به نام شعر🌹

همچو آواری که بر سرم می شکند واژه هایی که در من اسیرند نجابتی که مرا رها نمیکند دردی که در من می نشیند آوازی که در من خفته است و رهایی که مرا رها کرده رویایی که از من رخت بربسته می بینی زندگی من بی سبب تمام می شود و حتی نشانی از من نمی گیرد من در خود اسیرم ترسهایی که مرا از پای در می آورد لبخندی که خسته است لبهایی که با نجابت دوخته شده اند اما هنوز زندگی را بی تاب است #مریم_پورقلی @maryampurgholi

تمام می شود تمام میشود همه ی اینروزها که برای سوختنمان برای سوزاندنمان دست به دست داده انداین سراسر آشوب دل روزی برای آوارگی مان لبخند میزند دستمان را میگیرد نفسهایمان را جان می بخشد آنگاه همه چیز زیبا میشود همه ی ناصبوری مان در عطشی خفته بیدار میشود درد تمام میشود وتاهزار بار دیگر ما می خندیم...#مریم_پورقلی @maryampurgholi