🗯 چرا عاشورا اعظم مصیبت ها می باشد.از عبد اللّه بن فضل روایت می‌کند که گفت: به امام جعفر صادق علیه‌…

🗯 چرا عاشورا اعظم مصیبت ها می باشد.از عبد اللّه بن فضل روایت می‌کند که گفت: به امام جعفر صادق علیه‌السلام گفتم: یا ابن رسول اللّه! چرا روز عاشورا روز مصیبت و غم و اندوه و گریه است ولی روز رحلت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله و روز شهادت حضرت زهرای اطهر و روز شهادت امیر المؤمنین و روز شهادت امام حسن علیهم‌السلام این طور نیست؟ فرمود: روز شهادت امام حسین علیه‌السلام از سایر روزها بزرگ تر است. زیرا اصحاب کساء که گرامی ترین خلق خدا به شمار می‌رفتند پنج نفر بودند. هنگامی که پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله از میان ایشان رفت،امیرالمومنین با فاطمه زهرا و حسن و حسین علیهم‌السلام باقی ماندند، دل مردم از دیدن ایشان تسلی و تسکین پیدا می‌کرد. هنگامی که حضرت زهرا را شهید کردند قلب مردم با دیدارامیرالمومنین و حسن و حسین علیهم‌السلام تسلی می‌یافت. وقتی امیرالمومنین را شهید نمودند دل مردم به دیدن حسنین علیهماالسلام خوش بود. وقتی که امام حسن را شهید کردند دل مردم با وجود امام حسین تسلی می‌یافت. اما هنگامی که امام حسین را شهید نمودند، کسی از اصحاب کساء علیهم‌السلام باقی نمانده بود که مردم به وی دل خوش کنند. پس شهید شدن امام حسین مثل این بود که همه اصحاب کسا شهید شده باشند، همچنان که زنده بودن آن حضرت نظیر این بود که همه ایشان زنده هستند. بدین لحاظ است که مصیبت روز عاشورا از مصیبت همه روزها عظیم تر است. عبد اللّه بن فضل می‌گوید: به امام جعفر صادق علیه‌السلام گفتم: یا ابن رسول اللّه! چه مانعی داشت که بعد از امام حسین علیه‌السلام، مردم با وجود حضرت امام زین العابدین علیه‌السلام تسلی یابند، همان طور که به پدران آن بزرگوار تسلی می‌یافتند؟ فرمود: آری، امام سجاد علیه‌السلام بعد از پدران خود بزرگ عابدین و امام و حجت بر خلق بود. ولی در عین حال پیامبر اکرم اسلام را ندیده بود و چیزی از آن حضرت نشنیده بود. امام زین العابدین علیه‌السلام علم و دانش را از پدر خود و از جد بزرگوارش از پیغمبر خدا به ارث برده بود. ولی مردم امیرالمومنین و فاطمه و حسن و حسین علیهم‌السلام را پیوسته با رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله مشاهده کرده بودند و هر گاه به یکی از آنان نظر می‌کردند به یاد آن زمانی می‌افتادند که وی با پیامبر خدا بود و رسول خدا درباره او چه توصیه و سفارشاتی می‌فرمود. هنگامی که همه ایشان شهید شدند، مردم از مشاهده این گونه افرادی که نزد رسول خدا بودند محروم و بی بهره شدند. در شهید شدن هیچ یک از آنان این مصیبت نبود که همه شهید شده باشند، غیر از شهادت امام حسین علیه‌السلام؛ زیرا آن حضرت بعد از همه آن‌ها شهید شد. بدین علت است که مصیبت روز شهادت امام حسین از همه روزها بزرگ تر است. عبد اللّه بن فضل هاشمی می‌گوید: به امام جعفر صادق علیه‌السلام گفتم: یا ابن رسول اللّه! پس چرا اهل تسنن روز عاشورا را روز برکت نامیدند؟ ناگاه دیدم آن بزرگوار گریان شد و فرمود: موقعی که امام حسین شهید شد، مردم در شهر شام به یزید تقرب می‌جستند، لذا اخبار و احادیث جعلی و ساختگی را برای یزید نقل می‌کردند و از او جایزه می‌گرفتند. از جمله اخبار ساختگی این بود که روز عاشورا را روز خیر و برکت نامیدند تا مردم در این روز از جزع و گریه و مصیبت و حزن منصرف شوند و به خوشحالی، سرور و تبرک جستن بپردازند، خدا بین ما و آنان داوری خواهد کرد. راوی می‌گوید: حضرت صادق علیه‌السلام پس از این سخن به من فرمود: ای پسر عمو! ضرر این گونه اخبار جعلی برای اسلام و مسلمانان کمتر است از ضرر و خطر اخبار ساختگی آن گروهی که خودشان را به ما بستند و گمان می‌کنند، دارای دوستی ما و معتقد به امامت ما هستند. زیرا آنان گمان می‌کنند که امام حسین علیه‌السلام شهید نشده و شهادت آن حضرت نظیر عیسی بن مریم بر مردم مشتبه شده است.#امام_حسین علیه‌السلام📚بحارالانوار،جلد۴۴،صفحه۲۶۹