روزی که این خانه را ساختم، می‌خواستم از عشق بنویسم؛از احساسات عاشقانه و نرم، از قشنگی‌های یک زندگی…

روزی که این خانه را ساختم، می‌خواستم از عشق بنویسم؛از احساسات عاشقانه و نرم، از قشنگی‌های یک زندگی معمولی؛از دلتنگی، عشق، رسیدن و دوری، لبخند و اشک...از احساسات آدم‌های معمولی که، هرچند سخت، دارند زندگی می‌کنند.بماند که در این سال‌ها چه بالا و پایین‌هایی بر زندگی خودم گذشت و ردِ خیلی‌هایشان روی دیوارهای این خانه ماند.اما این روزها دستم به نوشتنِ متن‌های عاشقانه نمی‌رود.نمی‌توانم فقط از دلتنگیِ عشق بنویسم، از زیباییِ دوست داشتن، از صبح‌های روشن، کوه و صحرا، از لبخند و زندگی...دلم می‌خواهد از جایی بنویسم که روزی پر از امید و زندگی بود و امروز پر از غم و ناامیدی‌ست؛جایی که روزی صدای خنده و رقص و آواز از هر گوشه‌اش می‌آمد و امروز، سهم بعضی خانه‌ها سکوت است و سهم بعضی دیگر شیون و اشک.باید یک روز این غصه‌ها تمام شوند.باید این سیاهی بالاخره کنار برود.اما کسی نمی‌داند کِی....و ما، تا رسیدن آن روز، "مجبوریم" تاب بیاوریم."مجبوریم" ادامه بدهیم.باید از عشق بگوییم، از امید، از نور، از زندگی...شاید جادوی کلمات بتواند چیزی را تغییر دهد!اگر نه در سرنوشت سرزمینمان،لااقل در حالِ خودمان...شاید برای همین است که این روزها، این خانه کمتر از عشق می‌گوید و بیشتر از غم!اما هنوز دلم می‌خواهد باور کنم که عشق و امید، حتی در تاریک‌ترین روزها، جایی در ما زنده می‌ماند و شاید نوشتن از آنها،راهی باشد برای زنده نگه داشتنشان!#دل_نوشت☘☘@Moonli8ht