🔴 گزارشي مستند از حصر موسوي و رهنورد با شروع بمباران پاستور در ۹ اسفند ١٤٠٤ تا امروز✍🏻کوکب، زهرا، ن…
انتشار: 2026/08/23 04:59 UTCدریافت: 2026/08/24 03:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/24 03:55 UTC
🔴 گزارشي مستند از حصر موسوي و رهنورد با شروع بمباران پاستور در ۹ اسفند ١٤٠٤ تا امروز✍🏻کوکب، زهرا، نرگس موسوی خامنه✅ نیمه شب نهم اسفند ۱۴۰۴، پس از بمباران پاستور و شروع جنگ چهل روزه، والدین را بدون اطلاع هیچکدام از افراد خانواده، از خانه خارج و به مکانی نامعلوم که هنوز از کجایی و شرایط آن بی اطلاعیم منتقل کردند. در آن اوضاع مبهم نا به سامان چند بار دیگر نیز جا به جایی هایی داشتند که سرانجام منجر به بیماریی همه جانبه، سخت و باعوارضی طولانی مدت و بستری شدن مهندس موسوی در بیمارستان شد. چنانکه مادرمان هم چند بار گفته است که «ما را غم غذا و نان نکشت. ما را غم غربت کشت»✅ نکته مهم دیگر وضعیت مساله خانه شخصی زهرا رهنورد و میرحسین موسوی در بن بست اختر است. در همه پانزده سال اخیر با ایزوله کردن آنها از جامعه و سلب حقوق شهروندی، کلیدها، درها و بخشی از خانه در اشغال ماموران بوده، هرگونه تعمیر یا بررسی شرایط، منوط به اجازه و تشخیص آنهاست. ما بر روی مساله «خانه شخصی » تاکید داریم چون مالکیت یک حق مدنی و عینیست.✅ خانه و ماشین در بمباران آسیب دید اما تخریب کامل نشد. و پدر و مادر هم از بیمارستان به خانه موقتی دیگری برای ادامه ایام حصر منتقل شده اند. پس از آن بارها خواهان این بودیم که مثل هر جنگ زده دیگری بگذارند به خانه خود مراجعه کرده از وضعیت آن باخبر شویم که سرانجام پس از سعی و فشار فراوان و خواستهای مکرر، بیش از هفتاد روز بعد از آغاز جنگ، برای بار اول این مجوز به مدت چندساعت و فقط برای ما، ولی نه برای والدین، صادر شد. در آن بازدید متوجه شدیم خانه به دلیل بی در و پنجره ماندن و تخریبها، تبدیل به مکان حیات وحش گردیده است. اما در بازدید دوم هم، مجوزی برای والدین صادر نشد. ✅ تا امروز هربار مطرح کردن این خواست به جا که دکتر رهنورد ومهندس موسوی، یعنی صاحبان و ساکنان اصلی خانه، ضروریست و می خواهند که به آن جا مراجعه کنتد، به طرز عجیبی موکول به اجازه شعام در آینده ای نامعلوم شده و معلق مانده است. حال این سوال پیش می آید که با کدام اصل حقوقی، دینی و اخلاقی در تطبیق با کدام قانون، افرادی، خانه شخصی دیگری را تصرف و بر آن رفتار غیرقانونی اصرار کرده و برای ساکنان آن تصمیم گیری هم بکنند؟ نبز مجوز و امکان هر تغییری و شکل دسترسی به آن اگرچه حیاتی به دست کسانی باشد که دخلی در آن ندارند. تا بدان اندازه که حتی پس از جنگ هم به صاحبان ملک اجازه ندهند نا کلید خانه در دست خودشان باشد و به دلخواه و تصمیم و نیاز خود به آن مراجعه و با نطارت مهندسین و کارشناسان معتمد امین آن را تعمیر کرده و برای ادامه زندگی حتی در همین حصر ظالمانه در مکان مورد نظر خود- هرجا که باشد- تصمیمی آگاهانه و ازادانه بگیرند؟ آیا واقعا این امر عادی و شخصی، منوط به اجازه شعام و در سطح تصمیم کلان ملیست؟ یا مفهوم ملکیت استحاله پیدا کرده و ساختمان بن بست اختر، کلیدها و مجوز برای سرزدن به خانه شخصی هم به مثابه سلاح علیه آنان بوده و منع صاحبان اسیرش از دسترسی به آن نوعی جنگی ماهیتی است؟
نخستین مشاهده و پستهای مشابه
این برچسبها فقط زمان نخستین مشاهده متن عمومیِ همسان در این فهرست را نشان میدهند و اثباتکننده نویسنده اصلی نیستند.
- صبح ما🕊 · تطابق نزدیکِ متصل به نمونه مبنا — ۳۱ مرداد ۱۴۰۵، ۲۳:۵۷
- سهام نیوز · تطابق نزدیکِ متصل به نمونه مبنا — ۱ شهریور ۱۴۰۵، ۱:۳۵
- صبح ما🕊 · تطابق نزدیکِ متصل به نمونه مبنا — ۱ شهریور ۱۴۰۵، ۶:۳۵
- علیرضا کفایی(گاه نوشت) انسانم آرزوست · تطابق نزدیکِ متصل به نمونه مبنا — ۱ شهریور ۱۴۰۵، ۱۶:۲۵
- سایت خبری-تحلیلی کلمه · تطابق نزدیکِ متصل به نمونه مبنا — ۱ شهریور ۱۴۰۵، ۱۸:۰۵
- اعلان · تطابق دقیق — ۲ شهریور ۱۴۰۵، ۳:۵۵
اثر انگشت فشرده دقیق و تطابق نزدیکِ متصل به یک نمونه مبنا · زمان ناشناخته، ناموجود باقی میماند
پستهای تلگرام — اعلان
تولدت دست خودت نبوده اما تحول دست خودته پس تلاش کن و زندگیتو بساز...
گوشی رو گذاشتم روی حالت پرواز و برای اولین بار بعد از مدتها یه فیلم رو بدون اینکه هر پنج دقیقه صفحه رو چک کنم دیدم. هیچ پیام حیاتیای هم از دست نرفت، جهان هم بدون حضور آنلاین من به کارش ادامه داد! شاید بعضی خستگیهامون از کار زیاد نیست؛ از اینه که مغزمون حتی پنج دقیقه اجازه نداره فقط یه جا باشه.
گاهی انقدر منتظر یه اتفاق بزرگ برای خوشحال شدنیم که چیزای کوچیک قشنگ زندگی رو نمیبینیم. یه چای گرم بعد از یه روز خستهکننده، یه پیام ساده از یه آدم عزیز، یه مسیر کوتاه با آهنگی که دوستش داری. شاید خوشبختی همیشه اون چیزی نیست که داریم دنبالش میدویم. شاید خیلی وقتها کنارمون نشسته و فقط چون دنبال چیز بزرگتری هستیم، حواسمون بهش نیست.
امروز هیچکس ازم تعریف نکرد، اتفاق بزرگی هم نیفتاد، کار خارقالعادهای هم نکردم. ولی یه کاری که مدتها عقب انداخته بودم انجام دادم، به یه تماس سخت جواب دادم و شب سالم رسیدم خونه. شاید زندگی قرار نیست هر روز برامون دست بزنه. بعضی پیروزیها فقط بین خودت و خودت اتفاق میفتن و اتفاقاً همونا بیشتر به درد ادامه دادن میخورن.
یه مدت هر شب قبل خواب زندگی بقیه رو نگاه میکردم؛ یکی سفر بود، یکی ازدواج کرده بود، یکی خونه خریده بود، یکی کارش گرفته بود. بعد گوشی رو میذاشتم کنار و زندگی خودم یهو خیلی کوچیک به نظر میرسید. تا اینکه فهمیدم من دارم سختترین روزای خودم رو با قشنگترین چند ثانیه زندگی بقیه مقایسه میکنم. معلومه که توی این مسابقه همیشه میبازم.