وال‌استریت ژورنال رهبری ایران ظاهراً به‌جای اعتماد به دیپلماسی میان ایران و آمریکا، خود را برای درگ…

🔴نقدی بر اندیشه اقتصادی-سیاسی عبدالکریم سروش|لیبرالیسم نقابدار 🔹 محمد قوچانی: عبدالکریم سروش، خودِ ژان کالون است؛ مردی که از اصلاح به استبداد رسید | زیر نقاب لیبرالیسم سروش، توتالیتاریسمی پنهان بود🔹ما در چهره عبدالکریم سروش بر خلاف علی شریعتی و در پی آن مهدی بازرگان لیبرالیسم دینی می‌دیدیم و گرچه در تداوم راه با ناسازه لیبرالیسم و اسلام‌گرایی مواجه شدیم، اما نقش او را در معرفت‌شناسی لیبرال نادیده نمی‌گرفتیم. اما فقر اندیشه اقتصادی و اندیشه سیاسی درنهایت سبب شد پرده برافتد و نقاب برداشته شود و زیر این لیبرالیسم نقابدار، توتالیتاریسمی پنهان پدیدار شود...🔹وقتی از «روشنفکری مذهبی» سخن می‌گوییم باید در آغاز مقصودمان از این کلمه را روشن کنیم: روشنفکری «مذهبی» یا بهتر بگوییم «روشنفکری دینی» جریانی از میان تحصیل‌کردگان جدید است که «بیرون» از نهاد رسمی دین یعنی حوزه‌های علمیه (خاستگاه نهاد روحانیت) در «درون» اسلام به اصلاح می‌پردازد و سعی می‌کند آن را در مواجهه با جهان جدید و عصر تجدد بهبود ببخشد و تقویت کند. این نسبت بیرون و درون دین بسیار مهم است، چون قبل از روشنفکری دینی جریانی در ایران ظهور کرد که از اصلاح «دینی» به اصلاح «دین» رسید و از مفهوم «غیبت» بهره برد و با ادعای «ظهور» آیین‌ تازه‌ای ساخت که بیرون از ساحت اسلام بود.جهت مشاهده متن کامل کلیک کنید @naghedChannel

دوستان جدید ترامپ! با قهری که دونالد ترامپ از کرهٔ جنوبی و عشق و محبتی که به کیم جونگ اون رهبر کرهٔ شمالی نشان داده است، ظاهراً همهٔ مفاهیمِ زبانزد رهبران دنیای غرب مثل کمونیسم، اقتصاد بازار، جهان آزاد، پردهٔ آهنین و غیره، نزد او مرزهایش را به کلی از دست داده است!با این حساب اگر ترامپ به زودی جماعت تندرویِ ضدمذاکره در ایران را دوستان صمیمی خود اعلام کند، نباید باعث تعجب‌مان شود! هر چه نباشد، اینان نیز بی‌وقفه برای الگوبرداری از نظام کرهٔ شمالی و تحمیل آن به مردم ایران تلاش می‌کنند.#احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad

🔻امروز دوشنبه، ۲۶ مرداد ۱۴۰۵(۱۷ اوت ۲۰۲۶)، مهلت شصت‌روزه‌ای به پایان می‌رسد که قرار بود ایران و ایالات متحده در چارچوب آن، بر سر پایان جنگ، برنامه هسته‌ای ایران و بازگشایی تنگهٔ هرمز به توافقی فراگیرتر برسند؛ اما نه‌تنها چنین توافقی به دست نیامده، بلکه دو طرف اکنون بیش از پیش خود را برای رویارویی‌ طولانی آماده می‌کنند.رسانه‌های آمریکایی در آستانه پایان مهلت شصت‌روزه‌ توافق، دو رویکرد در ظاهر متناقض از سوی ایران و آمریکا در مرحله‌ی کنونی جنگ به تصویر کشیدند: در حالی که دولت دونالد ترامپ بیش از گذشته بر فشار اقتصادی و محاصره دریایی برای وادار کردن ایران به عقب‌نشینی حساب باز کرده، وال‌استریت ژورنال می‌گوید بخش‌هایی از ساختار قدرت در تهران بازه‌های فروکش حملات آمریکا را نه مقدمه‌ای برای صلح، بلکه فرصتی برای آماده شدن برای یک رویارویی بزرگ‌تر می‌بینند.همزمان، رسانه‌های امریکایی در گزارش ها و گفت‌وگوهای روز یک‌شنبه خود، این پرسش را مطرح کردند که اگر این جنگ به یک رقابت طولانی بر سر تاب‌آوری تبدیل شده، آمریکا تا چه زمانی قادر به تحمل هزینه‌های نظامی، اقتصادی و امنیتی آن خواهد بود؟bbc.in/4wZL6wX@BBCPersian

🔻سران پنج کشور ساحلی دریای خزر در اوت ۲۰۱۸ در شهر آکتائو قزاقستان گرد هم آمدند تا پس از بیش از دو دهه مذاکره، کنوانسیون وضعیت حقوقی این پهنه آبی را امضا کنند.تا پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ایران و شوروی تنها کشورهای ساحلی خزر بودند و روابط آنها بر اساس قراردادهای دوجانبه تنظیم می‌شد. استقلال جمهوری آذربایجان، قزاقستان و ترکمنستان شمار کشورهای ساحلی را به پنج رساند و نیاز به چارچوب حقوقی تازه‌ای را ایجاد کرد.ایران تنها کشور امضاکننده‌ای است که هنوز کنوانسیون را تصویب نکرده است و به همین دلیل این سند رسما لازم‌الاجرا نشده است. دولت مسعود پزشکیان به تازگی لایحه مربوط به کنوانسیون را با قید یک فوریت به مجلس فرستاد؛ اقدامی که بار دیگر نگرانی‌ها درباره آثار این سند بر حقوق و منافع ایران در خزر را زنده کرد.bbc.in/45wWUL7@BBCPersian

تصویب کلیات طرح «مقابله با نفوذ بیگانگان» و اصلاح‌ناپذیری جمهوری‌اسلامی [256p]به ربات «دانلود ویدیو از اینستاگرام، توییتر و یوتیوب» ملحق شویدID: @Multi_Media_Downloader_botID: @Multi_Media_Downloader_bot

اگر نفوذ در بالاست، چرا خبرنگار را مجازات می‌کنید؟نقدی بر طرح مجلس برای محدودکردن ارتباط با رسانه‌های خارجیطرح جدید مجلس درباره مقابله با نفوذ و محدودکردن ارتباط شهروندان، خبرنگاران و کارشناسان با رسانه‌ها و نهادهای خارجی، دیگر صرفاً یک بحث درباره مقررات رسانه‌ای نیست. مسئله این است که آیا قرار است نهاد امنیتی درباره اینکه یک ایرانی با چه کسی سخن بگوید، با کدام رسانه گفت‌وگو کند، چه تصویری ارسال کند یا با کدام دانشگاه همکاری پژوهشی داشته باشد تصمیم بگیرد؟اینجا باید یک مرز روشن را حفظ کرد: امنیت ملی با امنیت حکومت یکی نیست.در یک نظام سیاسی، جاسوسی، انتقال اطلاعات محرمانه نظامی، همکاری عملیاتی با سرویس اطلاعاتی خارجی و اقدام خشونت‌آمیز علیه کشور می‌تواند جرم امنیتی باشد. اما مصاحبه یک روزنامه‌نگار، گفت‌وگوی یک اقتصاددان، ارسال تصویر یک حادثه، گفت‌وگوی یک استاد دانشگاه یا همکاری پژوهشی با یک دانشگاه خارجی، ذاتاً جاسوسی نیست.اگر این مرز پاک شود، مفهوم امنیت ملی از حفاظت از کشور به کنترل جامعه تغییر ماهیت می‌دهد.اگر یک نظام امنیتی واقعاً از نفوذ می‌ترسد، پرسش ساده است: چرا به جای شکار شبکه‌های نفوذ، سراغ شکار ارتباطات شهروندان با جهان رفته است؟اینجا با پدیده‌ای مواجهیم که می‌توان آن را «برون‌سپاری ترس» نامید؛ یعنی حکومت به جای اصلاح ضعف‌های امنیتی در ساختارهای اطلاعاتی، نظامی و مدیریتی، هزینه شکست امنیتی خود را به جامعه منتقل می‌کند.نفوذ در ساختارهای حساس اتفاق افتاده است؟پس خبرنگار نباید با رسانه خارجی مصاحبه کند.اطلاعات محرمانه به بیرون رفته است؟پس شهروند نباید عکس و فیلم بفرستد.ساختار امنیتی نتوانسته شبکه نفوذ را شناسایی کند؟پس استاد دانشگاه باید برای همکاری علمی با دانشگاه خارجی اجازه بگیرد.این منطق، اگر ادامه پیدا کند، نتیجه‌ای جز جرم‌انگاری ارتباط نخواهد داشت.مسئله از جایی خطرناک می‌شود که نهاد امنیتی بخواهد تعیین کند یک روزنامه‌نگار با چه رسانه‌ای حق گفت‌وگو دارد، یک استاد با کدام دانشگاه می‌تواند همکاری کند و یک شهروند چه تصویری را می‌تواند منتشر کند.اگر خبرنگار برای مصاحبه با رسانه خارجی نیازمند مجوز امنیتی باشد، دیگر از رسانه مستقل چه باقی می‌ماند؟ در این وضعیت، نهاد امنیتی دیگر فقط حافظ امنیت نیست؛ به «دروازه‌بان اطلاعات» تبدیل می‌شود.اینجاست که «پیش‌سانسوری امنیتی» شکل می‌گیرد؛ سانسوری که پیش از انتشار، پیش از گفت‌وگو و حتی پیش از برقراری ارتباط، شهروند را وادار می‌کند درباره حق ارتباط خود از نهاد امنیتی اجازه بگیرد.اما پرسش اساسی همچنان پابرجاست:اگر نفوذ یک تهدید امنیتی است، چرا هزینه شکست امنیتی باید از جیب جامعه پرداخت شود؟اگر شبکه نفوذی در ساختارهای حساس شکل گرفته، باید همان شبکه شناسایی شود. اگر اطلاعات محرمانه از مجاری امنیتی خارج شده، باید مجرای خروج اطلاعات مشخص شود. اگر دستگاه‌های مسئول نتوانسته‌اند نفوذ را کشف کنند، باید درباره ضعف خود پاسخگو باشند.خبرنگار و شهروند نباید تاوان شکست ساختار امنیتی را بدهند.از سوی دیگر، اگر رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور ضعیف، جانبدار یا فاقد اعتبارند، چرا حکومت از گفت‌وگوی شهروند ایرانی با آنها می‌ترسد؟رسانه را می‌توان با رسانه شکست داد؛ روایت را می‌توان با روایت دقیق‌تر پاسخ داد؛ دروغ را می‌توان با سند افشا کرد.حکومتی که به روایت خود اطمینان دارد، از یک میکروفن نمی‌ترسد.نکته اصلی همین‌جاست: امنیت ملی با بستن پنجره‌های جامعه به جهان ساخته نمی‌شود. امنیت ملی با ساختارهای امنیتی کارآمد، حفاظت واقعی از اطلاعات محرمانه، شناسایی شبکه‌های نفوذ، رسانه‌های حرفه‌ای، شفافیت و پاسخگویی صاحبان قدرت ساخته می‌شود.کشوری که برای مصاحبه خبرنگار، عکس شهروند، تحقیق استاد دانشگاه و گفت‌وگوی کارشناس با جهان خارجی مجوز امنیتی می‌خواهد، بیش از آنکه با نفوذ خارجی بجنگد، دارد با جامعه خودش می‌جنگد.مسئله دیگر فقط این نیست که چه کسی از خارج نفوذ می‌کند؛ مسئله این است که چرا حکومت برای حفظ خود می‌خواهد میان شهروند ایرانی و جهان دیوار امنیتی بکشد؟اگر هدف واقعاً حفاظت از کشور است، باید با جاسوس برخورد کرد، نه با خبرنگار؛ با شبکه نفوذ برخورد کرد، نه با ارتباط؛ با انتقال غیرمجاز اطلاعات محرمانه برخورد کرد، نه با گفت‌وگو.این دیگر صرفاً طرح مقابله با نفوذ نیست؛ طرح مقابله با ارتباط است.و پرسش نهایی، ساده و بی‌پرده باقی می‌ماند:اگر نفوذ در بالاست، چرا خبرنگار را مجازات می‌کنید؟t.me/hamidasefichannel2%D8%B5%D9%81%D8%AD… یوتیوبyoutube.com/@hamidasefi-mf3jo