🔴مریوان؛ شهری که در نبود کمربندی، هر روز از جانش هزینه می کند🔹گاهی یک جاده، فقط جاده نیست؛ مرز میان…

🔴مریوان؛ شهری که در نبود کمربندی، هر روز از جانش هزینه می کند🔹گاهی یک جاده، فقط جاده نیست؛ مرز میان آرامش و اضطراب است، فاصله‌ای میان زندگی و مرگ، و تفاوتی میان توسعه وفراموش‌شدن.سال‌هاست مریوان، این شهر زیبا و زنده، بار سنگینی را بر دوش می‌کشد که سهم او نبوده است. کامیون‌های عظیم که مردم سال هاست آن ها را ارابه های مرگ  می نامند، شب و روز از قلب شهر عبور می‌کنند؛ گویی خیابان‌های مریوان نه برای مردم، که برای کاروان بی‌پایان این خودروهای سنگین ساخته شده‌اند.در این میان، آنچه زیر چرخ‌های سنگین این تردد بی‌امان خرد می‌شود، تنها آسفالت خیابان‌ها نیست؛ آرامش مردم است، امنیت کودکان و لبخند خانواده‌هاست و گاه، جان انسان‌هایی که دیگر هرگز به خانه باز نمی‌گردند.🔹چه بسیار مادرانی که با دلهره ،چشم به راه بازگشت فرزندشان می‌مانند، و پدرانی که هر بار عبور از خیابان را به قمار با سرنوشت تشبیه می‌کنند، و چه بسیار خانواده‌هایی که عزیزانشان قربانی مسیری شدند که هرگز نباید از دل یک شهر عبور می‌کرد.🔹ترافیک دیگر بخشی از زندگی روزمره مردم شده است؛ ساعت‌هایی که در ازدحام خودروهای سنگین از دست می‌رود، اعصابی که فرسوده می‌شود، هوایی که آلوده‌تر می‌شود و شهری که هر روز خسته‌تر از دیروز نفس می‌کشد.از سوی دیگر، خیابان‌های شهر نیز دیگر تاب تحمل این بار را ندارند. آسفالت‌ها، یکی پس از دیگری فرو می‌ریزند، چاله‌ها عمیق‌تر می‌شوند و هزینه‌های سنگین تعمیر، بار دیگر از جیب مردم و بیت‌المال پرداخت می‌شود؛ زخمی که هر بار ترمیم می‌شود، اما تا عبور این غول‌های آهنین ادامه دارد، دوباره سر باز می‌کند.🔹تلخ‌تر آنکه سود این مسیر، بیشتر نصیب گروهی اندک می‌شود؛ اما هزینه‌های آن را همه مردم مریوان می‌پردازند؛ با جانشان، با سلامتشان، با وقتشان، با آرامششان و با آینده شهری که سزاوار چنین سرنوشتی نیست.🔹پرسش مردم ساده است؛ تا کی؟ تا کی باید مریوان بهای نبود یک راه کمربندی را با خون جوانانش بپردازد؟تا کی باید هر روز شاهد تصادف، ترافیک، فرسودگی خیابان‌ها و اضطراب شهروندان باشیم؟ تا کی باید پروژه‌ای که سال‌هاست به یکی از اصلی‌ترین مطالبات مردم تبدیل شده، در پیچ‌وخم وعده‌ها باقی بماند؟🔹راه کمربندی، یک پروژه عمرانی معمولی نیست؛ راه نجات مریوان است. راهی برای حفظ جان انسان‌ها، بازگرداندن آرامش به شهر، کاهش تصادفات، روان شدن ترافیک، حفظ زیرساخت‌های شهری و ساختن آینده‌ای شایسته برای مردمی که سال‌هاست صبورانه انتظار کشیده‌اند.🔹امروز، این صدا، صدای یک فرد یا یک گروه نیست؛ صدای شهری است که دیگر توان تحمل این وضعیت را ندارد. از همه مسئولان شهرستان، استان و کشور انتظار می‌رود پیش از آنکه حادثه‌ای دیگر، خانه‌ای دیگر را سیاه‌پوش کند، این مطالبه دیرینه را از میان فهرست وعده‌ها خارج کرده و به مرحله عمل برسانند.🔹مریوان چیزی فراتر از یک جاده می‌خواهد؛ حق مردم، امنیت است. حق مردم، آرامش است. حق مردم، شهری است که خیابان‌هایش برای زندگی ساخته شده باشند، نه برای عبور بی‌پایان غول های آهنینی که گاه ، کوله باری از آتش  بر دوش می کشند.خود🔹شاید ساختن یک راه کمربندی، تنها چند کیلومتر آسفالت باشد؛ اما برای مردم مریوان، می‌تواند کیلومترها فاصله میان اندوه و امید، حادثه و امنیت، و  وعده و عمل باشد. مریوان امروز راه می خواهد، راهی که امنیت و آسایش را به شهر بازگرداند، لبخند را به خانواده ها هدیه کند ،اجازه ندهد فردا نام دیگری به فهرست قربانیان این مسیر افزوده شود...✍ ایوب حسینی@mariwankhabar            مریوان خبر