•#بازنویسیزندگی از نقطه‌ای به نام تولد آغاز می‌شود و در نقطه‌ای به نام مرگ پایان می‌یابد؛ اگر نخواه…

🤞❤️‍🔥🤞بفرست براش، برای لعنتی‌ترین آدم زندگیت...!

•شبیه ایرانیان عصر حمله مغولان شده‌ام، انگار در جستجوی آنم که از عاشقانه‌ها مامنی برای خود بسازم تا زندگی را از هجوم چکاچک شمشیرها در امان دارم.آنقدر از در و دیوار تحلیل سیاسی و آینده پژوهی مبتنی بر تاریکی مطلق می‌بارد که چاره‌ای ندارم جز پناه بردن به شعر، به عشق و حتی عرفان.نه اینکه بترسم یا بخواهم واقعیت‌های موجود را ندیده بگیرم، نه، اما مرز واقعیت و غیرواقعی بودن را چه کسی در ذهن‌مان روشن می‌کند؟شاید پاسخ بیرونی نداشته باشد. هیچ مرجعی نیست که از بیرون بگوید کجا واقعیت تمام می‌شود و خیال آغاز می شود. تنها معیاری که می‌ماند، پیوستگی کارکردی است؛ اینکه آیا این پناه، تو را در مواجهه با هجوم ناتوان‌تر می‌کند یا توانمندتر. اگر بعد از هر شعر همچنان می‌توان به تحلیل بازگشت و آن را با همان دقت بی رحمانه نوشت، مرزی نشکسته است. مرز آن جا می شکند که یکی جای دیگری را بگیرد، نه آن جا که کنار هم بنشینند.عرفان و شعر ایرانیان عصر مغول هم انکار هجوم نبود. واکنشی بود به این پرسش که وقتی جهان بیرونی از دست می‌رود، انسان کجا باید بایستد؛ و پاسخ شان این بود، در جایی که هجوم نمی‌تواند به آن برسد. و عرفان و شعر آن پناه امن و آن نقطه‌ی مقابل خشونتی بود که شمشیرهای آخته را به آن راهی نبود تا روح و فرهنگ ایرانیت‌مان را کاملا نابود کنند.#محسن_قریب

•توپیش از آفتاب برمی‌آیی وپس از غروب در درونم می‌مانی.عطرت با هر نسیمی از چهارسو می‌وزدو پریشان‌ترم می‌کند.وقتی نگاهت هستچونان سرزمین‌های جنوبی‌امپُر از خرما و کُنار و دریا.و چون برمی‌گیری‌اشتکه‌ای از سرزمین‌های دورِ شمالی‌امپوشیده از برف و یخ و شب‌های سرد و ممتد قطبی‌.نمی‌دانم با من چه کرده‌ای امابی‌تو، هیچ روزنه‌ای به روشنایی نیست...#محسن_قریب

•کسی که اثباتش در نفی دیگری ست در رنجی بزرگ خواهد مرد... #محسن_قریب

•به بام اُنس تو خو کرده‌ام چون کَفتَرِ جَلدیکه از هر گوشه‌ای پَر وا کنم سوی تو می‌آیم #حسین_منزوی

•اودر دهان درختکلمه می‌گذاشت و درختدر دامنش آلو.شبلابه‌لای ستاره‌ها بود واوخسته و خواب‌آلود و بی‌رویالابه‌لای آلوها.غمگین نبودم، امامادرم می‌گفت؛هیچ شبی آن‌قدر بلند نیستکه بامداد خماراز خاطرش برود.#محسن_قریب