🔔روایت مرگ (قسمت سوم)✍️ چگونه مرگ یک نجار یهودی، سه قرن بعد به دینِ یک امپراتوری تبدیل شد؟آزاده مدن…

وقتی «عزت» به قیمتِ زندگی تمام می‌شودآزاده مدنیخطرناک‌ترین محصول جنگ، فقط کشته‌ها و ویرانی‌ها نیست؛ تغییر معیارهایی است که با آن‌ها موفقیت و شکست را می‌سنجیم. ممکن است جامعه‌ای به‌تدریج به جایی برسد که کشته‌شدن را نشانه پیروزی بداند، انتقام را معادل عدالت بگیرد و هر تلاشی برای متوقف کردن جنگ را عقب‌نشینی یا ذلت تلقی کند؛ بی‌آنکه دیگر بپرسد: قرار است این جنگ، در نهایت، چه چیزی را برای زندگی انسان‌ها حفظ کند؟دو نوشته اخیر سید زین‌العابدین صفوی با دو گزاره متفاوت، اما مرتبط، این مسئله را به میان می‌کشند: «مرگِ باعزت، هدف نیست» و «جنگِ بی‌حساب، به ننگِ بی‌حساب منجر می‌شود.» اهمیت این دو گزاره برای من، نه در داوری درباره یک جنگ مشخص، بلکه در جابه‌جایی پرسشی است که معمولاً در فضای جنگ گم می‌شود.پرسش فقط این نیست که «آیا باید مقاومت کرد؟»پرسش بنیادی‌تر این است: مقاومت برای حفظ چه چیزی؟اگر قرار است جنگ از زندگی، استقلال و کرامت انسان دفاع کند، خودِ زندگی نمی‌تواند در محاسبات سیاسی به یک متغیر درجه‌دو تبدیل شود. جامعه‌ای که برای دفاع از عزت، امنیت، اقتصاد، آموزش، سلامت روان، سرمایه انسانی و آینده نسل بعد را به تدریج فرسوده می‌کند، باید در تعریف خود از «عزت» تجدیدنظر کند.این مسئله به‌ویژه اکنون اهمیت دارد؛ زمانی که کشته‌شدن عزیزان، خشم و میل به انتقام را تقویت می‌کند و زبان عمومی نیز به‌سرعت به سمت قهرمان‌سازی از مرگ و ستایش جنگیدن تا آخرین نفس می‌رود. سوگ، البته، حق خانواده‌هاست و خشم در برابر خشونت قابل فهم است. اما سیاست را نمی‌توان با منطق سوگ اداره کرد. سیاستمدار باید جایی را ببیند که فرد داغدار، به دلیل طبیعیِ خشم، قادر به دیدنش نیست: چند سال بعد چه خواهد شد؟جنگ ممکن است چند هفته یا چند ماه طول بکشد؛ اما آثار آن می‌تواند سال‌ها در تورم، مهاجرت، کاهش سرمایه‌گذاری، اختلال آموزش، فرسایش اعتماد اجتماعی، آسیب‌های روانی و از دست رفتن فرصت‌های یک نسل ادامه پیدا کند. این بخش از خسارت معمولاً تصویر قهرمانانه‌ای ندارد؛ کسی برای نابودی یک مدرسه یا مهاجرت یک متخصص مدال نمی‌گیرد. اما آینده جوامع دقیقاً در همین خسارت‌های بی‌تصویر تعیین می‌شود.از همین‌جا تفاوت «عزت» با «تحمل رنج» روشن می‌شود. جامعه‌ای که فقط می‌پرسد «چگونه دشمن را تنبیه کنیم؟» ممکن است دیر بفهمد که پرسش مهم‌تر این بوده است: «چگونه اجازه ندهیم نسل بعد، تاوان تصمیم‌های امروز ما را بدهد؟»شاید احترام واقعی به کشته‌شدگان، افزایش شمار کشته‌شدگان نباشد. شاید این باشد که مرگ آنان را به دلیلی برای زنده ماندنِ بهترِ دیگران تبدیل کنیم.چون اگر جنگ را ببریم اما امکان زندگی مطلوب را ببازیم، باید شجاع باشیم و بپرسیم:دقیقاً چه چیزی را پیروز شده‌ایم؟🌀| @MarpichChannel

امروز، روز جهانی بشردوستی است:اما آیا بشردوستی، فضیلت انسان‌هاست یا مُسکنِ شکست سیاست؟آزاده مدنیدر جهانی که دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی برای حفظ جان و کرامت انسان‌ها شکل گرفته‌اند، چرا هنوز نجات میلیون‌ها انسان به کمک‌های داوطلبانه، خیریه‌ها و وجدان فردی وابسته است؟تناقض از همین‌جا آغاز می‌شود:هرچه یک بحران انسانی طولانی‌تر می‌شود، کمک‌های بشردوستانه بیشتر می‌شوند؛ اما لزوماً چیزی در ساختار سیاسی‌ای که آن بحران را تولید کرده تغییر نمی‌کند.نان می‌رسد، دارو می‌رسد، چادر برپا می‌شود، کودک نجات پیدا می‌کند؛ اما جنگ ادامه دارد، آوارگی ادامه دارد، فقر بازتولید می‌شود و مرزهایی که انسان‌ها را از امنیت و زندگی محروم کرده‌اند همچنان پابرجا می‌مانند.بشردوستی برای نجات انسانِ امروز ضروری است؛ اما اگر به جای پایان دادن به رنج، فقط به مدیریتِ رنج بسنده کند، ممکن است ناخواسته به بخشی از سازوکارِ دوام آن تبدیل شود.شاید پرسش مهم این روزها این نباشد که «چقدر می‌توانیم کمک کنیم؟»بلکه این باشد: چه جهانی ساخته‌ایم که برای زنده ماندن انسان‌ها، بیش از عدالت به خیرخواهی نیاز دارد؟🌀| @MarpichChannel

وقتی جنگ روایت‌ها را به دشمن واگذار می‌کنیمآزاده مدنیدر جنگ‌های امروز، پیروزی و شکست فقط در میدان نظامی رقم نمی‌خورد. پیش از آن، نبرد اصلی در جایی دیگر جریان دارد: در ذهن مردم، در اعتماد عمومی و در روایتی که یک ملت از خودش و جهان پیرامونش می‌سازد.کشوری که در برابر فشار خارجی مقاومت می‌کند، فقط به سلاح و توان نظامی نیاز ندارد؛ به سرمایه‌ای مهم‌تر نیاز دارد: مردمی که احساس کنند دیده می‌شوند، شنیده می‌شوند و در سرنوشت کشور خود سهم دارند.در چنین شرایطی، هر قانونی که مرز میان «تهدید امنیتی» و «اختلاف نظر»، میان «وابستگی به دشمن» و «فعالیت مدنی»، و میان «نقد» و «جرم» را مبهم کند، فقط یک مسئله حقوقی داخلی نیست؛ می‌تواند به نقطه‌ضعفی در مهم‌ترین میدان نبرد امروز تبدیل شود: جنگ روایت‌ها.بر اساس گزارش‌هایی که درباره برخی مصوبات اخیر مجلس منتشر شده، مجازات‌هایی برای موضوعاتی مانند دریافت کمک از نهادهای خارجی، ارائه پیشنهادهای سیاستی مغایر با «مصالح اساسی نظام»، برخی فعالیت‌های آموزشی و فرهنگی، یا تولید آثار هنری با تعابیری مانند «ضد اسلامی» یا «سیاه‌نمایی» پیش‌بینی شده است. اگر این مفاهیم بدون تعریف دقیق حقوقی وارد نظام کیفری شوند، پرسش اساسی این است که مرز میان جرم واقعی و اندیشه متفاوت چگونه تعیین خواهد شد؟این مسئله از منظر قانون اساسی نیز قابل تأمل است. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اصولی مانند منع تفتیش عقاید (اصل ۲۳)، آزادی بیان و مطبوعات (اصل ۲۴)، آزادی فعالیت احزاب و انجمن‌ها (اصل ۲۶) و آزادی اجتماعات (اصل ۲۷) را به رسمیت شناخته است. البته این آزادی‌ها مطلق نیستند و محدودیت‌های قانونی دارند؛ اما فلسفه وجودی این اصول آن است که جامعه فقط با حذف صداهای متفاوت اداره نمی‌شود، بلکه با امکان نقد، گفت‌وگو و اصلاح زنده می‌ماند.مشکل اصلی در چنین قوانینی، گاهی نه در هدف اعلام‌شده آنها، بلکه در ابهام معیارها و گستردگی دامنه تفسیر است. وقتی مفاهیمی مانند «مصلحت نظام»، «فرهنگ ناسازگار» یا «چهره سیاه از کشور» تعریف دقیق و قابل سنجش نداشته باشند، شهروند ممکن است نداند کدام رفتار در چارچوب قانون است و کدام رفتار می‌تواند جرم تلقی شود. این وضعیت، امنیت حقوقی را کاهش می‌دهد و فضای خودسانسوری ایجاد می‌کند.اما پیامد چنین رویکردی فقط محدود به فضای داخلی نیست. در شرایط جنگ یا بحران خارجی، دشمنان یک کشور بیش از هر زمان دیگری به دنبال برجسته کردن شکاف‌های داخلی هستند. هر اقدامی که باعث شود بخشی از جامعه احساس کند به جای شهروند، بالقوه مظنون دیده می‌شود، می‌تواند ناخواسته به تقویت همان روایتی کمک کند که دشمن در پی ساختن آن است.قدرت ملی فقط از تجهیزات نظامی، اقتصاد و فناوری تشکیل نمی‌شود. بخش مهمی از قدرت یک کشور، اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی است. جامعه‌ای که در آن استاد دانشگاه، هنرمند، پژوهشگر یا فعال مدنی از بیان نقد کارشناسی هراس داشته باشد، نه‌تنها آزادی‌های بیشتری از دست می‌دهد، بلکه حکومت نیز بخشی از منابع مهم اطلاعاتی خود را از دست می‌دهد؛ زیرا تصمیم‌گیری درست به شنیدن واقعیت‌ها، حتی واقعیت‌های ناخوشایند، نیاز دارد.در جنگ روایت‌ها، کشورها به صداهای معتبر داخلی نیاز دارند؛ کسانی که بتوانند از منافع ملی دفاع کنند، پیچیدگی‌های جامعه خود را توضیح دهند و هم‌زمان مشکلات را نیز ببینند. حذف این صداها، میدان روایت را خالی نمی‌کند؛ فقط آن را برای روایت‌های دیگر آماده‌تر می‌کند.نکته نگران‌کننده اینجاست که ممکن است قانونی با هدف مقابله با نفوذ خارجی طراحی شود، اما اگر نتیجه عملی آن تضعیف اعتماد عمومی و کاهش مشارکت اجتماعی باشد، در نهایت همان چیزی را تقویت کند که دشمنان یک کشور به دنبال آن هستند.در جنگ روایت‌ها، دشمن همیشه با قدرت نظامی وارد نمی‌شود؛ گاهی از شکاف‌هایی استفاده می‌کند که درون یک جامعه ایجاد شده‌اند. بنابراین دفاع از کشور فقط دفاع از مرزهای جغرافیایی نیست؛ دفاع از سرمایه اجتماعی، اعتماد مردم و امکان گفت‌وگوی ملی نیز بخشی از امنیت ملی است.خطرناک‌ترین پیروزی برای دشمن آن نیست که روایت خود را بر جامعه تحمیل کند؛ خطرناک‌ترین لحظه زمانی است که ما با تصمیم‌های خود، کسانی را که می‌توانند روایت ایران را بسازند، از میدان خارج کنیم.🌀| @MarpichChannel

آینده مشترک، بدون جهان مشترک ساخته نمی‌شودهانا آرنت معتقد بود انسان‌ها فقط در کنار هم زندگی نمی‌کنند؛ آنها باید جهانی مشترک میان خود بسازند.جهانی که در آن، انسان‌های متفاوت بتوانند یکدیگر را ببینند، سخن بگویند و درباره آنچه برای همه اهمیت دارد، با هم بیندیشند. از نگاه آرنت، تفاوت‌ها مانع شکل‌گیری جامعه نیستند؛ اتفاقاً همین تکثر دیدگاه‌هاست که یک جهان انسانی را غنی می‌کند.شاید یکی از پرسش‌های مهم امروز ما نیز همین باشد:آیا می‌توانیم با وجود تفاوت‌هایمان، دوباره چیزی را پیدا کنیم که میان ما قرار گیرد و ما را به هم پیوند دهد؟آینده یک کشور فقط با منابع، فناوری یا سرمایه ساخته نمی‌شود؛ با توانایی انسان‌هایش برای ساختن یک «ما» نیز ساخته می‌شود. زیرا هیچ جامعه‌ای فقط با اشتراک در گذشته دوام نمی‌آورد؛ با تصویری مشترک از جهانی که می‌خواهد بسازد ادامه پیدا می‌کند.منبع:Hannah Arendt, The Human Condition, University of Chicago Press, 1958.🌀| @MarpichChannel

ایده‌هایی برای فردا (قسمت اول)ایرانِ فردا را کسی به ما هدیه نمی‌دهدآزاده مدنیگاهی امید، خوش‌بینی نیست؛ یک پروژه است.فرهاد نیلی در گفت‌وگویی درباره ایران سی سال بعد، از چیزی حرف می‌زند که شاید بیش از هر برنامه اقتصادی و سیاسی به آن نیاز داریم: یک رویای جمعی.نه رؤیایی مبهم برای «یک روز بهتر»، نه وعده‌ای برای آینده‌ای که معلوم نیست چگونه باید به آن رسید؛ بلکه تصویری از بهترین آینده مشترکِ دست‌یافتنی؛ آینده‌ای که هم بتواند جوان ایرانی را به هیجان بیاورد و هم پاهایش را روی زمین واقعیت نگه دارد.این تمایز مهم است. چون میان رویاپردازی و آینده‌فروشی فاصله زیادی وجود دارد. رویا اگر واقعی باشد، برای رسیدن به مقصد پله می‌سازد. می‌پرسد: پله اول چیست؟ بعدی کدام است؟ چه چیزی امروز ممکن است و چه چیزی هنوز ممکن نیست؟ و چگونه می‌توان بخشی از «ناممکنِ امروز» را به «ممکنِ فردا» تبدیل کرد؟از این منظر، ساختن ایران فردا الزاماً با یک اتفاق بزرگ آغاز نمی‌شود. شاید با میلیون‌ها تغییر کوچک و پیوسته آغاز شود؛ با انسان‌هایی که منتظر معجزه نمی‌مانند و هر کدام، در جای خود، چیزی را اندکی بهتر می‌کنند. تکامل، در این معنا، جایگزین انتظار برای یک دگرگونی ناگهانی می‌شود.اما یک جامعه فقط با تلاش‌های پراکنده ساخته نمی‌شود. به چیزی نیاز دارد که آدم‌هایی را که یکدیگر را نمی‌شناسند، به همکاری با هم ترغیب کند: قصه‌ای مشترک.نیلی تعبیر جالبی دارد: ما ایرانی‌ها غصه‌های مشترک فراوانی داریم؛ از تورم و مهاجرت تا ناامنی و نگرانی از آینده. اما غصه مشترک الزاماً جامعه را به هم نزدیک نمی‌کند. آنچه می‌تواند ما را کنار هم قرار دهد، تبدیل این غصه‌ها به یک قصه سازنده است؛ قصه‌ای که تهدید مشترک، فرصت مشترک و هدف مشترک را تعریف کند.و این قصه باید برای همه باشد.برای جوان زابل و زنجان، رشت و خرمشهر؛ برای نسل امروز و نسلی که هنوز به دنیا نیامده است. آینده‌ای که در آن ایرانی بودن، برای برخورداری از فرصت، عزت و امکان ساختن زندگی بهتر کافی باشد و تبعیض پیشینی جایی در مسابقه زندگی نداشته باشد.از همین‌جا بحث، از «امید» به مسئولیت می‌رسد.اگر قرار است فردای ایران اصلاح و قدرتمند شود، فقط از مردم نمی‌توان خواست بیشتر تلاش کنند. حاکمیت نیز باید گره‌های زندگی جمعی را باز کند: پیش‌بینی‌پذیری ایجاد کند، فرصت بسازد، ریل توسعه را فراهم کند، تبعیض‌های پیشینی را کنار بزند و اجازه دهد استعداد جوانان به کار، نوآوری و درآمد آبرومند تبدیل شود.شاید مهم‌ترین ایده این گفت‌وگو همین باشد:ایران آینده چیزی نیست که منتظرش بمانیم؛ چیزی است که باید بتوانیم درباره‌اش توافق کنیم و بعد، قدم‌به‌قدم بسازیم.یک رویای جمعی خوب، قرار نیست جای واقعیت را بگیرد؛ قرار است واقعیت را به سمت مقصدی بهتر حرکت دهد.و شاید امروز بیش از هر زمان دیگری لازم باشد از خودمان بپرسیم:اگر قرار باشد ایران سی سال بعد، کشوری باشد که از آن احساس غرور کنیم، دقیقاً چه شکلی خواهد بود؟و برای رسیدن به آن، اولین پله‌ای که همین امروز می‌توانیم بسازیم چیست؟این متن فقط خلاصه‌ای از بخش‌هایی از گفت‌وگوی فرهاد نیلی است و طبیعتاً نمی‌تواند جای خود گفت‌وگو را بگیرد. اتفاقاً توصیه می‌کنم مصاحبه را کامل ببینید؛ چون ارزش اصلی آن فقط در چند گزاره درباره «رویای جمعی» نیست، بلکه در مسیر استدلال، مثال‌ها، مکث‌ها و جزئیاتی است که در یک خلاصه از دست می‌روند.اگر قرار است درباره ایران سی سال بعد جدی فکر کنیم، بهتر است فقط خلاصه‌ها را مصرف نکنیم؛ خود گفت‌وگو را ببینیم، فکر کنیم و بعد درباره رؤیایی که می‌توانیم بر سر آن هم‌داستان شویم، بحث کنیم.لینک مصاحبه:youtube.com/watch?v=D9IZAi87VP0%F0%9F%8C%… @MarpichChannel

آینده را باید اول تصور کردبندیکت اندرسون در کتاب جماعت‌های تصوری ملت را نوعی «جامعه تصورشده» می‌داند؛ میلیون‌ها انسانی که یکدیگر را نمی‌شناسند و شاید هرگز همدیگر را نبینند، اما خود را بخشی از یک «ما» می‌دانند.شاید این ایده برای آینده ایران یک پرسش مهم داشته باشد:ما امروز ایران را چگونه تصور می‌کنیم؟اگر «ما» فقط با غصه‌های مشترکمان تعریف شود؛ تورم، مهاجرت، ناامنی و ترس از فردا، طبیعی است که آینده نیز تیره به نظر برسد.اما جامعه فقط با خاطرات مشترک ساخته نمی‌شود؛ با تصویری مشترک از آینده هم ساخته می‌شود.شاید پیش از آنکه بتوانیم ایران بهتری بسازیم، باید بتوانیم آن را تصور کنیم؛ ایرانی که در آن انسان‌های متفاوت، با وجود اختلاف‌هایشان، خود را در یک آینده مشترک ببینند.هر آینده‌ای پیش از آنکه ساخته شود، باید بتواند در تخیل جمعی یک ملت جا بگیرد.منبع:Benedict Anderson, Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism, Verso, 1983/1991. 🌀| @MarpichChannel