زندگی شبیه بازیکردن یه نمایشنامه است؛ نمایشنامهای که اگرچه نقشت و دیالوگهات توش مشخص و از پیش نو…
انتشار: 2026/06/26 13:28 UTCدریافت: 2026/08/15 02:17 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 02:17 UTC
زندگی شبیه بازیکردن یه نمایشنامه است؛ نمایشنامهای که اگرچه نقشت و دیالوگهات توش مشخص و از پیش نوشتهشده هستن اما تو همچنان میتونی یه قسمتاییش رو هم بداهه بازی کنی: بعضی دیالوگها رو نگی، بعضیا رو جابجا بگی و یه سریا رو با یه لحنی بگی که تو نمایشنامه نبوده.یه نکته دیگه هم هست. هیچوقت قبل اینکه برای اجرای نمایش واقعی بیای رو صحنه دیالوگهات رو بهت ندادن تا تمرینشون کنی. شب اجرای تو در واقع اولین تمرینت هم هست.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — من اینجام
گاهی منابع ذاتی و اولیهات اونقدر زیادن که مدتها تصمیم اشتباه میگیری ولی کار به نقطه بحرانی نمیرسه.اینو نباید اینطوری تفسیر کنی که مسیرت درسته، یا تصمیماتت اشتباه نیستن. بلکه فعلا "داری از جیب میخوری" و اگه اصلاحی تو مسیر انجام ندی احتمالا به زودی منابع اولیهت هم ته میکشن.
یکی از تلخترین و شاید در عین حال جالبترین لحظات زندگی اون لحظهایه که متوجه میشی اونقدرها هم که فکر میکردی آدم اخلاقمداری نبودی و خیلی از تصمیمات به ظاهر اخلاقی قبلیت نه از سر رعایت اخلاق، بلکه به خاطر نوعی ترس از رویارویی با سرزنشگر درونت بوده.این لحظه میتونه روایتت از خیلی از قسمتهای زندگیت رو دگرگون کنه.
مشکل اینه که هر کدوم از آدمهای تنها به شکل مخصوص خودشون تنهان. و این شاید باعث شه حتی اگه خودت هم تمام عمرت تنها بوده باشی بازم نتونی شکل و عمق تنهایی کس دیگری رو مثل خودش درک کنی.
دست بالاتر همیشه مال کسیه که تصویر بزرگتری از صحنه رو میبینه.و چه خوب میشه اگه این موضوع همراه با شفقت و مهربانی نسبت به دیگری هم همراه باشه.
موقع فکر کردن همیشه "گزینه سوم" رو جدیتر از گزینههای اول و دوم ببین.فکر کردن گاهی از گزینه سوم به بعد تازه ظرفیت واقعیش برای کشف حقیقت رو به رخ میکشه.
معمولا میگن روبرو شدن با نقاط ضعفه که نیازمند قدرته.ولی به نظرم گاهی قدرت واقعی در اینه که از خودمون بپرسیم: "آیا جرات دارم به نقاط قوتم نگاه کنم و ازشون نترسم؟"