مَن نَصَبَ نفسهُ لِلنَّاسِ إماما، فلیَبدأُ بتعلیم نفسهِ قبلَ تعلیم غیره.هر کس خود را پیشوای مردم قر…
انتشار: 2026/08/07 08:16 UTCدریافت: 2026/08/08 23:47 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 23:47 UTC
مَن نَصَبَ نفسهُ لِلنَّاسِ إماما، فلیَبدأُ بتعلیم نفسهِ قبلَ تعلیم غیره.هر کس خود را پیشوای مردم قرار میدهد، باید پیش از آموزش دیگران، از آموزش خود آغاز کند.این جمله را که میخوانم، احساس میکنم مسیر را برعکسِ آن چیزی ترسیم میکند که معمولاً به آن عادت کردهایم.ما اغلب از بیرون شروع میکنیم؛ از نقد کردن، اصلاح کردن، تذکر دادن و قانع کردن دیگران. انگار همیشه کسی آنطرف ایستاده که باید تغییر کند.اما امیرالمؤمنین، نقطهی آغاز را جای دیگری میگذارد. پیش از آنکه از حقِ سخن گفتن حرف بزند، از مسئولیت سخن گفتن میگوید و پیش از آنکه معلم بودن اهمیت پیدا کند، شاگرد بودن را یادآوری میکند.چون میان دانستن و زیستن به مثابهی رفتار و برونریزی اندیشه، فاصلهی کمی نیست.بارها پیش آمده که دربارهی فضیلتی حرف زدهایم، بیآنکه فرصت کرده باشیم همان فضیلت را در خودمان جستوجو کنیم. از عدالت گفتهایم، از صداقت نوشتهایم، از احترام دفاع کردهایم؛ اما زندگی، معیارهای خودش را دارد و کمتر از واژهها قانع میشود.این جمله، دربارهی نسبت انسان با خودش است؛ دربارهی اینکه گاهی دشوارترین شاگردی، شاگردِ خود بودن است!
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 10 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — من°
السَّلامُ عَلى عِصمَةِ المُؤمِنِينَ
رسول ختمی(ص)فرمودند که هنگام یاد کردن صالحین، رحمت نازل میشود...
أَلسَّلٰامُ عَلَیکَ یٰا عَلی اِبنِ موسَی أَلرّضٰآ أَلمُرتَضٰیأَلسَّلٰامُ عَلَیکَ یٰا عَلی اِبنِ موسَی أَلرّضٰآ أَلمُرتَضٰی
نظم در چارچوب اوقات باید یک نظم و ساماندهی مرتبی باشد. این قدم اول رشد است. «و نظم أمرکم» که آقا امیرالمؤمنین (علیه السلام) در لحظات آخر فرمودند، خیلی با ما کار دارد و ما خیلی با آن کار داریم و رشد ما معلول این نظم است.خیلی از خلاءها، کاستیها، بیماریها و مشکلات شخصیتی و روانی در کارهای ما است که تا وقتی روی کاغذ نیاوریم، خودش را نشان نمیدهد. یک زمانی پنج سال از ازدواج و زندگی فرد گذشته و تازه متوجه میشود. [اگر] الآن اینها را در اوقات خودش سامان دهید و اینها را با هم جمعبندی کنید که امروز چگونه گذشت، این ساماندهی، بهرهوری انسان را از اوقات بیشتر میکند. ۲۴ خط است. نوشتن آن هم سخت نیست. دیروز چگونه گذشت؟ در مقایسهی امروز و دیروز، این هفته و هفتهی قبل و این ماه و ماه قبل به چه نتیجهای رسیدید؟ نظم در تمام ابعاد سرایت دارد که یک [موردش] تنظیم زمان با کار است. این محاسبه، مراقبه و مشارطه که میگویند در همین بخش است. باید اینها را روی کاغذ آورد و سامان داد. فردا شما وقتی دیدید که این ۲۴ ساعتتان [روز قبل] از دستتان رفته، نگویید مهم نیست، نخواهید که چشمانتان را روی هم بگذارید. با خودتان صاف باشید اینها را بدون تعارف بنویسید، این دفتر را کسی غیر از خودتان نمیبیند. فرضاً دیروز ساعت ۸ تا ۹ کاری نداشتهای، ۹ تا ۱۰ هم کاری نداشتهای، نگویید که مهم نیست. جلوی آن بنویسید که این ساعتِ من به بطالت گذشت و من از این ساعت استفاده نکردم و فردا و فرداها این را مرور کن و با خودت حساب کن. گاهی، اوقات زیادی از انسان بیخود و بیجهت مصرف میشود و میگوید رهایش کن، مهم نیست. این مهم نیستها انسان را بیچاره میکند. باید اینها را روی کاغذ آورد. ما چند ساعت میخوابیم؟ ۶-۷ یا ۸ ساعت، [هرچه هست] را باید روی کاغذ آورد. طوری نشود که یک روز ۱۰ ساعت، یک روز ۹ ساعت، یک روز ۱۲ ساعت و یک روز هم ۵ ساعت شود. این، نیاز به نظم دارد.شیخ جعفر ناصری