نرمی بر سختی غلبه می‌کند و لطافت بر خشونت.اینجا تائو یه اصل خیلی بزرگ زندگی رو دوباره تکرار می‌کنه:…

نرمی بر سختی غلبه می‌کند و لطافت بر خشونت.اینجا تائو یه اصل خیلی بزرگ زندگی رو دوباره تکرار می‌کنه:اون چیزی که انعطاف‌پذیره، اون چیزی که اهل مقاومت و تقابل نیست…در نهایت همیشه قوی‌تره.چون سختی و خشونت، باعث فرسودگی زودتر خودشون میشن...زودتر می‌شکنن…زودتر تموم میشن.مثل یه درخت خشک و سفت که با اولین باد شدید می‌شکنه…اما یه ساقه‌ی نرم علف، با همون باد، فقط خم میشه و دوباره برمی‌گرده سر جاش.نرمی یعنی تطبیق… یعنی جا خالی دادن وقتی لازمه… یعنی ادامه دادن بدون زور زدن…و همین، در درازمدت قوی‌ترین نیرو میشه.همه این را می‌دانندولی کمتر کسی به آن عمل می‌کند.اینجا تائو یه واقعیت تلخ رو میگه...همه‌ی ما می‌دونیم نرمی بهتر از خشونته…همه می‌دونیم مهربونی، پذیرش، صبر و انعطاف چقدر کارسازه…ولی چی میشه؟تو لحظه‌ی عمل، اکثراً میریم سمت واکنش‌های تند، کنترل‌گری، زور گفتن، مقاومت، قضاوت، و خشونت...چرا؟ چون ذهن شرطی‌شده‌مون یاد گرفته وقتی خطر حس کرد، سفت شه… دفاع کنه… حمله کنه…ولی فرزانه‌ی راه تائو، کسیه که "می‌دونه… و عمل می‌کنه"فرقش با بقیه همینه.دونستن کافی نیست...زیستنِ اون دانسته‌هاست که زندگی آدم رو تغییر میده.هشتاد و یک روز با تائو _ روز هفتاد و هشتم#تائو