💢 قانون پیشپاافتادگی پارکینسون (Parkinson’s Law of Triviality)در بسیاری از جلسات تصمیمگیری مشاهده…
انتشار: 2026/06/26 09:49 UTC
💢 قانون پیشپاافتادگی پارکینسون (Parkinson’s Law of Triviality)در بسیاری از جلسات تصمیمگیری مشاهده میشود که موضوعات کلان، پیچیده و سرنوشتساز در زمانی کوتاه بررسی میشوند، اما بخش قابلتوجهی از زمان و انرژی افراد صرف بحث درباره موضوعات فرعی و کماهمیت میشود. این پدیده در علم مدیریت با عنوان «قانون پیشپاافتادگی پارکینسون» شناخته میشود.برای درک بهتر، یک جلسه تصمیمگیری در سطح مدیریت شهری را تصور کنید که در آن موضوعاتی مانند آلودگی هوا یا ترافیک شهری مطرح است؛ مسائلی که دارای ابعاد فنی، اقتصادی و اجتماعی پیچیدهای هستند. معمولاً درباره این موضوعات بحثهای محدودی صورت میگیرد و تصمیمگیران به دلیل پیچیدگی مسئله، بیشتر به گزارشها و نظرات کارشناسان اتکا میکنند. اما در همان جلسه، ممکن است موضوعی مانند نامگذاری یک مناسبت، تغییر نام یک خیابان یا طراحی یک نماد شهری مطرح شود. ناگهان فضای جلسه تغییر میکند و افراد با اشتیاق و اطمینان بیشتری وارد بحث میشوند. هر کس نظری دارد و زمان قابلتوجهی صرف بررسی جزئیات میشود.این تمرکز نامتناسب بر مسائل فرعی در مقایسه با مسائل بنیادین، نمونهای از قانون پیشپاافتادگی پارکینسون است.این مفهوم نخستین بار در سال ۱۹۵۷ توسط سیریل نورثکوت پارکینسون مطرح شد و در ادبیات مدیریت با عنوان «اثر سایهبان دوچرخه» (Bikeshedding Effect) نیز شناخته میشود.پارکینسون برای توضیح این پدیده، مثال یک کمیته تخصیص بودجه را مطرح میکند:این کمیته تنها چند دقیقه برای تصویب بودجه ساخت یک راکتور هستهای وقت صرف میکند؛ زیرا موضوع بسیار تخصصی است. اما همین کمیته دهها دقیقه درباره ساخت یک سایهبان دوچرخه و جزئیاتی مانند جنس سقف یا رنگ آن بحث میکند.خلاصه این قانون را میتوان در یک جمله بیان کرد:«هرچه یک موضوع سادهتر و ملموستر باشد، احتمال اینکه افراد زمان بیشتری را صرف بحث درباره آن کنند، بیشتر است؛ حتی اگر اهمیت آن بسیار کمتر از سایر موضوعات باشد.»به همین دلیل است که چه در سازمانها و چه در نظامهای حکمرانی، گاهی بیشترین زمان صرف موضوعاتی میشود که کمترین تأثیر را بر نتایج نهایی دارند؛ در حالی که مسائل راهبردی و تعیینکننده با کمترین توجه از دستور کار عبور میکنند.✍کانال توسعه مهارت های فردی و مدیریتی@planing_tm

