هفته نامه چی دا

‍ ‍ ‍🏴 ای اهل عراق نان و نمک تان را حلالم کنید 💥 از خاکبوسی کرب و بلا آمده ام از نجف آمده ام، بارگاه لنگر آسمان و زمین را دیده ام ، ایوان طلا را به نظاره نشسته ام و صحن و سرای بی بی فاطمه زهرا (س) را بوسیده ام .از وادی السلام آمده ام ، قبرستانی در نجف که گویند محل رجعت بسیاری از پیامبران و امامان و مومنین در روز رجعت خواهد بود.پس از خاکبوسی درگاه شافع روز جزا، امیرالمومنین (ع)، پای پیاده از نجف با کوله باری از سلام دوستان و یاران جامانده از اربعین راه خود را به سمت کربلای حسین(ع) کج کردم .پای پیاده پنج شبانه روز من بودم و موکب های در راه، من بودم و مردمی که به عشق حسین ، خستگی ها تحمل می کردند و سنگینی بار و کوله ی راه را.پس از پنج روز به دیار عشق رسیدم ، به دو  خیابان که مامورین عراقی می گفتند: این راه به حرم امام حسین (ع) و این خیابان به حرم عباس (ع) می رسد؛ تردیدی نبود در انتخاب خیابان ، راه حرم عباس ، ارباب ادب و وفا را برگزیدم ، السلام علیک یا ابوالفضل العباس یا قمر بنی هاشم ، السلام علیک یابن امیرالمومنین و ابن السید الوصیین، عباس وفا، علمدار کرب و بلا ، دردها با خود آورده ام ، حاجات دوستان و یاران جامانده از اربعین را از روی دوشم بردار، ساقی عطشان خیمه گاه حسین، هر کس به هر نیتی متوسل شده حاجتش برآورده به خیر بگردان .از بین الحرمین عبور کرده و با چشمانی اشک آلود به گنبد طلای سید و سالار شهیدان نگاهی از سر شرم انداختم و گفتم: السلام علیک یا مولا یا حسین بن علی ، السلام علیک یابن رسول الله، السلام علیک یابن امیرالمومنین ، السلام علیک یابن فاطمه الزهرا سیده النسا العالمین، السلام علیک یا ثارالله و ابن ثاره ....سرت سلامت یا صاحب الزمان (عج) کجای این حرم متبرک ایستاده ای؟ سلام آقا ، سلام مولا ، مرا ببخش اگر بین راه تو را دیدم و نشناختمت؛ دوستانم درد دارند، حاجت دارند، نیازهایشان را از لرستان بردوش گرفته و تا کربلا آورده ام نگذارید دست خالی نزد دوستان و رفقا برگردم، شرمنده ام نکنید .✍ مریم نظری💫مدیرمسئول هفته نامه «چی دا »@maryamnazarri