و ناگهان، دیگر برايم مهم نبود،كه ديده شوم، درک شوم، با من صحبت شود، جواب بيامم را بدهند، دوستم داشت…

من همیشه چوب زود عصبانیشدنمو میخورم وگرنه دل من از همه صاف تر بود...!!:)

قبلاً میگفتن: طرف خودشو میگیره!و من چقدر از این رفتار فراری بودم، همیشه فکر میکردم باید با همه صمیمی باشم،با همه بگو بخند کنم و برای همه وقت بذارم.اما امروز به یه نتیجه ای رسیدم:اتفاقاً باید خودمو بگیرمچرا باید آدمی رو تحمل کنم که نمیدونه چطور باید با من رفتار کنه؟نمیدونه احترام يعنى چی، حد و مرز یعنی چی و شخصیت داشتن يعنی چی؟بعضی آدما قرار نيست چیزی به زندگیت اضافه کنن؛فقط آرامشت رو میگیرن و از نظر روحى بهت آسیب میزنن.

من آدم صبوریم، ولی اگر از چیزی بگذرم، برای همیشه گذشتم...

از زیادی ریزبین بودنم خسته شدم...خسته از اینکه کوچکترین تغییرتوی رفتار آدمها رو میفهمم؛از یک لحن ،سرد یک جواب کوتاه یک نگاه متفاوت یک سکوتِ چند ثانیه ای...حتی از روی چند کلمه ی سادهتوی یک پیام میفهمم چیزی پشتش پنهانه؛ چیزی که شاید خود آدمها هم حاضر نیستن بگن.کاش این قدر نمی فهمیدم...كاش بعضی وقتها میتونستممثل بقيه فقط ببینم و رد بشمنه اینکه هر تغییر کوچیکی رو هزار بار توی ذهنم تحلیل کنم.گاهی این فهمیدن زیادبیشتر از ندانستن درد داره..!:)

آدم نمیفهمه ، نمیفهمهتا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنهاونجاست که متوجه میشه چه فاجعه رو پشت سر گذاشته!:)

برکتزندگی منقلبمه،که برای همهخوبیمی‌خواد...