مولانا.شمس.لاو

من از اقلیـم بالایــمسر عالم نمی‌دارمنه از آبم نه از خاکمسر عالم نمی‌دارم#مولانا @molana_shams

بی‌عنایاتِ خدا هیچیم هیچ... ✍️ مولانا@molana_shams

آهنگ صوتی ای شکران ای شکران(نسخه‌ی ۱)شعر: حضرت مولانا با صدای جانان تهیه و تولید: گروه ادبی-عرفانی مولانای جان #مولانا@molana_jaanam #جانان@molana_jaanam 🍃🪷🍃🪷🍃🪷🍃🪷ما بی نهایتیم...کانال «مولانا جانم»فرصتی برای رهایی و آرامش درون @molana_jaanam

برون شو ای غم از سینه،                     که لطف یار می‌آید    تو هم ای دل ز من گم شو،                       که آن دلدار می‌آید#مولانا@molana_shams

گر جــملهٔ آفاق همه غم بگـــرفت بیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت یک ذره نگر که پای در عشق بکوفت وان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت🍃🍃 @molana_shamsمولانا در این رباعی می‌گوید اگر سراسر جهان را اندوه فرا بگیرد، کسی که عشق حقیقی را با تمام وجود در آغوش کشیده باشد، در ژرفای وجودش اسیر آن غم نخواهد شد. مقصود او از عشق، دلبستگی‌های زودگذر نیست؛ بلکه عشقی است که انسان را به حقیقت، خداوند و سرچشمهٔ هستی پیوند می‌دهد.در بیت دوم، مولانا از «ذره» سخن می‌گوید؛ ذره‌ای که قدم در راه عشق می‌گذارد. همین ذرهٔ کوچک، در پرتو عشق چنان وسعت می‌یابد که گویی دو عالم را در بر می‌گیرد. این همان راز بزرگ عرفان است: انسان تا زمانی که در مدارِ «من» می‌چرخد، محدود و کوچک است؛ اما وقتی در عشق الهی قدم می‌گذارد، مرزهای وجودش فرو می‌ریزد و ظرفیتی بی‌کران پیدا می‌کند.پیام مولانا این است که عشق، غم را همیشه از زندگی حذف نمی‌کند؛ بلکه انسان را آن‌قدر بزرگ می‌کند که غم دیگر بر او چیره نمی‌شود. دلِ عاشق، به جای آنکه زیر بار رنج بشکند، آن‌قدر وسعت می‌یابد که اندوه در اقیانوس وجودش رنگ می‌بازد.@molana_shams

گر جــملهٔ آفاق همه غم بگـــرفتبیغم بود آنکه عشق محکم بگرفتیک ذره نگر که پای در عشق بکوفتوان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت🍃🍃@molana_shams

🍃همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد چو فرو شدم به دریا چو‌ تو گوهرم نیامد 🍃🍃🍃✨#مولانا@molana_shams

آنجا که مولانا در «فیه ما فیه» می‌ گوید: ما چندین تلخی کشیده‌ ایم تا به منزلت شیرینی رسیدیم، تو لذتِ شیرینی چه دانی چون مشقتِ تلخی نکشیده‌ ای؟ @molana_shamsدر این نگاه:تلخی نماد رنج، ریاضت، تجربه و آزمون‌های زندگی است.شیرینی نماد معرفت، آرامش، عشق یا کمال روحی است.کسی که تنها نتیجهٔ نهایی را می‌بیند، اما از مسیر دشوار آن بی‌خبر است، نمی‌تواند ارزش واقعی آن را دریابد.مولانا می‌خواهد بگوید که هر دستاورد ارزشمند، بهایی دارد. هیچ شیرینیِ حقیقی، بدون تحمل تلخی‌های پیش از آن، به دست نمی‌آید. انسانی که سختی، شکست، صبر، انتظار و رنج را تجربه نکرده باشد، معمولاً قدرِ آرامش، موفقیت، عشق، معرفت یا خوشبختی را آن‌گونه که باید، نمی‌شناسد.از نگاه مولانا، رنج دشمن انسان نیست؛ بلکه معلم و سازندهٔ اوست. همان‌گونه که دانه باید در دل خاک پنهان شود تا به درخت تبدیل گردد، یا طلا باید در آتش گداخته شود تا خالص شود، انسان نیز در گذر از دشواری‌ها پخته‌تر، عمیق‌تر و کامل‌تر می‌شود.@molana_shams

آنجا که مولانا در «فیه ما فیه» می‌ گوید:ما چندین تلخی کشیده‌ ایمتا به منزلت شیرینی رسیدیم،تو لذتِ شیرینی چه دانیچون مشقتِ تلخی نکشیده‌ ای؟@molana_shams

اهلِ جنگ را چگونه محرم اسرار کنند؟ ترک جنگ و مخالفت بگو، مادهٔ جنگ هواست. هرکجا جنگی دیدی، از متابعتِ هوا باشد. ☀️شمس 📚مقالات @molana_shamsاین سخن منسوب به شمس تبریزی نگاهی عرفانی به مفهوم «جنگ» دارد، نه صرفاً جنگ نظامی. مقصود او بیشتر نزاع‌های درونی و بیرونی انسان است.«اهلِ جنگ را چگونه محرم اسرار کنند؟»کسی که روحیه‌اش آکنده از ستیزه، دشمنی، خشم و جدال است، آمادگی دریافت حقیقت و اسرار معنوی را ندارد. «محرم اسرار» شدن نیازمند دلی آرام، گشوده و پذیرای حقیقت است.«ترک جنگ و مخالفت بگو، مادهٔ جنگ هواست.»شمس می‌گوید ریشه و مادهٔ جنگ، هوا است؛ یعنی هوای نفس، خودخواهی، غرور، تعصب و خواسته‌های نفسانی. تا زمانی که انسان اسیر این امیال باشد، زمینهٔ نزاع از میان نمی‌رود.«هرکجا جنگی دیدی، از متابعتِ هوا باشد.»از نگاه او، بیشتر درگیری‌ها از پیروی از نفس و خواهش‌های خودخواهانه برمی‌خیزد، نه از حقیقت. وقتی انسان از «هوا» پیروی می‌کند، اختلاف‌ها به دشمنی و جنگ تبدیل می‌شوند.@molana_shams

اهلِ جنگ را چگونه محرم اسرار کنند؟ترک جنگ و مخالفت بگو، مادهٔ جنگ هواست. هرکجا جنگی دیدی، از متابعتِ هوا باشد.☀️شمس 📚مقالات@molana_shams