«در ژرفای وجود تو، نوری هست که هیچ تاریکی توان خاموش کردنش را ندارد. شاید گاهی ابرها آن را از چشمان…

بگذار آنچه از دست رفتنی است؛ از دست برود،وگرنه تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید.-نادر ابراهیمی.

بهم محبت کردی؟ منم همین کار رو میکنم، ایگنور کردی؟ منم همین کار رو میکنم، واسم وقت نذاشتی؟ منم همین کار رو میکنم، وقتی نیاز داشتم نبودی؟ منم نیستم، پس یادت نره هر رفتاری میبینی انعکاس رفتار خودته، مخصوصا اگه قبلش بارها و بارها صبوری کرده باشم.

و ناگهان، دیگر برايم مهم نبود،كه ديده شوم، درک شوم، با من صحبت شود، جواب بيامم را بدهند، دوستم داشته باشند يا نه، دعوت شوم يا درباره ام صحبت كنند؛ حالا همه جا آرام است و من بالاخره خودم را پيدا كردم.

به مهربونیم اعتماد‌ نکن؛ من آدم بد‌ و خطرناکی می‌شم وقتی بی لیاقتی ببینم.

شب در زندگی من، بی انتها بود؛ مانند افکارم.

یکی از خصلت‌های عجیبی که دارم اینه که وقتی آدم‌ها بهم بدی می‌کنن یا با رفتارشون رومخم می‌رن همون لحظه چیزی نمی‌گم، طوری رفتار می‌کنم انگار هیچی نشده اما عقب ذهنم دارمش، بعد هی جمع می‌شه، هی جمع می‌شه، یهو طرف رو بدون هیچ حرفی از زندگیم پاکش می‌کنم، شاید طرف فکر کنه بی‌دلیله ولی من کلی دلیل بابتش از قبل تو ذهنم دارم.