کانال خبری مازندنومه

دنباله:...در فرازی از گفت‌وگو اشاره داشت که نزد پدرش سالیان سال کار کرد، گرم و سرد روزگار را چشید و تنبیه‌ها و تذکرهای جدی پدرش اگر نبود، در کارش مهارت لازم را به دست نمی‌آورد.می‌گوید: «فامیلی ما از قدیم دماوی بود، اما من عوض کردم و عمادی گذاشتم.»من اوستا را از زمانی می‌شناسم که محصل دبیرستان ۱۵ خرداد ساری در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷0 بودم.پس از ۳۵ سال فرصت و مجالی یافتم که وارد مغازه او شوم. به گرمی از من استقبال و سر صحبت را باز کرد و از آن ایام گفت.صدای خوبی هم دارد و خواند.امثال استاد جان‌علی بخشی از تاریخ شفاهی و میراث فرهنگی استان مازندران به شمار می روند. اگرچه ورود فناوری؛ زحمت دست و محصول‌های دست ساز و دست دوز را کم کرده، هیچ‌گاه ارزش و مهارت و هنر اصیل این حرفه قدیمی فراموش نخواهد شد.t.me/mazandnume

آخرین بازماندهگفت‌وگو با استاد جان‌علی عمادی(دماوی) آخرین بازماندۀ نسل خیاطان، لحاف‌دوزان و پنبه‌زنان شهر ساری.*دکتر حسین برزگر ولیک‌چالیاشاره: در گذر از چهارسو -بازار قدیم شهر ساری- مردی ۷۷ساله در مغازه‌ای قدیمی با یکی از پسرانش در زمینه لحاف‌دوزی و پنبه‌زنی فعالیت می‌کند. البته سال‌های اخیر انواع پنبه، پشم، ابر و پر را هم در دکانش می فروشد.او بیش از ۶۰ سال است که به این حرفه مشغول است. جان‌علی از آخرین بازمانده های نسل قدیمی حلاجان و لحاف‌دوزان و خیاطان است که خاطره‌های زیادی را در انبان ذهن خود دارد.در اصال از اهالی روستای مومج بخش مرکزی شهرستان دماوند، اما بیش از شش دهه است که در محله سروینه‌‍باغ ساری زندگی می کند‌. مردی خوش‌طینت، صادق و صمیمی و در کلام‌ هم به غایت شیرین سخن و پرنغز.در گفت‌وگوی شفاهی ۴۵ دقیقه‌ای با این استادکار قدیمی، از امثال و حکم بسیار بهره می‌برد.مرتب به توکل، امیدبه خدا و کار دقیق و نظم توصیه می‌کرد و گلایه داشت که این روزها مردم به یکدیگر کم محبت و در کارشان کمتر دقت و مراقبت می‌کنند.(دنباله در پست بعدی)t.me/mazandnume