‍ 📌«مسائلِ دست‌چندم» و قربانیانِ عادی‌سازی؛ نگاهی به حواشی موتورسواری بانوان🔹خبر جان‌باختن ۱۸ زن مو…

‍ 📌«مسائلِ دست‌چندم» و قربانیانِ عادی‌سازی؛ نگاهی به حواشی موتورسواری بانوان🔹خبر جان‌باختن ۱۸ زن موتورسوار در اصفهان طی چهار ماه نخست امسال، فراتر از یک آمار ترافیکی، زنگ خطری برای سیاست‌گذاری‌های فرهنگی و اجتماعی در کشور است. در شرایطی که دولت وفاق با هدف رفع «موانع نانوشته» و اصرار بر «پذیرش عرفی»، بر صدور گواهینامه و بیمه موتورسیکلت برای بانوان پافشاری می‌کنند، این پرسش بنیادین مطرح می‌شود که آیا این موضوع، حقیقتاً یک «نیاز اولویت‌دار» برای جامعه زنان است یا یک بازیِ رسانه‌ای برای تغییر جهتِ مطالبات؟🔹مشابه آنچه در موضوعاتی مانند حضور در ورزشگاه‌ها یا دوچرخه‌سواری رخ داد، مسائل زنان در ایران متأسفانه به دستاویزی برای رقابت‌های انتخاباتی و جناحی تبدیل شده است. در این میان، دغدغه‌های واقعی و «رویِ زمین‌مانده‌ی» زنان —نظیر وضعیت معیشتی زنان سرپرست خانوار، تسهیل ازدواج، فرزندآوری و چالش‌های نهاد خانواده— به حاشیه رانده شده و جای خود را به اولویت‌های کاذبی می‌دهند که با تشویش‌های رسانه‌ای، جایگاه مسائل اصلی را تغییر می‌دهند. واقعا چرا هیچ‌گاه برای لیبرال‌ها ازدواج دختران دهه شصت که هم چنان تعدادی از آنان مجرد و چه بسا دچار تجرد قطعی شده‌اند مساله نبوده!؟ جواب مشخص است چون متاثر از رویکردهای فمینیستی به معنی عدم ازدواج و فرزندآوری برابر با قدرت زنانه و اولویت اشتغال برای زنان هستند. کما اینکه اشتغال زنان برای اینها در اولویت همه نیازها و وظایف زنان است. امروز وفاق و دیروز اعتدال به تبعیت از گزاره‌ی شکست‌خورده‌ی فمینیسم با تحمیل رویکردهای غیرکارشناسی و سیاسی خود از مسائل زنان، هیچ گاه درکی از رنج تنهایی دختران خاصه دهه شصت و حسرت مادری و ... نداشته و ندارد.🔹در قضیه موتورسواری بانوان، دولت به جای توجه به واقعیت‌های کارشناسی و نیازی‌های واقعی زنان، با اعمال فشار بر «ادراکِ حکمرانی»، سعی در تحمیل این خواسته دارد. جالب آنکه این روند، با استقبالِ بخشی از دختران در جامعه که یا تحت‌تأثیر این جریان‌های سیاسی قرار دارند و یا جهان‌بینی متفاوتی از غاطبه جامعه زنان دارند، همراه می‌شود؛ در حالی که حاکمیت و کارشناسانِ حوزه زن و خانواده، یا دچار سکوتِ مصلحت‌سنجانه شده‌اند و یا در تبیینِ ابعاد آسیب‌شناسانه‌ی آن عقب مانده‌اند. شاید این سکوت ناشی از آن باشد که اجازه داده شود جامعه با «تجربه زیسته» و دیدنِ معایبِ چنین روندی (مانند همین آمار بالای تصادفات)، خود به ضرورتِ بازنگری برسد؛ یا شاید نشانگرِ عقب‌ماندگیِ دستگاه‌های کارشناسی از مسائلِ واقعیِ زنان و فضای خالی‌ است که توسط بازیگران سیاسی در جهت بازی‌های انتخاباتی پر شده است.🔹در نهایت، یک حقیقتِ غیرقابل‌انکار وجود دارد: موضوعاتی نظیرِ ورزشگاه، دوچرخه‌سواری و موتورسواری، نه مسائل اصلیِ زنانِ ایران هستند و نه قدرتِ نمایندگی از اکثریتِ جامعه زنان را دارند. تا زمانی که مسائلِ بنیادینِ زنان، بازیچه‌ی رقابت‌های سیاسیِ ادواری باشد، شاهدِ قربانی شدنِ امنیت و آرامشِ بانوان در زیر چرخ‌هایِ سیاست‌گذاری‌هایِ غیرکارشناسی خواهیم بود. مشخص است که این موضوع نیز مانند سایر موضوعات، با عادی شدنِ هیاهوها از چرخه توجه خارج شده و باز هم مطالبات واقعی زنان روی زمین مانده است. پوشش زنان جامعه که برخاسته از فرهنگ، هویت و حیا است را به دستاویز بازی‌های انتخاباتی و سیاسی خود نمودند؛ سه سال بر اریکه قدرت چمبره زدند، اما بخشی از جامعه را تنها با خود به سمت بی‌تفاوتی و بی‌قیدی در پوشش همراه کردند. در حالی که آمار ازدواج و فرزندآوری در پایین‌ترین سطح خود است و مردم از نظر معیشتی در تنگنا و در میانه‌ی جنگ‌ها قرار دارند، بخشی از زنان جامعه مدت‌هاست که توسط لیبرال‌ها بازی می‌خورند!✍️نفیسه سبحانی👈#یادداشت💠@sobh_iran