🌱🌱کسی در اندرونم می‌نویسد،دستم را به حرکت درمی‌آوردسخنی می‌شنود، درنگ می‌کند،کسی که میان کوهستان سر…

🌱🌱هر چه در پی‌اش بدوی، از تو می‌گریزد؛آرام که بگیری،می‌آید...#شمس_تبریزی☘☘@Moonli8ht

🌱🌱روزهایم بی‌صدا گذشت،و شب‌هایم پر از صداهای خیالی بود.وقتی کسی حرفت را نمی‌فهمد، کم‌کم یاد می‌گیری حرف نزنی.📚یادداشت‌های یک دیوانه#نیکلای_گوگول☘☘@Moonli8ht

🌱🌱با من بیابا من به آن ستاره بیابه آن ستاره‌ای که هزاران ‌هزار سالاز انجماد خاک و مقیاس‌های پوچ زمین دور است و هیچ‌کس در آن‌جا از روشنی نمی‌ترسد#فروغ_فرخزاد☘☘@Moonli8ht

روزی که این خانه را ساختم، می‌خواستم از عشق بنویسم؛از احساسات عاشقانه و نرم، از قشنگی‌های یک زندگی معمولی؛از دلتنگی، عشق، رسیدن و دوری، لبخند و اشک...از احساسات آدم‌های معمولی که، هرچند سخت، دارند زندگی می‌کنند.بماند که در این سال‌ها چه بالا و پایین‌هایی بر زندگی خودم گذشت و ردِ خیلی‌هایشان روی دیوارهای این خانه ماند.اما این روزها دستم به نوشتنِ متن‌های عاشقانه نمی‌رود.نمی‌توانم فقط از دلتنگیِ عشق بنویسم، از زیباییِ دوست داشتن، از صبح‌های روشن، کوه و صحرا، از لبخند و زندگی...دلم می‌خواهد از جایی بنویسم که روزی پر از امید و زندگی بود و امروز پر از غم و ناامیدی‌ست؛جایی که روزی صدای خنده و رقص و آواز از هر گوشه‌اش می‌آمد و امروز، سهم بعضی خانه‌ها سکوت است و سهم بعضی دیگر شیون و اشک.باید یک روز این غصه‌ها تمام شوند.باید این سیاهی بالاخره کنار برود.اما کسی نمی‌داند کِی....و ما، تا رسیدن آن روز، "مجبوریم" تاب بیاوریم."مجبوریم" ادامه بدهیم.باید از عشق بگوییم، از امید، از نور، از زندگی...شاید جادوی کلمات بتواند چیزی را تغییر دهد!اگر نه در سرنوشت سرزمینمان،لااقل در حالِ خودمان...شاید برای همین است که این روزها، این خانه کمتر از عشق می‌گوید و بیشتر از غم!اما هنوز دلم می‌خواهد باور کنم که عشق و امید، حتی در تاریک‌ترین روزها، جایی در ما زنده می‌ماند و شاید نوشتن از آنها،راهی باشد برای زنده نگه داشتنشان!#دل_نوشت☘☘@Moonli8ht

🌱🌱هراسناک‌تر از نابیناییدیدن است با دو چشمِ بازکه چه بر سرِ این سرزمین می‌آید#بلاگا_دیمیتروا☘☘@Moonli8ht

🌱🌱رفت عَقلو رفت صبرو رفت یاراین چه عشق استاین چه دَرد استاین چه کار؟ #عطار☘☘@Moonli8ht