🌷*تقدیم به سومین مدیرم**مهندس نگهدار اسکندری:*#مهرداد_مسیبیhttps://t.me/Sabzpressدر مسیرهای طولانیِ…

پرویز…قسمت را می‌بینی؟ سال‌ها در میان زاگرسِ بی‌پناه و جنگل‌های خسته تلاش کردی؛در بادهای سرد مأموریت رفتی،زخم‌ها بر تن نشاندی،آتش‌ها را خاموش کردی تا دل زمین آرام بگیرد.اما با همه این رنج‌ها،با همه این راه‌های بی‌پایان،سرنوشت چنان چرخید که همراهانت را در حیرتی تلخ رها کردی.قسمت را می‌بینی…گاهی آن‌قدر بی‌رحم است که حتی قهرمانانش را هم در سکوتی سنگین فرو می‌برد.

نشسته‌ام و به یاد شب‌های دور می‌افتم. شب‌هایی که زیر کرسی جمع می‌شدیم. چراغ علاءالدین در گوشه‌ی اتاق روشن بود و پدرم از خاطرات دوران جوانی‌اش می‌گفت. او برای هر موضوعی لااقل یک خاطره داشت.از آن خانه، از آن کرسی، از آن چراغ، از آن حیاط پر درخت، از آن صدای دلنشین پدر، تنها خاطرات عمر رفته مانده است.در این سالگرد، جنگ برگشته. خیلی خانه‌ها، ادارات، پادگان‌ها، پل‌ها، مراکز نظامی و انتظامی بمباران شده و هزاران هموطن، همشهری، همکلاس، همکار، آشنا و دوست شهید شده‌اند.مادرانی که چشم به راه پسرانشان بودند، با خبر شهادتشان مویه می‌کنند، صورتشان را خراش می‌دهند، گیسوانشان را می‌کنند.اندوهِ این روزها چنان سنگین است که مجالی نگذاشته آنگونه که لازم بود، یادش کنم.لحظه‌ای به خودم می‌آیم، در میان اخبارِ جنگ و شهادت و درد، از یاد بردم امشب را که شبِ اوست.اگر پدر زنده بود، برای این روزها چه خاطره‌ای تعریف می‌کرد؟ برای مادرانی که پسرانشان را از دست داده‌اند چه می‌گفت؟ برای سربازانی که زیر آوار مانده‌اند چه خاطره‌ای داشت؟شاید می‌گفت از همسایه‌ای که در جنگ اول، بچه‌اش را زیر کرسی گذاشت و رفت نان بیاورد و وقتی برگشت، خانه را بمباران کرده بودند، بچه نفس نمی‌کشید.شاید هم می‌گفت که بعضی غم‌ها را نمی‌شود در خاطره جا داد.و یا در جنگ جهانی دوم، در سالی که تنها هشت سال داشت، از رفیقش اسماعیل می‌گفت. آن روز اسماعیل کنار خودروهای نفربرِ انگلیسی و روسی رفت تا کنسرو بگیرد و زیر لاستیکِ همین خودروهای غول‌پیکر له شد.پدر می‌گفت ما هیچ ذهنیتی از جنگ نداشتیم. پدران از ترس تجاوز سربازان روس و انگلیس، زنان را داخل تونل‌ها پنهان می‌کردند تا در صورت ورود به روستا، گزندی به آنها نرسد. اما به قول پدر، بچه‌ها هیچ ذهنیتی جز گرفتن خوراکی از سربازان بیگانه نداشتند و این موضوعی بود که ما از میان حرف‌هایش، ده‌ها سؤال می‌پرسیدیم.اکنون پدر نیست، خانه‌ای هم نیست که بروم و خود را مانوسِ آن شب‌های خاطره‌انگیز کنم.امشب بیست و نهمین سالگرد رفتن اوست.یادش گرامی و روحش محشور باد با همه‌ی جانفداهای وطن بالاخص سربازان جوان تیپ ۳۸۸ ایرانشهر#مهرداد_مسیبی @ME_mosayebi

ننه آقام وقتی می خواست برایم دعا کند می‌گفت؛ «چراغت از دور بسوزد روله»میان این دعای کوتاه، کلی دعای خیر نهفته بود. او میدید ما عازم شهری و جایی دورتریم به همین خاطر می‌گفت زنده و پاینده و موفق باشید حتی اگر در جایی غیر از اینجا هستید و من از دیدنتان محرومم. مهم این بود چراغ زندگی و خانه و کاشانه بسوزد و روشن باشد و در سلامت گذران کنیم حتی اگر جای دوری هستیم.چه دعاهایی که برای سربازان وطن از سوی مادران و پدران و مادربزرگ ها و پدر بزرگ ها گفته شد، و خواستند چراغشان از دور بسوزد، اما افسوس که نه تنها چراغ زندگی آنها نسوخت و خاموش شد بلکه آتش قهر، زندگی و جوانی و آرزوهای طول و دراز آنها را خاموش کرد. چراغی که نسوخت.تسلیت به بازماندگان این عزیزان و جان فداهای وطن تنها کاری است که از ما بر می آید. روحشان شاد#تیپ_۳۸۸#ایرانشهر#مهرداد_مسیبی #سرباز@ME_mosayebi

امشب، هوای این روزها بعد از بیست و یک سال بوی تو را ندارد. بوی همان غذا های ساده خوابگاه، بوی خنده‌های بلند پشت درهای اتاق ۴۱۸ خوابگاه یک، بوی نیمه‌شب‌هایی که درس نمی‌خواندیم، از زندگی حرف می‌زدیم و جام جهانی را در اتاقی که کنسولگری ملایری ها نام گرفته بود با یک تلویزیون بلر بیست و یک اینج رنگی که اختصاصی ترین اتاق را ایجاد کرده بود نگاه می کردیم. ما آن روزها نمی‌دانستیم زندگی چقدر زود از دست رفتنی است.کورش یک مهربان بی‌ادعا، یک پسر خوش‌اخلاق که قهر کردن بلد نبود، یک رفیق صمیمی روزهای سخت و شیرین. از کلاس‌های مشترک دبیرستان تا آن اتاق چهارصد و هجده دانشگاه، همیشه همنشینی دوست داشتنی بودی برای روزهای جوانی یادم هست آن شب که در بیمارستان بستری شدی، باز هم خودت بودی؛ همان کورش همیشگی، با همان لبخند، با همان نگران نبودن از فردا. گفتی: «درست می‌شه، رفیق.» اما درست نشد.در سالروز تولدت آسمانی شدی. گویی زمین لیاقت نگاه مهربان تو را نداشت، گویی خدا هم بی‌تاب دیدن مهربانیِ محضِ تو بود.هنوز هم وقتی باد به درِ اتاق می‌خورد، ناخودآگاه نگاهم به سمت تخت خالی تو می‌رود. هنوز هم در ۴۱۸، جایت خالی است، در دلمان خالی‌تر.یادت باشد کورش، هر سال این روز، نه برای غم که برای افتخار رفیق تو بودن، کنار پنجره می‌ایستم و از تو می‌گویم، از تو که رفتی اما یادت هرگز دلهایشان را ترک نکرد.

با صراف هر روز بازیهای جام جهانی را پیش بینی کن و شانس برنده شدن بیت کوین را بالا ببر.با ثبت‌نام از طریق لینک زیر، ۵۰ هزار تومان هدیه اولیه دریافت کنید 👇saraf.app/?ref=5YWSC%DA%A9%D8%AF دعوت: 5YWSC« صراف، سرمایه‌گذاری برای همه »

تقدیم به سوم مدیرم#مهرداد_مسیبیاو سومین مدیر دوران خدمتم بود. پس از هشت سال از محیط‌زیست کرج و ساوجبلاغ و در سال هفتاد و نه بعد از پایان خدمت، از محیط زیست به سازمان جنگل‌ها و مراتع کوچ کردم آن هم با معرفی دکتر ملک پور و مهندس بهزاد که چندین سال در مهندسین مشاور با یکدیگر در تهیه نقشه پوشش گیاهی طرح جامع کشاورزی چند حوضه بزرگ کشور کار کردیم.اولین روز که آمدم سازمان یکراست رفتم اتاق مدیر کل، عمده سوالات مدیر در مورد محل تحصیل و تعداد فرزندان و ازین دست سوالات بود. مرا ارجاع داد به مهندس مقیمی رئیس گروه اصلاح و احیاء مراتع برای انجام مصاحبه تخصصی. مصاحبه ام که تمام شد ، معرفی شدم برای عقد قرارداد. بعدها فهمیدم کسانی که نمره قبولی از این بخش نمیگیرند مجدد به مهندس بهمن بابا خانلو ارجاع داده می شدند تا بیشتر محک بخورند و در صورت تایید ایشان برای عقد قرارداد معرفی شوند.چند سال بعد از اشتغال در سازمان، درد کمر بیداد می کرد، فشار ورزشهای غیر اصولی دوران جوانی، تکان های ناشی از سواری های ممتد با لندرور و ناترازی در استاندارد بودن ستون فقرات و اندازه کانال باعث شده بود در دهه هشتاد درد کمر، گاه و بیگاه غافلگیرم کند. به اندازه ای عاجز می شدم که نمی توانستم قدم از قدم بردارم.یکی از روزها که قصد رفتن به اداره را داشتم نرسیده به چهارراه نزدیک خانه ناچار لبه جوی آب نشستم. قدرت سرپا ایستادن نداشتم.به اداره خبر دادم که قادر به حرکت نیستم. با هزار زحمت خودم را به خانه رساندم. این شروع دو ماه زمین‌گیر شدنم در منزل شد. همه پزشکان مغز و اعصاب رای به عمل جراحی دادند. اما من استراحت و انجام درمان کایروپرکتیک را به تیغ جراحی ترجیح دادم.دوماه حمایت کامل نگهدار اسکندری و هماهنگی او برای رفع مشکلات استعلاجی و استراحت در منزل باعث شده بود فقط به درمان فکر کنم.وسط های درمان زنگ تلفنم به صدا در آمد. او با دو نفر از همکاران که فقط حسین بدری پور را به یاد دارم آمدند منزل به عیادتم. آن هم با پاکتی از پول که نشان از توجه او به کارشناسش داشت. پولی که بخشی از هزینه درمانم را پاسخ داد.مهندس نگهدار اسکندری سیزده سال مدیر کل دفتر فنی مرتع بود و در طی این سالها و پس از آن روزهای خوب و بد زیادی را در کنار هم شاهد بودیم.امروز چهاردهم دی تولد مهندس نگهدار اسکندری است. به خاطر اول مدیرم در سازمان جنگل‌ها و مراتع همیشه در ذهنم به صورت یونیک و منحصر بفرد باقی خواهد ماند.برایش روزهای خوب و خوش همراه با سلامتی آرزومندم.@ME_mosayebi