⁃ برنامه تصویر بامدادمهمان: دکتر بیژن پیروز | قسمت دوماستاد روابط‌بین‌الملل دانشگاه تهرانموضوع: «گف…

مهرداد ملکی – زودتر برگرددلِ مجنون شکست و قصه‌ی لیلی زبانزد شد...

غَریبِ بی‌محلی‌ها...@moobtala

آلون میزراحی صهیونیستِ سابق مُقیم آلمان:‌ــــــــــــــــــــــــــــــــــــتنها نور جهان در تاریکیِ مُطلق، ایرانِ شیعه دوازده امامی است. اگر همین الان به جهان پیرامون خود نگاه کنید، همان‌طور که ما به جهانِ پیرامونمان نگاه می‌کنیم، تصويرى از نااُمیدی تقریباً مطلق پدیدار می‌شود. به تمدن‌ها یا فرهنگ‌های بزرگ این جهان نگاه کنید: آن‌ها هیچ چیز به عنوان غذایِ روح برای ارائه به شما ندارند.‌غرب میان پوچ‌گرایی و شَرارتِ مطلق و آشکار در نوسان است. چین به طور انحصاری و تا حد انزجار، شیفته و سرگرم امور مادی است. هند هر روز بیشتر و بیشتر در عقب‌ماندگی و انحطاطِ معنوی فرو می‌رود، آن‌قدر که شاید بتوان آن را به کلی از کتاب‌ها حذف کرد و نادیده گرفت. ژاپن به شکلی غیرقابل باور، بَرده و حقیر شده است. اسلامِ سُنی کاملاً اِشغال شده و مطیع است. کلیسای انگلستان؟ بی‌خیال، شوخی نکنید! مسیحیت آمریکایی؟ تصویر زنده‌ای از جهنم. کمونیسم مُرده است و طرفداران باقی‌مانده آن اعصاب‌خردکن، دور از واقعیت و بسیار غیرقابل تحمل هستند.‌علم قابل باور نیست و ابزار اصلی تبدیل این جهان به یک زندان کابوس‌وار است. محیط‌های دانشگاهی یک شوخی غم‌انگیز هستند. رسانه‌ها صدای شیطان را حمل می‌کنند. انسان بودن در دنیای امروز، مستلزم احساسی تقریباً غیرقابل تحمل از رَهاشدگی و تنهایی است.‌تنها مکان و تنها فرهنگ در این جهانِ فعلی ما که اخلاق (و در نتیجه عقلانیت و انسانیت) را محور گفتمان خود قرار می‌دهد، ایرانِ شیعه دوازده‌امامی است. این تنها نور، تنها نورِ سازمان‌یافته، نهادینه و قوی در تاریکیِ تقریباً مطلقِ موجود است. من به دنبال خدا نیستم. مناسکِ مذهبی تکراری جذابیت چندانی برای من ندارند. اما نورِ واقعی که از رفتار، مواضع، دکترین و شجاعت و باوری که ایران نشان داده ساطع می‌شود، با بنیادی‌ترین بخش‌هایِ وجود من و آن‌چه برایم مقدس است پیوند می‌خورد. آن‌ها تنها مردمی هستند که احساس می‌کنم می‌توانم با تمامِ کرامت و انسانیت در کنارشان باشم.‌@moobtala

«يا حَياةُ، لا تَكوني بَخيلةً كالفَرحِ، كُوني سَخيةً كالحُزنِ، كالشَتاءِ، كالانتظارِ.»ای زندگی! مانندِ شادی بَخیل نباش؛ بخشنده باش مانندِ غم، مانند زمستان، مانند انتظار.- محمود درویش -@moobtala

@moobtala