، خودش را نشان نمیدهد. یک زمانی پنج سال از ازدواج و زندگی فرد گذشته و تازه متوجه میشود. [اگر] الآن اینها را در اوقات خودش سامان دهید و اینها را با هم جمعبندی کنید که امروز چگونه گذشت، این ساماندهی، بهرهوری انسان را از اوقات بیشتر میکند. ۲۴ خط است. نوشتن آن هم سخت نیست. دیروز چگونه گذشت؟ در مقایسهی امروز و دیروز، این هفته و هفتهی قبل و این ماه و ماه قبل به چه نتیجهای رسیدید؟ نظم در تمام ابعاد سرایت دارد که یک [موردش] تنظیم زمان با کار است. این محاسبه، مراقبه و مشارطه که میگویند در همین بخش است. باید اینها را روی کاغذ آورد و سامان داد. فردا شما وقتی دیدید که این ۲۴ ساعتتان [روز قبل] از دستتان رفته، نگویید مهم نیست، نخواهید که چشمانتان را روی هم بگذارید. با خودتان صاف باشید اینها را بدون تعارف بنویسید، این دفتر را کسی غیر از خودتان نمیبیند. فرضاً دیروز ساعت ۸ تا ۹ کاری نداشتهای، ۹ تا ۱۰ هم کاری نداشتهای، نگویید که مهم نیست. جلوی آن بنویسید که این ساعتِ من به بطالت گذشت و من از این ساعت استفاده نکردم و فردا و فرداها این را مرور کن و با خودت حساب کن. گاهی، اوقات زیادی از انسان بیخود و بیجهت مصرف میشود و میگوید رهایش کن، مهم نیست. این مهم نیستها انسان را بیچاره میکند. باید اینها را روی کاغذ آورد. ما چند ساعت میخوابیم؟ ۶-۷ یا ۸ ساعت، [هرچه هست] را باید روی کاغذ آورد. طوری نشود که یک روز ۱۰ ساعت، یک روز ۹ ساعت، یک روز ۱۲ ساعت و یک روز هم ۵ ساعت شود. این، نیاز به نظم دارد.شیخ جعفر ناصری