🔺از سایت مرکزی وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی تا موزه ملی؛ روایت یک انتقال امانی 🖋#روزبه_…
انتشار: 2026/08/09 04:25 UTCدریافت: 2026/08/14 01:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 01:00 UTC
🔺از سایت مرکزی وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی تا موزه ملی؛ روایت یک انتقال امانی 🖋#روزبه_کردونی *1️⃣آیا گروه هنرهای سنتی در حال تعطیلی یا انتقال است ؟* خیر. نه گروه هنرهای سنتی منحل شده و نه قرار است خود این گروه به سعدآباد یا محل دیگری منتقل…🔺آقای کردونی؛ هیچ امضایی آنقدر مقدس نیست که نتوان دربارهاش تجدیدنظر کرد!‼️چرا هزینه تصمیم مدیران را باید کارکنان و میراث بدهند؟🖋#مریم_اطیابی🔸میراثباشی:آقای روزبه کردونی؛در میان تمام توضیحاتی که درباره «حفاظت»، «استانداردسازی»، «امنیت» و «انتقال امانی» آثار هنرهای سنتی ارائه کردهاید، یک پرسش همچنان بیپاسخ مانده است: اگر تصمیمی در فرآیند اجرا نیازمند اصلاح یا بازنگری شده، چرا پذیرش این واقعیت تا این اندازه دشوار است؟‼️پذیرفتن اینکه یک تصمیم ممکن است نیازمند بازبینی باشد، ضعف مدیریتی نیست؛ اتفاقاً نشانه مسئولیتپذیری است. آنچه نگرانکننده است، زمانی است که برای حفظ اعتبار یک تصمیم مدیریتی، هزینه آن را کارکنان، پژوهشگران، استادکاران و در نهایت خود میراث فرهنگی بپردازند.🔸اگر انتقال آثار واقعاً ضرورت امنیتی و حفاظتی دارد، گزارش کارشناسی آن را منتشر کنید. اگر سعدآباد در مقطعی مقصد مناسب تشخیص داده شد، مبنای کارشناسی آن را بگویید. و اگر امروز موزه ملی ایران مقصد مناسبتر است، توضیح دهید در فاصله این دو تصمیم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی تغییر کرده است؟🔸جامعه میراث فرهنگی و هنرهای ملی با حفاظت از آثار مخالف نیست؛ اتفاقاً مطالبه اصلی همین است. پرسش درباره روش تصمیمگیری، شفافیت، مستندات و مسئولیت تصمیمگیرندگان است.حفاظت از چه چیزی؟ با چه گزارشی؟ در چه مکانی؟ برای چه مدتی؟ با چه سازوکار نظارتی و تحت مسئولیت چه کسی؟🔸در چند روز، روایتهای مختلفی از این پرونده مطرح شده ؛ از انتقال قطعی اموال به سعدآباد تا انتقال امانی بخشی از آثار به موزه ملی ایران. آیا تصمیم اولیه تغییر کرده یا از ابتدا چند سناریو همزمان در دستور کار بوده است؟ علت تفاوت میان سعدآباد و موزه ملی و چارچوب انتقال امانی و برنامه آینده چیست؟🔸اگر تصمیم تغییر کرده، چه اشکالی دارد که وزارتخانه صریحاً اعلام کند: «با بررسیهای جدید، تصمیم اصلاح شد»؟هیچ مدیری از اصلاح تصمیم مصون نیست.✅پرسش مهمتر اما این است: چه کسانی این مسیر را به وزیر پیشنهاد کردند؟ چه کسانی گزارش کارشناسی ارائه کردند؟ چه کسانی مسئول ارزیابی پیامدهای انتقال بودند؟ و اگر امروز بخشی از آن ارزیابیها محل پرسش است، چه کسی مسئولیت آن را میپذیرد؟🛑وزارت میراث فرهنگی امروز با مسائل بزرگتری نیز مواجه است؛ از محدودیتهای ناشی از شرایط کشور گرفته تا ضرورت حفاظت از سرمایه انسانی، مرمت آثار، مستندسازی، تقویت پژوهش و آمادهسازی مجموعههای فرهنگی برای دوران پساجنگ. در چنین شرایطی، ورود به پروندهای که به جای آرامش، نگرانی میان کارکنان و جامعه تخصصی ایجاد کرده، نیازمند توضیحی فراتر از عبارتهای کلی درباره «استاندارد» و «حفاظت» است.مسئله فقط چند شیء نیست.کارگاهها چه میشوند؟ تجهیزات تخصصی چه سرنوشتی پیدا میکنند؟ دسترسی پژوهشگران به آثار چگونه خواهد بود؟ وضعیت کارکنان و استادکاران چه خواهد شد؟ و اساساً آینده مرکز هنرهای سنتی چیست؟گفتن اینکه «گروه هنرهای سنتی منتقل یا تعطیل نمیشود» کافی نیست؛ برنامه حفظ مأموریت و کارکرد آن را منتشر کنید.🔸پژوهشکده هنرهای سنتی مجموعهای از اثر، استادکار، پژوهشگر، کارگاه، ابزار، دانش فنی و حافظه سازمانی است. اگر آثار از این بستر جدا شوند، باید روشن شود چه سازوکاری برای جلوگیری از گسست این زنجیره پیشبینی شده است.❗️آقای کردونی؛شما نوشتهاید: «نه انتقال هنرهای سنتی، بلکه انتقال امانی آثار برای حفاظت از هنرهای سنتی.»پس پرسش ساده است: چه کسی مسئول پیامدهای این تصمیم است؟چه کسی تضمین میکند کارکنان و استادکاران هزینه آن را ندهند؟ چه کسی تضمین میکند دسترسی پژوهشی به آثار مختل نشود؟ و اگر چند ماه یا چند سال بعد مشخص شد این تصمیم نیازمند اصلاح بوده، چه کسی مسئولیت آن را خواهد پذیرفت؟✅در مدیریت میراث فرهنگی و هنرهای ملی، اختیار باید همیشه همراه با مسئولیت باشد. نمیشود تصمیم را مدیر بگیرد، توجیهش را روابط عمومی انجام دهد، هزینهاش را کارکنان بپردازند و ریسک آن را آثار تاریخی و هنری تحمل کنند.‼️یک مدیر میتواند تصمیم بگیرد، اشتباه کند، آن را اصلاح کند و مسئولیتش را بپذیرد. اما یک اثر تاریخی و هنری چنین فرصتی ندارد. سند مفقودشده لزوماً بازنمیگردد، اثر آسیبدیده همیشه قابل جبران نیست و دانش یک استادکار را نمیتوان با یک ابلاغ اداری دوباره تولید کرد.📣📣📣هیچ امضایی آنقدر مقدس نیست که نتوان دربارهاش تجدیدنظر کرد.شجاعت مدیریتی این نیست که تا آخر از یک تصمیم دفاع کنیم؛ شجاعت این است که پیش از آنکه خسارت جبرانناپذیر شود، بگوییم: ایست؛ باید دوباره بررسی کنیم.این عقبنشینی نیست؛این یعنی مسئولیتپذیری.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 7 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — میراث باشی
بیست و یکمین نشست ایکوم و کافه موزه تایپبا عنوان کافه، موزه و رسانهبا حضور اصحاب رسانهیکشنبه ۲۵ امرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۸ تا ۲۰کافه موزه تایپورود برای عموم آزاد و رایگان است.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
☑️ به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی؛ 🔶 آیین بزرگداشت زندهیاد علی حاتمی برگزار میشود🔹انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، آیین بزرگداشت مقام فرهنگی و هنری زندهیاد علی حاتمی،فیلمنامهنویس، کارگردان و چهرههای ماندگار سینمای ایران را یکشنبه ۲۵ مردادماه برگزار میکند.🔹در این رویداد که ساعت ۱۶ برگزار خواهد شد، سید محمد بهشتی مدیرعامل اسبق بنیاد سینمایی فارابی، داریوش مؤدبیان نویسنده، مترجم و کارگردان سینما، رائد فریدزاده رئیس سازمان امور سینمایی و سمعی بصری، مهدی دادگو تهیه کننده سینما و محمود شالویی درباره زندگی، آثار و جایگاه فرهنگی و هنری علی حاتمی سخن خواهند گفت.🌐 موزه سینمای ایران در فضای مجازی instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
🔸در شرایطی که معاونت تخصصی صنایعدستی ماههاست بدون معاون تخصصی اداره می شود و ترکیب برخی شوراهای راهبردی وزارتخانه با پرسشهای جدی دربارۀ میزان حضور و نقش متخصصان حوزههای باستانشناسی، معماری، موزهداری، مرمت، هنرهای سنتی و دیگر رشتههای مرتبط مواجه است، انتظار میرود دولت نسبت به تقویت جایگاه تخصص و کارشناسی در این وزارتخانه توجه ویژه نشان دهد.🔸وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی پیش از هر چیزی نهادی تخصصی برای شناخت، حفاظت، پژوهش، معرفی و توسعه پایدار میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری ایران است. 🔸انتصاب مدیران در این مجموعه نیز باید متناسب با همین ماهیت و برپایه تخصص، تجربه و شناخت از ماموریتهای آن صورت گیرد. فرصتهای موجود برای حفاظت و اعتلای میراث فرهنگی، هنرهای سنتی، گردشگری و صنایعدستی کشور محدود و ارزشمند است. ضروری است این فرصتها با تصمیمهای کارشناسی، برنامهریزی بلند مدت و بهرهگیری از ظرفیت متخصصان کشور حفظ و تقویت شوند. 🔸جامعۀ باستانشناسی ایران از مسئولان دولت و وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی میخواهد روند انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی را متوقف کرده و پیش از هرگونه اقدام، موضوع را با حضور کارشناسان مستقل، متخصصان مرتبط و نهادهای علمی و حرفهای مورد ارزیابی قرار دهند. همچنین انتظار میرود دلایل، مستندات فنی و مطالعات کارشناسی مرتبط با چنین تصمیمهایی بهصورت شفاف در اختیار جامعۀ تخصصی و افکار عمومی قرار گیرد.جامعۀ باستانشناسی ایرانinstagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
🔺مخالفت جامعۀ باستانشناسی ایران با انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی🔸در خبرها آمده است که وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در همفکری با شماری از مدیران این وزارتخانه، تصمیمهایی در خصوص انتقال اموال فرهنگی به بیرون از ساختمان ارگ آزادی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی اتخاذ کرده است؛ تصمیمهایی که با توجه به جایگاه و اهمیت این مرکز ، نگرانیهای جدی در میان کارشناسان و متخصصان حوزۀ میراث فرهنگی ایجاد کرده است.🔸مرکز هنرهای سنتی، وابسته به پژوهشگاه میراثفرهنگی و گردشگری، یکی از مهمترین نهادهای کشور در زمینه تولید، آموزش، پژوهش و انتقال دانش هنرهای سنتی است. انتقال اموال و جابهجایی این مرکز با استناد به ضرورت حفاظت بهتر و ارتقاء شرایط نگهداری و مستندنگاری مطرح شده است. مدارک و گزارش های منتشرشده در خبرگزاریهای داخلی نشان میدهد که متأسفانه قائممقام وزیر و معاونت میراثفرهنگی، مدیرکل حوزۀ وزارتی و مدیرکل موزهها در روند این تصمیم زیانبار و پرمخاطره نقش مستقیم داشتهاند.❗️وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در حال حاضر با مجموعهای از مسائل و چالشهای اساسی مواجه است: 🔸انتصاب مدیران فاقد تخصص مرتبط در برخی حوزهها، کمبود منابع مالی، تخریب بناها و بافتهای تاریخی، تعرض و غارت محوطههای باستانی، مرمتهای غیراصولی و زیانبار، شرایط نامناسب برخی موزهها و پایگاههای ملی و جهانی، ورشکستگی و تعطیلی شماری از مراکز گردشگری، رهاشدگی و عدم حمایت از هنرهای سنتی و صنایعدستی، قطع روابط و همکاریهای پژوهشی بینالمللی و دهها چالش دیگر. انتظار میرود ظرفیت مدیریتی وزارتخانه بیش از هر چیز بر حل این مسائل بنیادی و انجام ماموریتهای اصلی و قانونی آن متمرکز شود و از اقداماتی که ممکن است خود به ایجاد مشکلات تازه منجر شوند، پرهیز شود. 🔸تصمیم به انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی پژوهشکدۀ هنرهای سنتی در دولت چهاردهم، ناگزیر تجربه انتقال بخشهایی از این وزارتخانه به شیراز و اصفهان در دولت دهم را به یاد میآورد؛ تجربهای که پیامدهای آن برای بخشهایی از میراثفرهنگی و صنایعدستی کشور همچنان محل بحث و نقد کارشناسی است . 🔸تصمیم کنونی نیز با مخالفت و اعتراض شماری از کارشناسان و تشکلهای تخصصی مواجه شده است. متأسفانه، بیتوجهی به خواست کارشناسان ، رویهای است که در دو سال گذشته در این وزارتخانه تشدید شده است. 🔸ضرورت اصلاح ساختارها و بهبود شرایط موجود بر ما پوشیده نیست و جامعه باستان شناسی ایران نیز بر آن تأکید دارد؛ با این حال، شرط نخست هرگونه اصلاح، بهرهگیری از مدیران و کارشناسان متخصص، برخورداری از برنامه روشن، شناخت دقیق چالشها و ارائۀ راهحلهای کارشناسی و قابل ارزیابی است. بدون طی چنین فرایندی، تصمیمهایی از این دست ممکن است نه تنها به حل مسائل موجود منجر نشوند، بلکه مشکلات جدیدی نیز پدید آورند. 🔸مجموعۀ سعدآباد و شرایط حفاظتی مخازن و فضاهای آن برای متخصصان و کارشناسان این حوزه، امری ناشناخته نیست که بتوان در پوشش ارتقاء و بهبود شرایط حفاظتی اموال فرهنگی، چنین طرحی را توجیه کرد. از سوی دیگر، کمبود فضا در مخازن و گنجینههای موزۀ ملّی ایران نیز مسئلهای شناخته شده است که سالها مورد توجه کارشناسان و مدیران موزه بوده است. 🔸در چنین شرایطی، انتقال اموال از یک فضای دارای مشکل به فضایی که خود با محدودیتهای جدی روبهروست، بیش از آنکه راه حلی پایدار باشد، میتوان به مشکلات عدیده بیشتری منجر شود. از این روی، استناد به ارتقای شرایط حفاظتی، نیازمند ارائه مستندات فنی، ارزیابیهای کارشناسی و توضیح شفاف دربارۀ مزایایی محل جدید است. 🔸همچنین نباید تجربه انتقال پژوهشگاه میراث فرهنگی، مرکز اسناد و کتابخانه به شیراز و معاونت صنایعدستی به اصفهان در دولت دهم را از یاد برد؛ اقدامی که در آن زمان با استناد به سیاست تمرکززدایی از تهران و کاهش مخاطرات طبیعی صورت گرفت، اما پیامدهای اجرایی و نهادی آن همچنان در حافظۀ جامعۀ تخصصی کشور باقیمانده است. تکرار چنین تصمیمهایی، بدون ارزیابی دقیق تجربههای گذشته و انتشار مطالعات کارشناسی، میتواند هزینههای جبران ناپذیری برای ساختارهای علمی و تخصصی میراث فرهنگی کشور در پی داشته باشد. 🔸جامعۀ باستانشناسی ایران، با تأکید بر ضرورت اصلاح وزارتخانه و تغییر رویۀ آن در راستای انجام تکالیف و مأموریتهای قانونی، مخالفت خود را با اقدامات نسنجیده و پرمخاطرهای چون انتقال اموال فرهنگی و جابهجایی مرکز هنرهای سنتی اعلام میدارد و خواهان توجه ویژۀ دولت و رسیدگی نهادهای نظارتی به روند تصمیمگیری و مدیریت در این وزارتخانه است.
🔺ماکو در آزمون جنگ؛ از مسیر عبور تا مقصد ماندن‼️جنگ تقاضای سفر را محتاطتر کرده، اما مسئله ماکو فقط امنیت نیست؛ چالش اصلی، تبدیل جریان مسافر م رزی به اقامت، مصرف و درآمد گردشگری است.🖋#مریم_اطیابی🔸میراثباشی:مهمترین دارایی ماکو فقط جاذبههای گردشگری نیست؛ جریان مسافر است. مسافرانی که از مسیر بازرگان به ترکیه رفتوآمد میکنند، یک بازار بالقوه بزرگ برای گردشگری منطقهاند. حتی اگر درصد کوچکی از این افراد، به جای عبور، چند ساعت یا یک شب در ماکو بمانند و از جاذبهها، رستورانها، مراکز خرید و خدمات محلی استفاده کنند، اثر اقتصادی آن میتواند قابلتوجه باشد.🔸ماکو از نظر ظرفیت گردشگری دست خالی نیست. موقعیت مرزی، طبیعت کوهستانی، آثار تاریخی و فرهنگی و بیش از ۱۳۰ جاذبه گردشگری، امکان شکلگیری یک مقصد متنوع را فراهم کرده است. «گردشگری ترکیبی» نیز میتواند همین ظرفیتها را به هم پیوند دهد؛ ترکیبی از طبیعت، تاریخ، فرهنگ، خرید، غذا و سفرهای منطقهای.🔸اما مرز در شرایط جنگی دو چهره دارد. در شرایط عادی، مرز یک مزیت است؛ در شرایط بحران، میتواند به عامل بازدارنده تبدیل شود. گردشگر پیش از آنکه بپرسد «ماکو چه جاذبهای دارد؟» ممکن است بپرسد: «آیا سفر به یک منطقه مرزی امن است؟» حتی اگر امنیت واقعی مقصد مناسب باشد، ادراک خطر میتواند تقاضا را کاهش دهد. برای گردشگر خارجی نیز محدودیت یا اختلال احتمالی در تردد مرزی، یک عامل مهم در تصمیمگیری است.🔸مسئولان منطقه در سال ۱۴۰۵ نیز از تأثیر شرایط جنگی بر تعویق یا لغو بخشی از برنامههای گردشگری سخن گفتهاند. بنابراین در کوتاهمدت، مسئله اصلی ماکو بیش از کمبود جاذبه، کاهش تقاضا ناشی از ادراک ریسک است.🔸اما این تمام ماجرا نیست. تجربه امسال نشان داده که جنگ به معنای توقف کامل سفر نیست. ماکو در نوروز و تعطیلات چندروزه همچنان میزبان گردشگران بوده و جریان مسافر در مرز بازرگان نیز ادامه داشته است.حتی در شرایط فعلی، مرز بازرگان همچنان جریانهای بینالمللی و زائران خارجی دارد. برای نمونه، در تابستان ۱۴۰۵ هزاران زائر خارجی از این مرز عبور کردهاند. 🔸بنابراین پرسش این نیست که «آیا مسافر وجود دارد؟» پرسش این است که چرا بخشی از این مسافران فقط عبور میکنند و نمیمانند؟🔸پاسخ را باید در ضعف زنجیره گردشگری جستوجو کرد. سالهاست ماکو برای بسیاری از مسافران بیشتر یک مسیر عبور به سمت ترکیه بوده تا یک مقصد برای ماندن. جاذبه وجود دارد، اما جاذبه بهتنهایی محصول گردشگری نیست. گردشگر باید بتواند بهسادگی مسیر بازدید، اقامت، غذا، تفریح، خرید و خدمات مورد نیاز خود را پیدا کند.🔸کاهش قدرت خرید هم مسئله دیگری است. در شرایط تورمی، سفرهای چندروزه میتوانند جای خود را به سفرهای کوتاهتر و کمهزینهتر بدهند. این تغییر رفتار باید در سیاستگذاری دیده شود، نه اینکه منتظر بازگشت بازار به شرایط گذشته بمانیم.🔸راهکار ماکو در این مقطع، لزوماً ساخت پروژههای بزرگ جدید نیست؛ ساخت زنجیره گردشگری است. یکپارچهکردن جاذبهها، حملونقل، اقامت، غذا، راهنمای محلی، رویداد و فروش محصولات بومی باید در اولویت قرار گیرد. برای مسافر عبوری هم باید محصول مشخص طراحی شود؛ از تور چندساعته تا بسته یکشب اقامت و بازدید.🔸از سویی باید به این نکته توجه داشت که گردشگر محتاط در شرایط جنگ لزوماً گردشگر حذفشده نیست؛ او مقصدی را انتخاب میکند که سفر در آن ساده، قابل پیشبینی و قابل اعتماد باشد. از همین رو، اطلاعرسانی روزآمد درباره وضعیت جادهها، مراکز اقامتی، جاذبههای فعال، شرایط مرزی و خدمات اضطراری فقط یک اقدام تبلیغاتی نیست؛ بخشی از مدیریت اعتماد گردشگر است.🔸در کنار همه اینها، مسئله مدیریت دوگانه و ضرورت هماهنگی میان منطقه آزاد و دستگاههای متولی میراث فرهنگی و گردشگری استان همچنان پابرجاست. گردشگری در بحران بیش از همیشه به یک فرماندهی هماهنگ و تصمیمگیری سریع نیاز دارد.🔸جنگ برای گردشگری ماکو همزمان تهدید تقاضا و آزمون ظرفیت مدیریتی منطقه است. اگر پاسخ، انتظار برای پایان بحران باشد، جریان مسافر همچنان از ماکو عبور خواهد کرد. اما اگر منطقه بتواند از همین امروز برای مسافر محتاط، دلیل کافی برای توقف ایجاد کند، ماکو میتواند از یک «مسیر عبور» به یک «مقصد ماندن» تبدیل شود.instagram.com/miras_bashi@mirasbashihttps://ble.ir/miras_bashi
❗️آلودگی نفتی در سواحل قشم مهار شد🔺۹۰هزار مترمربع از دريای جنوب نفتی شد🔸آنچه در حادثه نشت لكه نفتی تحت تاثير قرار ميگيرد، كل اكوسيستم جنوب و آبهاي استان هرمزگان است. جنگلهاي حرا كه از مهمترين زيستبومهاي ساحلي قشم و محل زيست و تكثير گونههاي مختلف آبزي و پرندگان محسوب ميشود نيز از اين حادثه تاثير گرفته و طبق ويديوها و عكسهايي كه از استان هرمزگان و جنگل حرا ديده ميشود، آلودگي نفتي به اين زيستبوم ساحلي نيز رسيده است. 🔸 همزمان با آلودگي سواحل قشم، نشت نفت از نفتكش «كارولين بزنگي» نيز به سواحل عمان رسيده است. مقامهاي عمان در ۱۹ مرداد (۱۰ آگوست)، وسعت لكه نفتي را حدود ۳۹۰ كيلومتر مربع اعلام كردند، اما تصاوير ماهوارهاي بررسي شده توسط رويترز در ۲۱ مرداد (۱۲ آگوست) از گسترش لكه به بيش از ۲ هزار كيلومتر مربع حكايت داشت. منطقه حفاظت شده دريايي حلانيات و سواحل نزديك راس مدركه و جزيره مصيره در معرض خطر قرار دارند. 🔸اين نفتكش پيش از رسيدن به آبهاي عمان، در هشتم ژوئن در نزديكي سواحل يمن دچار حادثه شد؛ منابع دريايي از احتمال وقوع انفجار خبر دادهاند، اما علت حادثه و احتمال حمله همچنان مشخص نيست و تاكنون هيچ طرفي مسووليت آن را نپذيرفته است. سازمان بينالمللي دريانوردي نيز وضعيت كشتي و آلودگي را زيرنظر دارد. 🔸از سوي ديگر، به ادعاي سايت تانكر تركرز به نظر ميرسد آلودگي جزيره قشم ناشي از حمله به كشتي فلهبر «مينويان پايونير» (Minoan Pioneer) در آبهاي عمان در ۱۲مرداد (۳آگوست) باشد. كشتياي كه پيشتر در نزديكي تنگه هرمز هدف قرار گرفته بود. تانكر تركرز گفته است مواد نفتي نشت كرده از اين كشتي پس از عبور از تنگه هرمز، به سمت آبهاي ايران حركت كرده و به سواحل جنوبي قشم رسيدهاند. «مينوان پايونير» روز ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ در حدود ۲۰ مايل دريايي شمالشرقي «خصب» در استان مسندم عمان هدف يك پرتابه قرار گرفت. 🔸اين كشتي فلهبر با پرچم ليبريا و مديريت يك شركت يوناني، پس از اصابت دچار آتشسوزي و خاموشي كامل موتورخانه شد. يكي از خدمه آن نيز مفقود شده است. تانكر تركرز اين حمله را به ايران نسبت داده و برخي شركتهاي امنيت دريايي نيز گفتهاند حملات پيشين در اين محدوده از سوي نيروهاي ايراني انجام شدهاند. مقامات ايران دخالت در اين حمله را تاييد نكردهاند. تصاوير ماهوارهاي گرفته شده دو روز پس از حمله، لكههاي نفتي را در اطراف كشتي آسيبديده نشان ميدادند. يك گزارش تخصصي همان زمان اعلام كرده بود كه به دليل محدوديت وضوح تصاوير، تعيين قطعي منشا همه لكههاي مشاهده شده ممكن نيست./اعتمادetemadnewspaper.ir/fa/Main/Detail/251324/…