اسمش سندرومِ “اگه کار نکنم به درد نمیخورم!” ولی من بهش میگم: وسواسِ مفید بودن! (یه جورایی وسواسِ…
انتشار: 2026/07/06 15:31 UTC
اسمش سندرومِ “اگه کار نکنم به درد نمیخورم!” ولی من بهش میگم: وسواسِ مفید بودن! (یه جورایی وسواسِ مفید بودن، یا به قول خودمون: هرکی کار نکنه، آدم نیست!) داستان علی علی ساعت ۱۰ شب با یه لیوان چای نشسته بود، تصمیم گرفته بود یه شب واسه خودش باشه. یه فیلم…و اما درمانش۱.قانون ساعت طلایی: هر روز یه ساعت"هیچ کاری نکن"، واقعا هیچی! نه موبایل، نه نت، نه کتاب توسعهفردیبشین به پنجره نگاه کن. (مغز اولش جیغ میزنه ولی بعدعاشقش میشه.)۲. تمرین «به هیچکس بدهکار نیستم»من خودمم ، نه دستگاه تولید موفقیت هر بار حس کردی باید مفید باشی تا دوستداشتنی باشی، بگو:"من به هیچکس بدهکار نیستم، حتی به خودم"(این جمله مثل آب یخه واسه مغزکنترلگر)۳. کاهش دوز کار مفید!اگه ۱۰ کار تو لیستته، عمداً فقط ۵ تاشوانجام بده. نه از ضعف، از هوشمندی.یاد بگیر با حس "ناتمامی" زندگیکنی.۴. بازنویسی ارزش شخصی:بشین از خودت یه لیست بنویس کهچرا بدون کار هم با ارزشی. مثلا:– چون بلدی دل بقیه رو خوش کنی– چون بودنِ تو خودش یه نعمته– چون خندیدنات قشنگه۵. مقایسه رو مسخره کن!هر بار خواستی خودتو با اون آدماییکه صبح زود بیدار میشن، میدوئن،کتاب میخونن، آشپزی میکنن، بازممیدون…به خودت بگو:"بابا اینا یا رباتن یا دروغ میگن، من آدمم، با خواب و اعصاب!"
