کار دل

♦️ تلویزیون ملی روسیه در مسکو ، برای نخستین بار آهنگ روزی تو خواهی آمد ، ساخته همایون خرم را به نمایش درآورد که اهالی روسیه بارها درخواست تکرارش را دادند  حسین نورشرق خواننده بختیاری خوش‌نوای ایران که سال هاست در روسیه زندگی می کند ، آن را به شیوه زیبایی اجرا کرد.

مقصدی نیست؛ بیا فلسفه بافی نکنیمهرکسی کارِ بدی کرد تلافی نکنیمما چه باشیم و نباشیم؛ جهان در گذر استکاش باور بکنی فرصتمان مختصر استشاید امروزِ شما ختم به فردا نشودشاید این جسم بخوابد وَ دگر پا نشودشاید آن فرد که میخواست کنارت باشدصبح فردا چو گُلی روی مزارت باشد!شاید این جمع بماند تو نمانی دیگرشاید این خنده زدن را نتوانی دیگرچقـدَر عید بیایـد که نباشیـم رفیق!داخل گور بپوسیم و بپاشیم رفیق!کاش باور بکند هر که مرا می خوانَد:«نیستی» بیشتر از بودنمان می ماند! 🔸 امیرحسین خوش‌حال.#Poem 📜

دعا:«امیدوارم هرجا که میری یه نفر مثل خودت سر راهت باشه...»این جمله میتونه زیباترین دعا یا بدترین نفرین ممکن باشه...

▪️۲۸ مرداد سالروز درگذشت زنده یاد سیمین بهبهانی (سیمین‌بر خلیلی) یادشان گرامی باد.(۲۸ تیر ۱۳۰۶ - ۲۸ مرداد ۱۳۹۳ تهران)سیمین_بهبهانی، معلم، نویسنده، شاعر غزل‌سرای معاصر و از اعضای کانون نویسندگان بود.سیمین_بهبهانی در طول زندگی‌اش بیش از ۶۰۰ غزل سرود که در ۲۰ کتاب منتشر شده‌اند. شعرهای سیمین بهبهانی موضوعاتی هم‌چون عشق به وطن، زلزله، انقلاب، جنگ، فقر، تن‌فروشی، آزادی بیان و حقوق برابر برای زنان را در بر می‌گیرند. او به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های بی‌سابقه به نیمای غزل معروف است.غزلی از سیمین بهبهانیمرا هزار امید است و هر هزار توییشروع شادی و پایان انتظار تویی‌بهارها که ز عمرم گذشت و بی‌تو گذشتچه بود غیر خزان‌ها اگر بهار تویی‌دلم ز هر چه به غیر از تو بود خالی مانددر این سرا تو بمان ای که ماندگار تویی‌شهاب زودگذر لحظه‌های بوالهوسی استستاره‌ای که بخندد به شام تار تویی‌جهانیان همه گر تشنگان خون من‌اندچه باک زان همه دشمن چو دوست‌دار تویی‌دلم صراحی لبریز آرزومندی استمرا هزار امید است و هر هزار تویی

صبر و حوصله این پزشک که ۷ دقیقه به صورت یک نفس و مداوم هنر به خرج داد، تا این نوزاد تازه متولد شده به زندگی بازگردد! این کلیپ خلاصه شده ۷ دقیقه تلاش مداوم پزشک و همکاران او است که پایانی زندگی بخش و زیبا دارد!

اسلام تاریخی و اسلام ایدئولوژیک علی میرسپاسی مولف دو کتاب در باره اندیشه و شخصیت احمد فردید است. نقد او به فردید در مصاحبه با اندیشه پویای شماره 101، این است که او اسلام تاریخی را که شامل فقه و کلام و فلسفه و عرفان و ادبیات و تلقیات دینی مردم و زندگی زیسته مردم است به اسلام سیاسی و ایدئولوژیک تبدیل می کند. همین انتقاد به شریعتی و مجاهدین و بعضی مدعیان دین ناب وارد است. به تعبیری ایشان درخت دین را تراشیدند و تراشیدند تا از آن حربه ای تیز برای مبارزه بسازند.