آیا خداوند از خودش در حضرت آدم دمید؟#توحید #تفسیرفَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي ف…
انتشار: 2026/07/06 23:07 UTC
آیا خداوند از خودش در حضرت آدم دمید؟#توحید #تفسیرفَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ ﴿حجر / ٢٩﴾پس وقتى آن را درست كردم و از روح خود در آن دميدم، پيش او به سجده درافتيد.عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (صلوات الله علیه) قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ قَالَ رُوحٌ خَلَقَهَا اللَّهُ فَنَفَخَ فِي آدَمَ مِنْهَا.🔸محمد بن مسلم گوید از امام باقر (صلوات الله علیه) در مورد کلام الهی: از روح خود در آن دميدم، پس پيش او به سجده درافتيد.پرسیدم؛ حضرت فرمود: خداوند روحی را خلق فرموده و از آن در آدم (علیه السلام) دمید.بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج4، ص: 13تفسير العياشي، ج2، ص: 241البرهان في تفسير القرآن، ج3، ص: 364خداوند، پاک و منزه است از آنکه مرکّب از اجزای مختلف – مانند روح – باشد و تکه ای از وجود خود را در کالبد آدمی قرار داده باشد. نسبت ما با خداوند متعال، تنها نسبت «مخلوق» با «خالق» است و ذات ما هیچ سنخیت و مشابهتی با ذات آفریدگار ندارد.آنجا که می فرماید «از روح خود در آدم دمیدم»، مقصود این نیست که خداوند تکه ای از وجود خود را در وجود آدم قرار داده؛ بلکه بنا به فرموده ی مبیّن و مفسّر قرآن، خداوند از روحی که خود خلق کرده و مالک آن بوده در آدم دمیده و از آن جهت که خالق و مالکش بوده و آن را از میان سایر ارواح برگزیده درباره اش فرموده: «روح من».اگر قائل به این باشیم که آن روح جزئی از خداوند بوده خداوند را متجزی (جزء جزء شونده) پنداشته ایم و این به جسمانیت خداوند منتهی می شود که کفر است#جزء14
پستهای تلگرام — کانال رسمی حامد رضا معاونیان
:🔻در مملکتی که پدرِ سه کودک خردسال، بهخاطر سرقت سه بسته کوچک بادام به ۱۰ ماه حبس و ۴۰ ضربه شلاق محکوم میشود، اما غارتگران بیتالمال با عنوان «تراستی» ۱۱۰ میلیارد دلار را بالا میکشند و راستراست میگردند و به ریش ملت میخندند، سخن گفتن از عدالت، چیزی جز توهین به شعور مردم نیست
هیسسسس ⚠️ذکر و یاد موعود ممنوع ⛔️اگر روایات را مطالعه کنید از قدیم الایام و حتی از زمان انبیاء پیشین توجه دادن دلها به سمت #موعود توسط پادشاهان ستمگر ممنوع اعلام شدهتا جایی که مومنین و منتظرین مجبور بودند برای صحبت از موعود به بیابان و صحرا بروند (کمال الدین جلد ۱ باب ۶ في غیبة موسی)وَ نَهَاهُمْ عَنِ الْإِخْبَارِ بِهِ وَ السُّؤَالِ عَنْهُپس تعجب نکنید اگر برخی شما را از دعای فرج منع می کنندیا اگر زیاد از #منجی و موعود حرف می زنید به شما برچسب می زنند...اللهم عجل لولیک الفرج
یومالبیعة؛ قرینهای روشن بر زمان هجوم به خانه وحیدر مسئله زمان هجوم به خانه حضرت صدیقه طاهره سلاماللهعلیها، گاه گفته میشود که این حادثه را نمیتوان به روزهای نخست پس از شهادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله نسبت داد. اما این ادعا با مجموعه قرائن تاریخی سازگار نیست.نخست، زمان بیعت است. ابنکثیر، پس از نقل روایت ابوسعید خدری، سند آن را صحیح محفوظ دانسته و تصریح میکند: مبايعة علي بن أبي طالب إما في أول يوم أو في اليوم الثاني من الوفاة؛ یعنی بیعت امیرالمؤمنین علیهالسلام در روز نخست یا روز دوم پس از شهادت پیامبر واقع شده است. البدایة والنهایة، ج۵، ص۲۷۰.ابن حجر نیز در فتح الباری از تصحیح ابن حبان و دیگران درباره بیعت علی علیهالسلام فی أول الأمر یاد میکند.اکنون این قرینه را کنار گزارش شهرستانی از ابراهیم نظام قرار دهید: إنّ عمر ضرب بطن فاطمة يوم البيعة حتى ألقت الجنين من بطنها...؛ یعنی حادثه ضرب حضرت زهرا سلاماللهعلیها و سقط جنین، صریحاً به روز بیعت نسبت داده شده است. الملل والنحل، ج۱، ص۵۹.حاصل جمع این دو گزارش روشن است: اگر بیعت در روز اول یا دوم پس از شهادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله بوده و حادثه نیز یومالبیعة خوانده شده است، اصلِ پیوند زمانی هجوم با روزهای نخست، یک قرینه تاریخی جدی دارد.افزون بر این، گزارشهای تاریخیِ مربوط به تهدید خانه حضرت زهرا سلاماللهعلیها نیز این حادثه را در متن وقایع پس از سقیفه و مطالبه بیعت از امیرالمؤمنین علیهالسلام قرار میدهند. بنابراین، برای جدا کردن هجوم از این مقطع و انتقال آن به چندین روز یا هفته بعد، دلیل مستقل تاریخی لازم است؛ نه صرف احتمال.البته ممکن است کسی احتمال تعدد مراجعات یا هجومها را مطرح کند؛ این احتمال به خودی خود محال نیست، اما احتمال تعدد حوادث، دلیل تأخیر حادثه نخست نیست. همچنین اختلاف درباره بیعت دوم پس از شش ماه را نباید با بیعت نخست در آغاز امر خلط کرد؛ وجود بیعت دوم، زمان بیعت نخست را از میان نمیبرد.از سوی دیگر، اختلاف روایات درباره مدت حیات حضرت زهرا سلاماللهعلیها ــ مانند هفتاد و پنج یا نود و پنج روز ــ مربوط به تاریخ شهادت حضرت است و نباید با زمان آغاز هجوم خلط شود.قاعده روشن تحقیق تاریخی این است: نبودن تاریخ تقویمیِ دقیق، مساوی با نبودن چارچوب زمانی نیست؛ و ضعف یا اختلاف یک نقل نیز دلیل اثبات نقیض آن نیست.پس سخن علمی و منصفانه این است:مجموع قرائن، هجوم را در بستر نخستین بحران پس از شهادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله و در پیوند با مسئله بیعت قرار میدهد؛ و آنکس که میخواهد هجوم را به روزها یا هفتههای بعد منتقل کند، باید برای این فاصله، دلیل تاریخی مشخص ارائه کند.محسنیه، از این منظر، صرفاً یک عنوان تقویمی نیست؛ یادآور مظلومیت خانه وحی در همان بحرانی است که پس از شهادت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله و در کشاکش مسئله بیعت پدید آمد.اگر بیعت در آغازین روزهای پس از شهادت پیامبر بوده و حادثه در نقل تاریخیِ صریح یومالبیعة نامیده شده است، برای تأخیر هجوم باید دلیل آورد؛ نه برای نسبت آن به همان بستر تاریخی.این، ادعای صرفِ عاطفه نیست؛ استدلالی استوار بر قرائن تاریخی است. افزون بر آن، مرجعیت شیعه، عزاداری و سوگواری بر حضرت محسن علیهالسلام در روزهای نخست ربیعالاول را از «أفضل القُرُبات» دانسته است؛ و این خود قرینهای درخور تأمل بر قدمت و ریشهداری این سنت سوگواری در میان عالمان شیعه است. فَتَأمَّل.✍🏻 امیری سوادکوهی #نجوای_قلم💎 @Najvaye_Qalam