👇👇 پاسخی به ادعای بی‌اثر شدن تحریم‌های آمریکا | انکار تحریم با آمارِ بقا👇 محسن خانعلی‌زاده در اظهار…

👇👇 پاسخی به ادعای بی‌اثر شدن تحریم‌های آمریکا | انکار تحریم با آمارِ بقا👇  محسن خانعلی‌زاده در اظهاراتی مدعی شده تحریم‌ها دیگر کارایی گذشته را ندارند و اثرگذاری آنها محصول «نگاه به آمریکا» است. در این روایت، فاصله گرفتن از آمریکا نسخه خنثی‌سازی تحریم معرفی می‌شود.👇 مشکل این تحلیل پیش از هر چیز اقتصادی است؛ تحریم آمریکا از علاقه یا بی‌علاقگی دولت‌ها به واشنگتن قدرت نمی‌گیرد، بلکه قدرت آن از جایگاه آمریکا در معماری اقتصاد جهانی می‌آید.دلار، بانک‌ها، بازارهای سرمایه، بیمه، کشتیرانی، فناوری و زنجیره‌های تأمین، اجزای یک شبکه به‌هم‌پیوسته‌اند. آمریکا برای اثرگذاری بر تجارت ایران نیازی به کنترل تمام این شبکه ندارد. اندازه اقتصاد آمریکا، جایگاه دلار و دسترسی شرکت‌های بزرگ به بازار مالی این کشور، اهرمی ساخته که تصمیم یک بانک یا شرکت در آسیا را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. اقتصاد جهانی با موضع‌گیری سیاسی کار نمی‌کند؛ سرمایه مسیر کم‌ریسک‌تر را انتخاب می‌کند و بانک ریسک تحریم را در محاسبات خود می‌نشاند.👇 اثر تحریم فقط در تعداد بشکه‌های نفت صادراتی دیده نمی‌شود. بخش مهم هزینه در سرمایه‌ای قرار دارد که وارد کشور نمی‌شود، فناوری‌ای که منتقل نمی‌شود، بانکی که تأمین مالی نمی‌کند، شرکت بزرگی که پروژه را کنار می‌گذارد و معامله‌ای که با واسطه‌های بیشتر انجام می‌شود. اقتصاد فقط پولی نیست که وارد شده است؛ فرصت ازدست‌رفته هم بخشی از صورت‌حساب است.👇 می‌توان سیاست آمریکا را نقد کرد، تحریم را ناعادلانه دانست، برای کاهش وابستگی به دلار برنامه ریخت و بازارهای تازه ساخت. هیچ‌یک از این راه‌ها به انکار واقعیت اقتصادی تحریم نیاز ندارد. تحریم زمانی بی‌اثر شده که دیگر نتواند هزینه تجارت، سرمایه‌گذاری و تأمین مالی یک کشور را افزایش دهد؛ نه زمانی که آن کشور راهی برای ادامه حیات زیر فشار پیدا کرده است.👇 فاصله میان این دو وضعیت، همان چیزی است که روایت‌های شعاری درباره تحریم معمولاً نمی‌بینند. اقتصاد را می‌توان با سیاست محدود کرد؛ با شعار نمی‌توان محدودیت‌هایش را حذف کرد.اینجا را باز کنید🌐🆔 @mizenaft