☑چه کسی قصه‌های کودک را این‌قدر ترسناک نوشت؟!✔چرا قصه‌هایی که برای کودکان نوشته شده‌اند، این‌قدر تا…

☑چه کسی قصه‌های کودک را این‌قدر ترسناک نوشت؟!✔چرا قصه‌هایی که برای کودکان نوشته شده‌اند، این‌قدر تاریک، خشن و گاهی بی‌رحمند؟این پرسش، اتفاقاً پرسش تازه‌ای است. تصور امروزی ما از ادبیات کودک، با آنچه چند قرن پیش وجود داشت، تفاوت زیادی دارد. امروز معمولاً انتظار داریم کتاب‌های کودک فضایی امن، آرام، امیدوارکننده و سرشار از پیام‌های مثبت داشته باشند. تصور می‌کنیم شخصیت‌های خوب باید پاداش بگیرند، شخصیت‌های بد به‌سرعت مجازات شوند و هیچ اتفاقی نباید آرامش روانی کودک را به خطر بیندازد. اما اگر به نسخه‌های اصلی بسیاری از افسانه‌های مشهور نگاه کنیم، با جهانی کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شویم، جهانی که در آن مرگ، فقر، گرسنگی، خیانت، حسادت و خشونت حضوری انکارناپذیر دارند.نکته جالب اینجاست که بسیاری از این داستان‌ها اساساً برای کودکان نوشته نشده بودند. آن‌ها روایت‌های عامیانه‌ای بودند که نسل به نسل و بیشتر به‌صورت شفاهی نقل می‌شدند. مردم این قصه‌ها را در خانه‌ها، کنار آتش، در میدان‌های شهر یا هنگام کار برای یکدیگر تعریف می‌کردند، شنوندگان هم فقط کودک نبودند. بزرگسالان نیز همین روایت‌ها را می‌شنیدند. بنابراین طبیعی است که این داستان‌ها، بازتابی از واقعیت‌های سخت زندگی در زمانه خود باشندپس شاید سؤال درست این نباشد که چرا نویسندگان قدیمی این‌قدر بی‌رحم بوده‌اند. پرسش مهم‌تر این است که آن‌ها چه چیزی درباره کودکان می‌دانستند که ما گاهی فراموش می‌کنیم، اینکه کودکان، برخلاف تصور رایج، فقط به قصه‌های شیرین نیاز ندارند. آن‌ها به داستان‌هایی نیاز دارند که به آن‌ها کمک کند ترس را بشناسند، بدون آنکه در آن غرق شوند. همین نکته، ما را به یکی از مهم‌ترین بحث‌های روان‌شناسی ادبیات کودک می‌رساند، آیا ترس در داستان، می‌تواند به رشد کودک کمک کند یا باید تا حد امکان از آن دوری کرد؟.... مشروح مقاله در لینک زیر:👇migna.ir/news/69359@MignaChannel